"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Dimitris39 έγραψε:

ΑΞΙΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΣ

Τι να πει κανεις...... Σφίγγεται η καρδιά και δάκρυα έρχονται στα μάτια όταν βλέπεις ανθρώπους με τόση αυτοθυσία και πίστη.....
Με τη λέξη ΑΞΙΟΣ νομίζω ότι τον αδικούμε..... αλλά άραγε υπάρχει κάποια άλλη ανώτερη για να περιγράψει το μεγαλείο αυτού του Μοναχού;;;;;;

ενα διαμαντι της Ορθοδοξιας μας

μαλλον εμεις τους αδικουμε και νιωθω ηδη ενοχος
μονο στο Αγιον Ορος τρεχουμε ενω
εχουμε τοσο καλους γεροντες σε ολες τις γωνιες της ελλαδας
που τους εχουμε ξεχασμενους

Την ευχη τους να εχουμε

Dimitris39 έγραψε:ενα διαμαντι της Ορθοδοξιας μας

μαλλον εμεις τους αδικουμε και νιωθω ηδη ενοχος
μονο στο Αγιον Ορος τρεχουμε ενω
εχουμε τοσο καλους γεροντες σε ολες τις γωνιες της ελλαδας
που τους εχουμε ξεχασμενους

Την ευχη τους να εχουμε

μπραβο Dimitris39 για το θεμα

χιλια μπραβο χιλια μπραβο

το λεω συνεχεια περπαταμε διπλα σε αγιους συνεχεια αλλα δυστηχως ειμαστε τυφλοι

Τα Στροφάδια είναι τόπος ονειρικός. Συνδυάζει άπλετο μυστήριο και ξυπνά συν-αισθήσεις παραθεωρημένες. Είναι η κορύφωση της απλοϊκής (και γι' αυτό μεγαλοπρεπούς) Ομορφιάς και η αποθέωση της Μοναχικότητας.

Ταξίδεψαμε εκεί με το σκάφος του Λιμενικού στις 8 Μαγιού μαζί με λιγοστούς φίλους για δουλειές της ιδιοκτήτριας Μονής και, παρότι επρόκειτο να παραμείνουμε μια μόνον ώρα, λόγω των ισχυρών ανέμων που εν τω μεταξύ φούντωσαν, οι ώρες έγιναν τριάντα. Τι μεγάλη χαρά και χάρη, να βρίσκομαι μακρυσμένος από τον θόρυβο της αφιλόξενης πόλης μας, να μπορώ να περιφέρομαι στον ιερότατο αυτόν τόπο,
ανάμεσα στ' αγκάθια και τους κέδρους,
τα καλάμια-μάρτυρες αψευδείς δρώμενων ανεπανάληπτων εδώ,
τα περίεργα πουλιά (τις αρτίνες) με το πένθιμο κρώξιμο,
τα τρυγονάκια φιλικότατα στο μονοπάτι πλάι μου, μη κινδυνεύοντας πλέον από τις ορδές βάρβαρων οπλοφόρων,
τό Καστρομονάστηρο του 13ου αιώνα πολυτραυματία μα υπερήφανο ν' αντέχει ακόμη ολόρθο,
τα δυο Κανόνια στην πύλη του σιωπηλά-σιωπηλότατα,
τον ασκητή παπα Γρηγόρη στενοχωρημένον και ψιλοβλαστημώντας για την παρουσία μας στην επικράτειά του,
τόν Πάρη - τον σκύλο συνασκητή του ακρίτα ιερομόναχου,
τους ανέμους κυρίαρχους και λαξευτές βράχων, δέντρων, ίσως και ψυχών
τη μυρουδιά φρέσκου τυριού έντονα θελκτική,
τα πρόβατα έκπληκτα τριγύρω,
τις κάρες των αρχαίων μοναστών κατάντικρυ στο αχανές του πελάγου,
τον παλαιό φάρο αυτοματοποιημένον πια κι ετοιμόρροπο,
το παμπάλαιο λαντρόβερ ν' αναστενάζει,
τα πηγάδια στέρφα εφέτος-στόματα ορθάνοιχτα της αβύσσου,
θεόγυμνα κλαδιά-χέρια ικετευτικά προς το απαράβατο γαλάζιο,
το απόλυτο ψύχος μέσ' στη Σπηλιά του Αγίου,
τον αγουροξυπνημένο πανΉλιο του άλλου πρωινού!!!

