"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

καλο θα ναι να μην εχουμε στεναχωρρεσει κανενα για να μην πουμ τη λεξη αυτη,αλλα...μερικες φορες αθελα μας μπορει να στεναχωρεσουμε καποιον,κατι που δεν ξερω ειναι αν πειραξω π.χ.εγω καποιον κ καταλαβω το λαθος μου κ του ζητησω συγνωμη αλλα αυτος δεν τη δεχθει,ποιος εχει την "αμαρτια"?

Γίνεται αυτό? να ζητησεις συγνώμη και να μην την δεχτεί?

pepiixthis έγραψε:Γίνεται αυτό? να ζητησεις συγνώμη και να μην την δεχτεί?

το εχω δει σε συγκενικο μου πρωσοπο δυστηχος

grigoria-ka έγραψε:καλο θα ναι να μην εχουμε στεναχωρρεσει κανενα

αυτό είναι ανέφικτο. δεν γίνεται.
και όσο και να το προσπαθήσουμε να μην στενοχωρήσουμε εμείς κάποιον
κάποιος θα στενοχωρεθεί από μάς σίγουρα.

grigoria-ka έγραψε:για να μην πουμ τη λεξη αυτη,

το «ευλόγησον» δλδ «συγγνώμη» οφείλει ο χριστιανός να τόχει μόνιμα στα χείλη
και να το λέει ειδικά όταν δεν φταίει σε τίποτε
και να προλαβαίνει να το λέει πριν προλάβει ο άλλος να πεί πρώτος την συγνώμη
φταίει δεν φταίει..
γιατί αν προλάβει ο άλλος να ζητήσει πρώτος συγγνώμη έχασε το «μεροκάματο»

grigoria-ka έγραψε:αλλα...μερικες φορες αθελα μας μπορει να στεναχωρεσουμε καποιον,κατι που δεν ξερω ειναι αν πειραξω π.χ.εγω καποιον κ καταλαβω το λαθος μου κ του ζητησω συγνωμη αλλα αυτος δεν τη δεχθει,ποιος εχει την "αμαρτια"?

αν του ζητήσω συγγνώμη και δεν την δεχτεί - το να την δεχτεί σημαίνει να πεί, να βγάλει απ το στόμα του τις λέξεις «σε συγχωρώ», να τις ακούσω δλδ και όχι να τις εννοήσω ή να «καταλάβω» ότι με συγχώρεσε - τότε φροντίζω να ξαναζητήσω την συγγνώμη μου μπροστά σε τουλάχιστον δύο άλλους ανθρώπους. να υπάρχει η μαρτυρία δύο ακόμα ανθρώπων ότι εγώ ζήτησα συγγνώμη. αν και τότε δεν την δεχτεί.. ... είναι δικό του το πρόβλημα.

συνήθως οι άνθρωποι που δεν συγχωρούν - ψυχολογική ερμηνεία - προσπαθούν να επιβάλλουν έλεγχο μέσω των ενοχών που αισθάνεται αυτός που τους έβλαψε ή που νομίζουν ότι τους έβλαψε. γι αυτό οφείλω να ξεκαθαρίζω την θέση μου άμεσα με κάθε τρόπο, πρίν κοιμηθώ το βράδυ και κυρίως να μην έχω ενοχές. ακόμα και αν πράγματι έσφαλα, άνθρωπος είμαι, έσφαλα, αναγνωρίζω το σφάλμα μου, μετανοώ, ζητάω συγγνώμη και κλείνει το θέμα. άμεσα. να μην χρονίζει. και να μην δίνω δικαίωμα να με ελέγχει ο άλλος άνθρωπος δια τών ενοχών μου. και χίλιες φορές να σφάλω χίλιες μία θα μετανοήσω και άλλες τόσες θα ζητήσω συγγνώμη.

και εννοείται πως συγχωρώ πάραυτα κάθε άνθρωπο με τον οποίο παρεξηγήθηκα ή με ενόχλησε, με έβλαψε και τα παρόμοια. δεν κρατάω μέσα μου ποτέ τίποτε. και αν βλέπω πως κάποιοι άνθρωποι συνεχώς παρεξηγούνται ή δεν συγχωρούν εύκολα ή τέλος πάντων δεν υπάρχει μια σωστή επικοινωνία, συγχωρούμαι με τους ανθρώπους και ξεκόβω αν δεν υπάρχει σοβαρός λόγος που να με αναγκάζει να βρίσκομαι κοντά με τους συγκεκριμένους ανθρώπους.

