"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Γεια σας! Εχω μια απορία οσον αφορά αυτο το κομμάτι της παραβολής των ταλάντων...
Λεει ο δουλος προς το αφεντικο του οτι θεριζει εκει που δεν έσπειρε κ.ο.κ και πιο κατω ο κυριος του το αποδέχεται αυτο.... και του λεει πως επρεπε να τα βαλει και στην τραπεζα να παρει και τοκους... Δεν μπορω να καταλαβω τιποτε! Ετσι που το διαβαζω ειναι σαν να λεει ο δουλος "αφου εσυ τα πηρες απο αλλου και δεν ειναι δικα σου αυτα που μου εδωσες (αφου θεριζει εκει που δεν εσπειρε) τοτε εγω γιατι να στα κανω διπλά? ? Αν καποιος εχει καποιο κειμενο απο καποιον Αγιο που να ερμηνευει την παραβολη? η εστω καποια γνωμη!
Επίσης τη πρόταση "φοβηθεὶς ἀπελθὼν" τι φοβήθηκε?
Ευχαριστω πολυ!!!

"κύριε, ἔγνων σε ὅτι σκληρὸς εἶ ἄνθρωπος, θερίζων ὅπου οὐκ ἔσπειρας καὶ συνάγων ὅθεν οὐ διεσκόρπισας· καὶ φοβηθεὶς ἀπελθὼν ἔκρυψα τὸ τάλαντόν σου ἐν τῇ γῇ· ἴδε ἔχεις τὸ σόν. ἀποκριθεὶς δὲ ὁ κύριος αὐτοῦ εἶπεν αὐτῷ· πονηρὲ δοῦλε καὶ ὀκνηρέ! ᾔδεις ὅτι θερίζω ὅπου οὐκ ἔσπειρα καὶ συνάγω ὅθεν οὐ διεσκόρπισα! ἔδει οὖν σε βαλεῖν τὸ ἀργύριόν μου τοῖς τραπεζίταις, καὶ ἐλθὼν ἐγὼ ἐκομισάμην ἂν τὸ ἐμὸν σὺν τόκῳ."

Να τι βρήκα από την ΟΟΔΕ:

Στη συγκεκριμένη παραβολή τα τάλαντα συμβολίζουν τα χαρίσματα που έχει κανείς από τον Θεό. Σύμφωνα με την παραβολή (24-30), ο δούλος που έκρυψε το τάλαντο στη γη, τιμωρείται και αυτό του αφαιρείται. Το κρύψιμο του ταλάντου στη γη είναι η πλήρης αχρησία του από τον κάτοχό του. Δηλαδή, αυτός που ενώ του δόθηκε ένα χάρισμα, δεν το καλλιέργησε (προς όφελος των συνανθρώπων του, πάντα) αλλά το άφησε ανεκμετάλλευτο, τιμωρείται. Γιατί το να μην κάνεις καλό ενώ θα μπορούσες (μέσω του «ταλάντου») ισοδυναμεί με το να κάνεις κακό. Αυτό είναι πολύ λογικό, όπως το να μη βοηθάς κάποιον που κινδυνεύει με πνιγμό και να προσπερνάς αδιάφορος ισοδυναμεί με το να τον πνίγεις εσύ, να γίνεσαι συνυπαίτιος. Όταν ο Χριστός λέει του δούλου (στίχ. 27) ότι θα μπορούσε τουλάχιστον να βάλει το τάλαντο στην τράπεζα, εννοεί ότι θα μπορούσε να το καλλιεργήσει έστω και ελάχιστα.

Τα «τάλαντα» είχαν δοθεί στον καθένα δίχως αυτός να τα αξίζει ή να τα δικαιούται. Επομένως ήταν ο κύριος των ταλάντων, που είχε το δικαίωμα να διαλέξει σε ποιον θα δώσει αρχικά 5, και σε ποιον 2. Δηλαδή είναι ο Θεός που διαλέγει σε ποιον θα δώσει τα πολλά χαρίσματα. Κι αυτός είναι ο πλέον κατάλληλος, οπότε πρέπει να τιμηθεί αντίστοιχα περισσότερο από τους άλλους (που κι αυτοί τιμώνται ανάλογα με την καλλιέργεια όσων χαρισμάτων έλαβαν). Η παραβολή είναι καθαρά συμβολική. Η επιστροφή του ιδιοκτήτη έπειτα «από πολύ χρόνο» (στ. 19) συμβολίζει τη Δευτέρα Παρουσία και την Κρίση

.

http://www.oodegr.com/neopaganismos/syk ... ousia2.htm

Ελπίζω λίγο να σε βοήθησε η ΟΟΔΕ!

