"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Καλημέρα σας και χρόνια πολλά! Με συγχωρήτε για την ενόχληση αλλά θα ήθελα να σας ρωτήσω ένα πράγμα που αφορά και προβληματίζει έντονα ένα πολύ κοντινό μου πρόσωπο.
Οταν σε ένα νέο ζευγάρι ανάμεσα, εμπλέκονται τρίτα φιλικά ή συγγενικά πρόσωπα και δημιουργούν προβλήματα, είναι σωστό να προσευχόμαστε ο Θεός να δίνει να πάψει να γίνεται αυτό? Και για να μην χαρακτηρηστώ εμπαθείς θα ήθελα να αναφερθώ σε παραδείγματα όπως πχ φίλοι και συγγενείς να προσκαλούν σε νυχτερινές εξόδους ένα ζευγάρι με αποτέλεσμα να μην μπορεί να σηκωθεί την άλλη μέρα το ζευγάρι και να εκκλησιαστεί ή γενικά να προσκαλεί το ζευγάρι σε εκδηλώσεις και βόλτες και να το αποτρέπει έτσι πχ να πάει στην εκκλησία την Μ. Εβδομάδα ή να με διάφορα διαβάλματα να το β΄λαει να τσακωθεί χρονιάρες μέρες και μη. Και επειδή τέτοιου είδους πρόσωπα είναι αδύνατον να απομακρυνθούν απο τη ζωη ενός ανθρώπου χωρίς παρεξήγηση ή έστω χωρίς να σε χαρακτηρήσουν εμπαθή, είναι πρέπον να προσευχόμαστε ο Θεός να φυλάει απο τέτοιοιυ είδους πράγματα? Σας παρακαλώ πολύ μην βιαστείτε να απαντήσετε. Δεν θα ήταν καθόλου εύκολο πιστεύω ούτε για εσάς,πχ να πείτε στον σύντροφο σας να κόψει την καλημέρα με τα ξαδέλφια του τα οποία μεγάλωσε μαζί.

Και για να πω και άλλο παράδειγμα? Το εν λόγο ζευγάρι πέρισυ ήταν έτοιμο να γιορτάσει το Πάσχα με κάθε πνευματική προετοιμασία. Και μια μέρα πριν ανατείλει η Μ. Εβδομάδα , είχαν έρθει κάτι φίλοι του ζευγαριού και δεν ξέρω και γω με ποιο τρόπο. τα έβαλαν τα παιδιά και σκοτώθηκαν. Και πήγαν όλα χαμένα μετά. Είναι σωστό να προσευχόμαστε, ο Θεός να αποτρέπει τέτοιου είδους πειρασμούς?

Είναι κακό να προσευχόμαστε έτσι?

Η όποια δοκιμασία που έχει στην πλάτη του ο κάθε άνθρωπος είναι η απόδειξη ότι ο Θεός αγαπάει τόσο το πλάσμα Του ώστε θέλει να το βάλει στον Παράδεισο μαζί του. Για να μπει όμως ο άνθρωπος στον παράδεισο πρέπει να έχει μαζί του το εισιτήριο που θα του ανοίξει την πορτα. Το εισιτήριο που αντί να γράφει, "θέση τάδε, σειρά τάδε" θα γράφει "έδωσε ελεημοσύνη, έδειξε αγάπη, αλλά το κυριότερο προσπάθησε παρόλες τις αντίξοες συνθήκες". Η δοκιμασία είναι απόδειξη ότι ο Θεός είναι εκεί, ότι δεν σε ξεχνάει και ότι ενδιαφέρεται. Γι' αυτό και δίνει την δοκιμασία, ώστε να δώσει στον άνθρωπο την ευκαιρία να προσπαθήσει μέσω των δυσκολιών να κερδίσει την αιώνια ζωή. Γι' αυτό, όταν λέμε "Θέε μου μην μου δώσεις αυτήν την δοκιμασία" στην πραγματικότητα είναι σαν να λέμε "μην μου δώσεις την ευκαιρία". Σκέψου το εξής: Αν σε αυτήν την ζωή, όλοι αξίζουν μια δεύτερη ευκαιρία, τότε για την άλλη ζωή που είναι και αιώνια, δεν αξίζουν κάμποσες δοκιμασίες;

