"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Ἡ Ἁγία Συγκλητικὴ
Ἡ Ἁγία Συγκλητικὴ καταγόταν ἀπὸ πλούσιο καὶ εὐσεβὲς γένος. Ὅταν ἔφτασε στην κατάλληλη ἡλικία για γάμο καὶ ἐπειδὴ ἦταν πολὺ πλούσια, πολλοὶ νέοι ἤθελαν να τὴν νυμφευθούν. Τὸ γεγονὸς ὅμως αὐτὸ μεγάλωνε ἀκόμα περισσότερο τὸν πόθο που εἶχε να ἀφιερωθεῖ ὁλοκληρωτικὰ στον Κύριο. Ἔτσι λοιπόν, ἄφησε τὶς βιοτικὲς φροντίδες καὶ στράφηκε μὲ ὅλη της τὴν ψυχὴ στην ἄσκησῃ τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς ὁσιακῆς πολιτείας.

Ἡ Ἁγία, ὅπως καὶ ὁ δίκαιος Ἰώβ, δοκιμάσθηκε σκληρὰ ἀπὸ φοβερὲς σωματικὲς ἀσθένειες, πληγὲς καὶ κακώσεις που τῆς κατέφαγαν ὅλο τὸ σῶμα. Καὶ ὅλα τὰ δεινοπαθήματα τὰ ὑπέμεινε μὲ ὑποδειγματικὴ καρτερία καὶ ὑπομονή. Ἡ Ἁγία Συγκλητικὴ κοιμήθηκε ὁσίως μὲ εἰρήνη σὲ μεγάλη ἡλικία.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ'. Ταχὺ προκατάλαβε.
Σοφίᾳ καὶ χάριτι, κεκοσμημένη σεμνή, ἀκλόνητος ἔμεινας, ὡς ὁ Ἰὼβ ὁ κλεινός, ἐχθροῦ ἐπίθεσιν· ὅθεν Συγκλητική σε, ἡ οὐράνιος δόξα, δέδεκται μετὰ τέλος, ὡς παρθένον φρονίμην· ἐν ᾗ τῶν μεμνημένων σου ἀεὶ μνημόνευε.

Κοντάκιον. Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.
Ἀρετῶν ἐκλάμψασα, ταῖς οὐρανίαις ἀκτῖσιν, ὡς λαμπὰς ἀείφωτος, Συγκλιτικὴ θεοφόρε, ἤμβλυνας, τοῦ παλαμναίου ἐχθροῦ τὰ κέντρα, ἴθυνας πρὸς τὸν νυμφῶνα τῆς ἄνω δόξης, δῆμον ἅγιον παρθένων, μεθ’ ὧν δυσώπει, ἐλεηθῆναι ἡμᾶς.

Μεγαλυνάριον.
Χαίροις τῶν παρθένων ἡ καλλονή, καὶ Ἰὼβ τοῦ θείου, ἐκμαγεῖον ἐν πειρασμοῖς· χαίροις οὐρανίου, συγκλήτου κληρονόμε, Συγκλητικὴ θεόφρον, Πνεύματος ὄργανον.


Ο Άγιος Νεομάρτυς και Οσιομάρτυς Ρωμανός
Ὁ Ὁσιομάρτυς Ρωμανὸς καταγόταν ἀπὸ τὸ Καρπενήσι καὶ κατὰ πᾶσα πιθανότητα ἀπὸ τὸ χωριὸ Ἀνδράνοβα, ποὺ σήμερα καλεῖται Ἀσπρόπυργος. Ὁ Ἅγιος γεννήθηκε ἀπὸ γονεῖς εὐσεβεῖς ἀλλὰ ἀγράμματους. Ἔτσι ἔμεινε καὶ αὐτὸς ἀγράμματος καὶ δεν γνωρίζε τίποτα, παρὰ ὅτι εἶναι Χριστιανός.