Παρα πολυ ωραιο κειμενο!!! Σε ευχαριστω παρα πολυ!! Να σε εχει ο Θεος παντα καλα!

Ο Τριαδικός Θεός έπλασε τον άνθρωπο και έδωσε στον καθένα από κάποια χαρίσματα (ομορφιά, παράστημα, δύναμη, καλλιφωνία, ικανότητα συγγραφής ή ποίησης, δεξιότητες, αντοχή, υπομονή, εντιμότητα, ειλικρίνεια, ευφυΐα κλπ). Όλοι μας έχουμε εφοδιαστεί με τόσα χαρίσματα, ώστε, εφόσον τα αξιοποιήσουμε, σύμφωνα με το θέλημα του Κυρίου, να πετύχουμε τον προορισμό μας.
Στη συγκεκριμένη παραβολή τα τάλαντα είναι τα χαρίσματα που μοίρασε ο Τριαδικός Θεός, τα οποία οφείλουμε να επεξεργαστούμε, εργαζόμενοι προς όφελος του πλησίον, ώστε να περάσουμε την Κρίση από τον Παγκόσμιο Κριτή, να μπούμε στη Βασιλεία Του και να γευτούμε την ατελείωτη ευτυχία που περιμένει τους κατοίκους της.
Όποιος λοιπόν χρησιμοποιεί τα χαρίσματά του, όχι για να πλουτίσει, αλλά για να κάνει έργα αρεστά στον Θεό, αυτός θα δεχθεί πρόσθετα χαρίσματα από τον Θεό, περισσότερα από τα πρώτα και μεγαλύτερα. Αντίθετα όσοι τα χρησιμοποιήσουν για να ίδιον μόνο όφελος θα τους αφαιρεθούν κι αυτά ακόμη που τους εδόθησαν.
Ο δούλος, λόγω του μίσους του προς το αφεντικό του, παρερμήνευσε τις προθέσεις του και τον χαρακτηρίζει ως σκληρό και απάνθρωπο εκμεταλλευτή (έλλειψη σωστής κρίσης, που φανερώνει απουσία Κυρίου από τη ζωή του συγκεκριμένου δούλου, το ίδιο άλλωστε φανερώνει και ο φόβος).
Το να βάλει στην τράπεζα τα χρήματα και να παίρνει απλά τους τόκους φανερώνει έλλειψη προσπάθειας εκ μέρους του δούλου. Αλλά ούτε και αυτό δεν έκανε εκείνος, το οποίο δεν περιείχε κανέναν κόπο. Και η παρατήρηση του αφεντικού είναι : «Αφού ήξερες ότι είμαι σκληρός και απαιτητικός γιατί δεν έκανες ούτε αυτό το απλό (που δεν θέλει κόπο)»;
Αυτό, κατά τη δική μου ερμηνεία, σημαίνει ότι ο δούλος γνώριζε ότι παραβαίνει τη θέληση του αφεντικού του και ότι θα τιμωρηθεί γι’ αυτό, αλλά δεν τον ένοιαζε.
Το θάψιμο των χρημάτων, το ερμηνεύω ως χρησιμοποίηση των χαρισμάτων που του έδωσε ο Θεός μόνο προς ίδιον όφελος και κατά πάσαν πιθανότητα βλάπτοντας κάποιους συνανθρώπους του.
Ο δούλος λοιπόν, εφόσον δεν ήθελε να χρησιμοποιήσει τα χαρίσματά του προς όφελος των συνανθρώπων του, θα μπορούσε απλά να μην κάνει κακή χρήση τους, να μην βλάψει δηλαδή κανέναν (κατάθεση χρημάτων στην τράπεζα), αλλά δεν το απέφυγε.

Γιατι ομως του λεει Αφού ήξερες ότι είμαι σκληρός και απαιτητικός αφου δεν ηταν τετοιος!

Νομίζω ότι το λέει με την έννοια: "αφού πιστεύεις ότι είμαι σκληρός, γιατί δεν έκανες κάτι να μην με εκνευρίσεις τουλάχιστον"!

Θωμά ο κύριος απαντά "ήδεις..." δηλαδή "εσύ λες ότι ξέρεις...". Δεν επιβεβαιώνει, απλά χρησιμοποιεί τα λόγια του δούλου για να του πει ότι ακόμη και στην περίπτωση, που αυτός νόμιζε ότι αντιμετωπίζει, θα μπορούσε να είχε βγάλει κάποιο όφελος χωρίς κόπο.