έτσι βλέπω εγώ και έτσι αντιμετωπίζω στην ζωή μου αυτό το ζήτημα
σίγουρα υπάρχουν και άλλοι τρόποι καλύτεροι.....

avvas έγραψε: αν του ζητήσω συγγνώμη και δεν την δεχτεί - το να την δεχτεί σημαίνει να πεί, να βγάλει απ το στόμα του τις λέξεις «σε συγχωρώ», να τις ακούσω δλδ και όχι να τις εννοήσω ή να «καταλάβω» ότι με συγχώρεσε - τότε φροντίζω να ξαναζητήσω την συγγνώμη μου μπροστά σε τουλάχιστον δύο άλλους ανθρώπους. να υπάρχει η μαρτυρία δύο ακόμα ανθρώπων ότι εγώ ζήτησα συγγνώμη. αν και τότε δεν την δεχτεί.. ... είναι δικό του το πρόβλημα.

συνήθως οι άνθρωποι που δεν συγχωρούν - ψυχολογική ερμηνεία - προσπαθούν να επιβάλλουν έλεγχο μέσω των ενοχών που αισθάνεται αυτός που τους έβλαψε ή που νομίζουν ότι τους έβλαψε. γι αυτό οφείλω να ξεκαθαρίζω την θέση μου άμεσα με κάθε τρόπο, πρίν κοιμηθώ το βράδυ και κυρίως να μην έχω ενοχές. ακόμα και αν πράγματι έσφαλα, άνθρωπος είμαι, έσφαλα, αναγνωρίζω το σφάλμα μου, μετανοώ, ζητάω συγγνώμη και κλείνει το θέμα. άμεσα. να μην χρονίζει. και να μην δίνω δικαίωμα να με ελέγχει ο άλλος άνθρωπος δια τών ενοχών μου.

Συμφωνώ με τον avva δικό του πρόβλημα εσύ έκανες το χρέος σου,αρκει η συγνώμη σου να ειναι ειλικρινης, βεβαια εσενα σε στεναχωρει που ο αλλος δεν σου ειπε '' σε συνχωρω'' αλλά απο τον Θεό έχεις ηδη συνχωρεθει,ετσι πιστευω εγω τουλάχιστον αν ειμαι λάθος διορθωστε με

Συμφωνώ κι εγώ. Καλόν είναι να ζητούμε συγγνώμη από όποιον νομίζει ότι τον βλάψαμε (άσχετα αν αυτό ισχύει ή όχι). Αν θα τη δεχθεί ή όχι, είναι θέμα του δικού του εγωισμού κι αυτό δεν νομίζω ότι επηρεάζει την δική μας πνευματική πορεία. Αρκεί η συγγνώμη μας να είναι ειλικρινής και να μην λέγεται κατόπιν πίεσης, που μπορεί να σημαίνει ότι ΔΕΝ την αισθανόμαστε. Αν συμαβίνει το δεύτερο, νομίζω ότι η συγγνώμη μας δεν έχει καμία πνευματική αξία. Για το λόγο αυτό δεν πρέπει να απαιτούμε από ΚΑΝΕΝΑΝ που νομίζουμε ότι μας έβλαψε να μας ζητήσει συγγνώμη. Τον μόνο που θα ικανοποιήσουμε θα είναι ο εγωισμός μας. Αν θέλει να την πει, ας την πει. Καλό σ' εκείνον θα κάνει και όχι σ' εμάς.

Είναι προφανές ότι η προφορική συγγνώμη δεν αρκεί, αλλά πρέπει να κάνουμε ότι μπορούμε ν' αποκαταστήσουμε τη βλάβη, που υπέστη ο αδελφός μας από τη συμπεριφορά μας.

Το πως θ΄αντιδράσει ο άλλος στην αίτηση συγγνώμης μας, εξαρτάται απ' αυτόν, αλλά κι από τη δική μας στάση. Η αίτηση συγγνώμης μας πρέπει να δείχνει μεταμέλεια και ταπείνωση κι όχι να του την πετάμε στα μούτρα για να τον ξεφορτωθούμε. Αν παρ' όλα αυτά δεν τη δεχτεί, τότε δεν πειράζει, μπορεί αργότερα, όταν ηρεμήσει, να το ξανασκεφτεί.

Αμαρτία είναι να βλάψουμε έστω και άθελά μας έναν αδελφό μας και να μην προσπαθήσουμε προφορικά και έμπρακτα ν' αποκαταστήσουμε τη ζημιά, που του προκαλέσαμε. Αν εμείς κάνουμε ότι μπορούμε κι εκείνος δεν δεχτεί τη συγγνώμη μας και μας κρατήσει κακία, τότε δυστυχώς εκείνος αμαρτάνει.

Δυστυχώς στην σκληρή εποχή που ζούμε, η λέξη "συγγνώμη" έχει σχεδόν απαξιωθεί.
Πολλοί χρησιμοποιούν την απαράδεκτη έκφραση "'οταν βγήκε η συγγνώμη χάθηκε το φιλότιμο".
Πόσο στενοχωριέμαι όταν ακούω αυτή την τόσο άσχημη έκφραση.....