Μετέβη στοὺς Ἁγίους Τόπους καὶ στὴν Μονὴ τοῦ Ἁγίου Σάββα γιὰ προσκύνημα καὶ ἀφοῦ ἔγινε ζηλωτὴς τῶν παθημάτων τοῦ Κυρίου κήρυττε στα Ἱεροσόλυμα τὴν ἀληθινὴ πίστη τοῦ Χριστοῦ. Στην καρδία του εἶχε ἀνάψει ἡ φλόγα τοῦ μαρτυρίου. Ἀνακοίνωσε στὸν Πατριάρχη τὸν σκοπὸ του, ὁ ὁποῖος βέβαια τὸν ἐμπόδισε, διότι δὲν γνωρίζε τὴν πορεία τῆς ἐκβάσεως, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ μὴν ἐπακολουθήσει κανένα κακὸ στὸν Πανάγιο Τάφο.

Στὴν συνέχεια μετέβη στὴν Θεσσαλονίκη καὶ παρουσιασθεὶς στὸν κριτὴ ὁμολόγησε ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι Θεὸς ποιητὴς τοῦ παντὸς καὶ ὁ μόνος Σωτῆρας τῶν ἀνθρώπων. Οἱ ἀλλόπιστοι τὸν συνέλαβαν καὶ τὸν παρέδωσαν σὲ φρικτὰ βασανιστήρια, κατὰ τὰ ὁποῖα τοῦ ἔκοψαν λουρίδες ἀπὸ τὸ δέρμα του, βιάζοντάς τον να ἀρνηθεῖ τὸν Χριστό. Πρὸ τῆς σταθερῆς ἀποφάσεως τοῦ μάρτυρα νὰ μείνει ἀκλόνητος στὴν πίστη αὐτοῦ, ὁ κριτὴς ἐξέδωσε θανατικὴ ἀπόφαση κατὰ αὐτοῦ.

Ἐκεῖ παρευρισκόταν ὁ ἀρχηγὸς τοῦ Τουρκικοῦ στόλου Θεσσαλονίκης, ποὺ ζήτησε νὰ δοθεῖ στὸν Μάρτυρα, διαρκὴς ποινὴ δουλείας στο κωπηλάτισμα τῶν πλοίων, μήπως ἔτσι ἀπὸ τοὺς πολλοὺς κόπους ἀρνηθεῖ τὸν Χριστό. Κάποιοι Χριστιανοὶ κατόρθωσαν να ἐλευθερώσουν τὸν Ἅγιο ποὺ διέφυγε καὶ κατέφυγε στὸ Ἅγιον Ὄρος, κοντὰ στον Ὅσιο Ἀκάκιο τὸν Καυσοκαλυβίτη, ὅπου καὶ ἐκάρη Μοναχὸς τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς.

Ἐκεῖ συνέχισε τὸν ἀσκητικὸ του ἀγῶνα καὶ τὸ ἔργο τῆς προσευχῆς. Ὁ ζῆλος του πρὸς τὸ μαρτύριο δεν τὸν ἄφησε να ἡσυχάσει καὶ ἐφέρετο ὡς ξένος τῆς παρούσας ζωῆς. Ἀποφάσισαν λοιπόν, μαζὶ μὲ τὸν Ἅγιο Ἀκάκιο, να νηστέψουν πολλὲς ἡμέρες, παρακαλώντας συγχρόνως τὸν Θεὸ να τοὺς ἀποκαλύψει τὸ τέλος τοῦ Μαρτυρίου. Πράγματι, ἀποκαλύφθηκε σὲ αὐτούς, πὼς εἶναι θέλημα Θεοῦ ὁ Ρωμανὸς να τελειώσει καλῶς τὸ μαρτύριο ὑπὲρ τοῦ Χριστοῦ. Ἀπῆλθε καὶ πάλι στὰ Ἱεροσόλυμα γιὰ νὰ μαρτυρήσει, ἀλλὰ ἐμποδίστηκε ἀπὸ τὸν Πατριάρχη, διότι θὰ ἐλάμβανε μεγάλη ζημία ὁ Πανάγιος Τάφος ἀπὸ τὴν μανία τῶν Ἀγαρηνῶν.