ΠΑΠΑ ΓΡΗΓΟΡΗΣ, Ο ΑΦΟΣΙΩΜΕΝΟΣ ΑΝΑΧΩΡΗΤΗΣ ΤΩΝ ΣΤΡΟΦΑΔΩΝ

Για περίπου τριάντα χρόνια ο Ιερομόναχος Γρηγόριος Κλάδης, αποτελεί την ψυχή των Στροφάδων Νήσων, όπου υφίσταται τραυματισμένο απ' τους σεισμούς του 1997 το Πυργομονάστηρο του 13ου αιώνα, χτισμένο απ' τους Παλαιολόγους. Ο Ζακυνθινός αυτός Μοναχός επέλεξε, όχι τη βουή του Μοναστηριού στη Χώρα του Τζάντε, αλλά την απέραντη γαλανή ερημία της παλαιάς έδρας της Μονής του, σαράντα ναυτικά μίλια μακριά. Εκεί όπου κάθε πέτρα, κάθε πουρνάρι, κάθε κέδρος και κυρίως ο αρχηγέτης Άνεμος διηγούνται ολοένα μεγαλεία παρελθόντα, αλλεπάλληλες επιδρομές πειρατών και Αγαρηνών, αγώνες, αγωνίες, κρουνούς αιμάτων από τους σφαγιασμένους Πατέρες, που διέλαμψαν στον χώρο στο διάβα των αιώνων.
Αυτό είναι το περιβάλλον του παπα Γρηγόρη, του ολόμονου και απόμακρου Στροφαδινού ασκητή, ο οποίος, με την ολόθυμη και μόνιμη αφιέρωσή του, κράτησε ανοιχτή την Πύλη της Μονής του στο μεταίχμιο του Εικοστού και Εικοστού Πρώτου Αιώνα, καταφέρνοντας έτσι να παραμείνει αδιάσπαστη η μακρά άλυσος της μοναστικής Παράδοσης του τόπου και μάλιστα σε καιρούς, που χαρακτηρίζεται από μύρια όσα αντι- σε όλες μας τις εκφάνσεις. Εκείνος όμως ακόμη αντέχει, κατέχοντας την διάλεκτο της Μοναξιάς απέξω κι ανακατωτά, με μόνη του παρηγορητική παρέα τον σκύλο του τον Πάρη, τα πρόβατά του και την Παναγία την Παντοχαρά, υπέρμαχο αδιαμφισβήτητη των Πουλιών και των Αέρηδων, που ευδοκιμούν κάτω εκεί.
Ο μονήρης Μοναχός Γρηγόριος ουδόλως ευχαριστιέται με τις επισκέψεις. Το αντίθετο μάλιστα. Στενοχωριέται κι εξαφανίζεται. Έχει τον δικό του "θεό", θα έλεγε όποιος τον πρωτογνωρίζει. Αλλά, στην πραγματικότητα μοιάζει μ΄ ένα μικρό παιδί. Αθώος, ανεξίκακος, έκπληκτος και συμμαζεμένος μπροστά σε όσους τελευταία τον επισκέπτονται. Προτιμάει να συνομιλεί με τα ζωντανά του, να ζυμώνει, να πήζει τυρί, να διαβάζει τα ιερά του βιβλία στο ταπεινότατο κατάλυμά του και από το παρεθύρι του, που το τσακίζουν συνήθως οι Άνεμοι, να θεάται μακριά το βαθύτατο γαλάζιο και, σε πρώτο πλάνο, το Κοιμητήρι των μακάριων συναδελφών του, όπου τού μέλλει...
Ο παπα Γρηγόρης είναι δέσμιος του αγαπημένου του νησιού στην απεραντοσύνη του Πουθενά...΄Η, μάλλον, απολύτως ελεύθερος στην άπλα του Παντός...

http://www.ert-archives.gr/V3/public/d- ... ovies.aspx

στην αναζητηση πατηστε στροφαδες

panosgreece έγραψε:http://www.ert-archives.gr/V3/public/d- ... ovies.aspx

στην αναζητηση πατηστε στροφαδες

στο τελος βλεπουμε τον παπαγρηγορη στις αρχες της μοναστικης του πορειας

ετσι ειναι ο αγιος .

Πολυ ωραιοοο
ΔΟΞΑ ΣΟΙ Ο ΘΕΟΣ

Το πιο απομακρυσμένο νησί του Ιονίου με έναν κάτοικο!

Ο παπα Γρηγόρης Κλάδης είναι για 40 χρόνια ο άγρυπνος φρουρός των Στροφάδων

Είναι το πιο απομακρυσμένο νησί του Ιονίου με έναν μόνο κάτοικο. Τον παπά Γρηγόρη Κλάδη. Τον άνθρωπο που για 40 ολόκληρα χρόνια δεν έχει φύγει από το νησί, ούτε μια μέρα. Με ταχύπλοο από την Ζάκυνθο και έπειτα από σχετική άδεια που χρειάζεται από τον Μητροπολίτη Ζακύνθου, η "Press Time" βρέθηκε στο νησί που βρήκαν το σώμα του Αγίου Διονυσίου. Όπως μας είπε ο παπά Γρηγόρης, για πρώτη φορά ελληνικό ΜΜΕ βρίσκεται στα περίφημα Στροφάδια, παρά τις συχνές αναφορές ξένων ΜΜΕ.