Τα χαρίσματα δίδονται, όπως και οι δοκιμασίες, ανάλογα με την πνευματική ωριμότητα και τις ικανότητες κάθε ανθρώπου, ώστε να τον ωφελήσουν και να μην τον βλάψουν. Αυτό είναι φανερό απ' το ότι οι άλλοι δυο δούλοι, που πήραν περισσότερα τάλαντα, κατάφεραν με την προσπάθειά τους να τα διαχειριστούν σωστά και να τα πολλαπλασιάσουν, ενώ ο αχάριστος δούλος δεν κατάφερε να διαχειριστεί ούτε το ένα, αλλά είχε και πνευματική ζημιά απ' αυτό. Θα μου πεις, αφού ο κύριος ήξερε, ότι ούτε αυτό δε θα μπορούσε να διαχειριστεί, γιατί του το έδωσε; Μα τότε θα μπορούσε να ισχυριστεί, ότι δεν του δόθηκε καμιά ευκαιρία ν' αποδείξει τις ικανότητές του. Επομένως ευκαιρία του δόθηκε με το ελάχιστο δυνατό πνευματικό φορτίο, αλλά ούτε σ' αυτό δεν μπόρεσε ν' ανταποκριθεί.

Σε κάθε περίπτωση η αμοιβή δεν είναι αντίστοιχη της απόδοσης, αλλά της προσπάθειας. Ας θυμηθούμε την παραβολή των εργατών του αμπελώνα. Δηλαδή ανεξαρτήτως του, αν ο πρώτος δούλος κατάφερε ν' αποδώσει 5 τάλαντα και ο δεύτερος 2, και οι δύο θα έχουν την ίδια αμοιβή για την ίδια προσπάθεια. Αν και ο τρίτος κατάφερνε ν' αποδώσει 1 ακόμη τάλαντο κι αυτός θα είχε την ίδια αμοιβή, αφού ο Θεός είναι δίκαιος και δεν ζητά ότι δε δίνει ούτε θερίζει ότι δεν σπέρνει.

Σας ευχαριστώ όλους πάρα πολύ για τις απαντήσεις!! Ωφελήθηκα πάρα πολύ!! Το ειχα μεγαλη απορια οποτε διαβαζα το Ευαγγελιο!

filotas έγραψε:Τα χαρίσματα δίδονται, όπως και οι δοκιμασίες, ανάλογα με την πνευματική ωριμότητα και τις ικανότητες κάθε ανθρώπου, ώστε να τον ωφελήσουν και να μην τον βλάψουν.

Αυτό είναι αλήθεια. Για την ακρίβεια το Ευαγγέλιο αναφέρει:

"Και ω μεν έδωκε πέντε τάλαντα, ώ δε δύο, ω δε εν, εκάστω κατά την ιδίαν δύναμιν και απεδήμησεν ευθέως" (Ματθ. κε΄15).

Ερμηνεία Π. Τρεμπέλα:
Ο άνθρωπος δηλαδή αυτός έδωκεν εις άλλον μεν πέντες τάλαντα, εις άλλον δε δύο, εις άλλον δε εν. Εις έκαστον έδωκε σύμφωνα με την ικανότητα που είχε να εμπορευθεί τα όσα θα του έδιδε. Και εταξίδευσεν αμέσως. (Με άλλας λέξεις ο Θεός επροίκισε με διάφορα χαρίσματα έκαστον άνθρωπον, δια να χρησιμοποιήση εις το αγαθόν και προς ωφέλειαν του πλησίον).

Δεν ειμαστε ιδιοκτητες αλλα διαχειριστες ταλαντων οχι προς ιδια δοξα αλλα προς Δοξαν Θεου.
Ο Θεος ειναι σκληρος υπο την εννοια οτι ειναι Ο Δικαιος Κριτης και δεν θα χαριστει μεγα κριτηριο μεταξυ αλλων στην Κριση Του ειναι οπως μας αποκαλυπτεται η διαχειριση των Ταλαντων που μας δοθηκαν.

Αφου λοιπον ηξερε πως θα του ζητηθει απολογια για την διαχειριση και αναλογως θα αποδιδονταν δεδομενα δικαια μισθαποδοσια, ουτε καν η βεβαια απωλεια της Εβραικης Γης απο τους Απιστους η, η βεβαια απωλεια της ψυχης δεν εκανε τον κακο εργατη να αλλαξει γνωμη.