Μὲ παρότρυνση τοῦ Γέροντός του μετέβη τὸ 1694, στην Κωνσταντινούπολη, ὅπου καὶ ἔλεγξε τὴν ἀσέβεια τῶν Τούρκων. Ἐκείνοι τὸν συνέλαβαν, τὸν ἔκλεισαν σὲ ἔνα ξερὸ πηγάδι, τοῦ ἔκοψαν τὴν γλῶσσα καὶ τὸν ἀποκεφάλισαν. Τὸ μανδήλιο ποὺ ἐμβαπτίσθηκε στὸ αἷμα τοῦ Μάρτυρος ἀφιερώθηκε ἀπὸ ἕναν Χριστιανὸ ἄρχοντα στὴν Μονὴ Δοχειαρίου, στὴν ὁποία καὶ ἔγινε στὴν συνέχεια Μοναχὸς καὶ ὁ ἴδιος, ὀνομασθεὶς Ἀγάπιος.

Ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζει τὴν μνήμη τοῦ Ἁγίου καὶ στις 16 Φεβρουαρίου.


Αναδημοσίευση από:
http://anavaseis.blogspot.com/2010/01/4_05.html#more

Ο Άγιος Νεομάρτυς και Οσιομάρτυς Ρωμανός
5 Ιανουαρίου, 2010 — VatopaidiFriend
Μαρτύρησε στην Κωνσταντινούπολη στις 5 Ιανουαρίου 1694

Ο άγιος καταγόταν από το Καρπενήσι . Ήταν τελείως αγράμματος. Το μόνο που γνώριζε ήταν πως είναι χριστιανός.

Μια ημέρα άκουσε πως κάποιοι πήγαιναν να προσκυνήσουν στον Πανάγιο Τάφο και ακολούθησε κι αυτός. Αφού προσκύνησε σε όλους τους Αγίους Τόπους, πήγε και στη Μονή του Αγίου Σάββα. Εκεί άκουσε να διαβάζουν οι μοναχοί για τους αγίους μάρτυρες , πώς υπέμειναν για τον Χριστό τόσα βάσανα προκειμένου να απολαύσουν τα μέλλοντα αγαθά και ρώτησε ποια είναι αυτά τα μέλλοντα αγαθά . Όταν έμαθε από τους πατέρες για την μέλλουσα ζωή και τον Παράδεισο, του γεννήθηκε η επιθυμία να απολαύσει και αυτός τα μέλλοντα αγαθά με μαρτύριο. Γι’ αυτό πήγε στην Ιερουσαλήμ και ανακοίνωσε την σκέψη του στον Πατριάρχη, ο οποίος τον απέτρεψε μήπως τυχόν δεν αντέξει τα βασανιστήρια και γίνει αντί μάρτυρας αρνητής και για να μην έχει η υπόθεση δυσμενείς επιπτώσεις στο Πατριαρχείο. Εκείνος όμως ο μακάριος ποθώντας το μαρτύριο δεν μπορούσε να συγκρατήσει τον εαυτό του από τη φλόγα που φούντωνε στην καρδιά του.

Έφυγε λοιπόν και πήγε στη Θεσσαλονίκη, όπου παρουσιάστηκε στον δικαστή , ομολόγησε τον Χριστό ως Θεό αληθινό , δημιουργό και σωτήρα του κόσμου και αποκάλεσε τον Μωάμεθ απατεώνα ,αντίχριστο και τη θρησκεία του μια πλάνη γεμάτη παραμύθια για γέλια. Ο δικαστής διέταξε να τον βασανίσουν .Τον έδειραν ανελέητα, του έβγαλαν λωρίδες το δέρμα από την πλάτη, του έκοψαν τα μάγουλα με πέταλα και του έκαναν και πολλά άλλα βασανιστήρια για να αρνηθεί την πίστη του. Επειδή ο άγιος έμενε σταθερός στον Χριστό διέταξε την εκτέλεσή του με αποκεφαλισμό.

Έτυχε τότε να βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη ο ναύαρχος του στόλου ο οποίος ζήτησε από τον δικαστή να του δώσει τον μάρτυρα να τον βάλει στο κουπί, λέγοντάς του ότι αυτό θα ήταν για τον μάρτυρα χειρότερο βάσανο από τον θάνατο. Διότι με την καταδίκη του ως κωπηλάτη στα πλοία θα τον έκανε να βασανίζεται σε όλη του τη ζωή ψυχικά και σωματικά. Η ιδέα άρεσε και τον πήρε ο ναύαρχος , του έκοψε τα μαλλιά και τα γένια και τον έβαλε στο κουπί.