Το νησί, απέχει από την Ζάκυνθο 38 ν. μ., δηλαδή δυόμιση περίπου ώρες. Η «απόβασή» μας στο νησί, μάς επεφύλασσε πολλές εκπλήξεις, μεταξύ των οποίων ο μοναδικός σωζόμενος πύργος των Παλαιολόγων σε ολόκληρη την Μεσόγειο. "Ευτυχώς που είχε καλοκαιρία, διαφορετικά δεν θα φτάνατε ποτέ" μας λέει ο γέροντας παπά Γρηγόρης και μας ανεβάζει στην αποβάθρα. Το μικρό νησί δεν έχει λιμάνι και όποιος φτάσει εκεί, θα πρέπει να αράξει έξω από τη μικρή αποβάθρα με τα πελώρια βράχια να στέκουν ολόρθα μπροστά του. Αν είναι τυχερός θα μπορέσει να δέσει κοντά και να μην βραχεί. Διαφορετικά, το κολύμπι είναι απαραίτητο.



Η ξενάγηση και τα θαύματα

Η ξενάγησή μας έγινε μετά δυσκολίας, γιατί ο σεβάσμιος γέροντας, εκτός από τη μοναξιά, πλέον φοβάται και τους ξένους. Τους θεωρεί τρόπον τινά κάπηλους της ιστορίας μας. «Όλο τάζουν πως θα φτιάξουν τον πύργο αλλά τίποτα δεν γίνεται. Δεν σέβονται ούτε την ιστορία αυτού του τόπου αλλά ούτε και ότι εδώ ετάφη ο Άγιος Διονύσιος». Σύμφωνα με την ιστορία ο ίδιος ο Άγιος είχε ζητήσει να ταφεί σε εκείνο το μικρό νησί, προκειμένου να γλιτώσει από τους πειρατές και τους κάπηλους. Έτσι στις 22 Δεκεμβρίου του 1622 τάφηκε μπροστά από την Ωραία Πύλη ενός μικρού ναίσκου που είναι αφιερωμένος στον Άγιο Γεώργιο. Περίπου 100 χρόνια μετά, οι Ζακυνθινιοί θέλησαν να βγάλουν τα λείψανα του Αγίου από τον τάφο. Προς έκπληξη όλων διαπίστωσαν πως το σώμα του ήταν άθικτο. «Όσοι πιστοί κατορθώνουν να έρθουν με δικά τους σκάφη, τους δίνω λίγο από το χώμα που βρίσκεται μέσα στον τάφο του Αγίου σαν ευλογία», μας λέει ο γέροντας, ενώ μας διηγείται απίστευτα περιστατικά με θαύματα του Αγίου. «Πριν από 3 χρόνια, είχε έρθει ένας πολίτης με το σκάφος του να προσευχηθεί στον τάφο του Αγίου. Η μέρα ήταν καλή και τίποτα δεν έδειχνε πως θα χαλούσε ο καιρός. Κάποια στιγμή και ενώ είχε αρχίσει να σηκώνεται δυνατός αέρας, ο πολίτης ήθελε να φύγει. Τον είχα προειδοποιήσει να μείνει λόγω της θαλασσοταραχής. Εκείνος, όμως, επέμεινε και στη διαδρομή τα δυνατά κύματα βούλιαξαν το μικρό σκάφος του. Όπως μας είπε εκείνος μετά, είδε μέσα από τα κύματα την μορφή του Αγίου Διονυσίου. Χωρίς να ξέρει κανείς για την τύχη του, ξαφνικά ένα πλοίο (ενώ είχε απαγορευτικό) βρέθηκε στην περιοχή και τον περισυνέλεξε. Ο ίδιος ούτε κινητό είχε, ούτε είχε ειδοποιήσει κανέναν, όπως ισχυρίστηκε. Όλα ήταν ένα θαύμα του Αγίου. Και κάθε καλοκαίρι έρχεται και προσκυνάει στον τάφο του». Το νησί σύμφωνα με το λιμενικό είναι τόπος αναπαραγωγής και ξεκούρασης σπάνιων αποδημητικών πουλιών που έρχονται από την Ασία. Γι΄ αυτό και πριν μερικά χρόνια πέρασε στην δικαιοδοσία της Μητροπόλεως Ζακύνθου όπου και απαγορεύτηκε ρητώς το κυνήγι και το ψάρεμα.

Η ζωή για τον παπά Γρηγόρη είναι πολύ μοναχική. Σχεδόν ασκητική όπως λέει αφού μόνο το λιμενικό τον επισκέπτεται. "Είναι πολύ μοναχικά εδώ. Δεν ξέρω αν θα φύγω εγώ τι θα γίνει αυτό το μέρος. Θα πέσουν όλα. Θα ρημάξουν. Ήδη μέρα με την μέρα ο πύργος των Παλαιολόγων γκρεμίζεται και η πολιτεία δεν κάνει απολύτως τίποτα" μας λέει με παράπονο και μας αποχαιρετά από τον δικό του επίγειο μικρό παράδεισο.