Μετά από λίγο καιρό όμως κάποιοι χριστιανοί, φίλοι του καπετάνιου, τον δωροδόκησαν, απελευθέρωσε τον άγιο και τον έστειλαν στο Άγιο Όρος , στη σκήτη των Καυσοκαλυβίων, κοντά στον Άγιο Ακάκιο. Εκεί αγωνιζόταν συνεχώς υπεράνθρωπα αλλά ειρήνη δεν είχε ,ζούσε σαν ξένος γι’ αυτή τη ζωή, ούτε για τροφή νοιαζόταν ούτε για νερό, ο νους του ήταν στο μαρτύριο.

Αφού νήστεψαν και οι δύο, γέροντας και υποτακτικός, και αφού ο Άγιος Ακάκιος έλαβε πληροφορία για την αίσια έκβαση του μαρτυρίου , τον έκειρε μοναχό και με τις ευχές των πατέρων τον άφησε ν’ αναχωρήσει με σκοπό την ομολογία και το μαρτύριο. Αρχικά πήγε στα Ιεροσόλυμα, όπου δεν κατάφερε να εκπληρώσει την επιθυμία του ,γιατί υπήρχε φόβος να βλάψουν οι Αγαρηνοί τον Πανάγιο Τάφο.

Έτσι στράφηκε στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί έπιασε ένα σκυλάκι, το έδεσε από τη ζώνη του και το έσερνε μέσα στο παζάρι. Βλέποντάς τον οι Τούρκοι τον ρωτούσαν γιατί σέρνει έτσι το σκυλάκι. Εκείνος τους απάντησε , για να το τρέφω όπως και οι Χριστιανοί τρέφουν εσάς τους Αγαρηνούς. Μόλις τ’ άκουσαν αυτό τον άρπαξαν αμέσως και τον έσυραν στον Βεζύρη , όπου επανέλαβε ακριβώς τα ίδια λόγια. Τότε ο Βεζύρης διέταξε να τον βασανίσουν μέχρι να αρνηθεί την πίστη του.

Τον έριξαν μέσα σε ένα ξεροπήγαδο , όπου έριχναν τους φονιάδες. Εκεί έμεινε ο ευλογημένος σαράντα ημέρες νηστικός .Έπειτα τον έβγαλαν και τον βασάνισαν αλύπητα με διάφορους τρόπους χωρίς να καταφέρουν να τον μεταπείσουν. Τότε ο Βεζύρης διέταξε να αποκεφαλιστεί με ξίφος.

Καθώς τον πήγαιναν στον τόπο της εκτέλεσης όποιο Χριστιανό έβλεπε τον χαιρετούσε με μεγάλη χαρά λες και πήγαινε σε γάμο και όχι σε σφαγή, γεγονός που προκαλούσε απορία σε πολλούς. Περνώντας από το τζαμί έτυχε να φωνάζει εκείνη την ώρα ο χότζας για τη μεσημεριανή προσευχή . Κοιτάζοντάς τον ο μάρτυρας τον έφτυσε και τότε οι δήμιοι αμέσως του έκοψαν τη γλώσσα, την οποία έβγαλε μόνος του για να την κόψουν. Και πάλι χαιρετούσε με νοήματα τους Χριστιανούς και τα αίματα έτρεχαν από το στόμα του. Όταν έφθασε στον τόπο της καταδίκης τον αποκεφάλισαν ενώ ευχαριστούσε με νοήματα τον Θεό και το τίμιο σώμα χωρίς την κεφαλή έπεσε κατ’ ανατολάς, σαν να ήταν ζωντανό. Εξαγριωμένοι από αυτό το σημείο οι Τούρκοι έδιωχναν δέρνοντάς τους το συγκεντρωμένο πλήθος των Χριστιανών.

Το άγιο λείψανο έμεινε τρία ημερόνυχτα στον τόπο της εκτέλεσης και η θεία χάρις το φώτιζε με ουράνιο φως ,γεγονός που έβλεπαν όλοι , Χριστιανοί και Τούρκοι.

Τελικά το λείψανο του μάρτυρος το αγόρασαν για πεντακόσια γρόσια Εγγλέζοι οι οποίοι βρίσκονταν με το καράβι τους εκείνες τις ημέρες στην Κωνσταντινούπολη και το πήγαν στην Αγγλία.


http://vatopaidi.wordpress.com/2010/01/ ... %bc%ce%b1/