Ναι το ξέρω ότι δεν είναι εύκολο. Αλλά αυτή ακριβώς είναι η απόφαση που πρέπει να πάρεις. Πρέπει να διαλέξεις πόσο πολύ θα προσπαθήσεις. Προσωπικά αν ήμουν στην θεση σου θα άφηνα τους συγγενείς. Όχι μόνο επειδή ο Χριστός είναι καλύτερος. Αλλά επειδή αυτοί είναι χειρότεροι. Όχι προς Θεού δεν τους βρίζω τους ανθρώπους. Απλά αν είναι το ίδιο αμαρτωλοί με οποιονδήποτε άλλον άνθρωπο (που είναι δηλαδή) τότε με το που θα πας μαζί τους, το μόνο που θα πετύχεις είναι να χάσεις την δοκιμασία. Αξίζει να χάσεις την δοκιμασία για ανθρώπους που αντί να σε κατανοήσουν σου βάζουν εμπόδια; Και άντε, ακόμα και αν δεν μπορούν να σε κατανοήσουν... τουλάχιστον γιατί δεν σε αφήνουν στην ησυχία σου; Δεν είναι αλήθεια ότι το έτος έχει 365 μέρες; Γιατί οι νυχτερινοί έξοδοι και τα σχετικά κοσμικά θέματα πρέπει να γίνονται μόνο τις γιορτές που δεν μπορείς εσύ και δεν γίνονται τις υπόλοιπες ημέρες; Δεν είναι επειδή δεν μπορούν αυτοί; Επειδή δουλεύουν; Επειδή κάνουν την ζωή τους; Μα αυτό δεν σημαίνει ότι βάζουν πρώτα τους εαυτούς τους από σένα; Ναι το ξέρω ότι η δουλειά είναι απαραίτητη για τον άνθρωπο για να μπορέσει ο άνθρωπος να ζήσει έτσι δεν έχουν χρόνο. Όμως ο Χριστός δεν είναι επίσης απαραίτητος για να -επίσης- ζήσει ο άνθρωπος; Η μία ζωή κρατάει κάμποσα χρόνια. Η άλλη αιώνια. Αξίζει η μία για χατήρι της άλλης; Γιατί πέφτεις στην συναισθηματική παγίδα; Αν είναι αλήθεια ότι "θέλουν να σε δουν", "είσαι ο άνθρωπος τους" κ.τ.λ, κ.τ.λ.... τότε δεν θα σεβόντουσαν την τρόπο ζωής σου που είναι ο Χριστός; Ακόμα και αν πίστευαν ότι το να πιστεύεις σε Αυτόν είναι μεγίστη βλακεία δεν θα έπρεπε από σεβασμό προς την αγάπη που σου έχουν να σε αφήσουν να κάνεις την ζωή σου;

Έπειτα, από την στιγμή που ξέρεις ότι ο αντίμαχος διάβολος εκμεταλεύται την όποια τρύπα της ψυχής, της διανοίας, των αισθήσεων, των ιδεών, των πεποιθήσεων, των ιδεολογιών μας, τα ΠΑΝΤΑ, στο έπακρο, τότε ΑΥΤΟΣ ακριβώς δεν σε κάνει να θες να πολεμήσεις, αν μη τι άλλο ακόμα και για χατήρι της αγάπης που έχεις γι' αυτούς; Και δεύτερον αυτό δεν σε κάνει ακόμα ποιο δυνατό; Αν μη τι άλλο από δίκαιο θυμό βρε αδελφέ... Πόσο δίκαιο είναι επειδή του άλλου του έστριψε η βίδα να θέλει να καταδικαστείς εσύ στην κόλαση;

Θεοδώση, σκοπός δεν είναι να σε τραβήξουν αυτοί στον βούρκο, αλλά εσύ στον καθαρισμό των ψυχών τους δηλαδή στην εκκλησία. Βέβαια είναι πολύ δυσκολο να βγάλεις έναν άνθρωπο από την ψυχική χειμερία νάρκη του, και επίσης δεν μπορείς να το κάνεις αν δεν ξέρεις το πως, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα εγκαταλείψεις τον πόλεμο τουλάχιστον για την δικιά σου ψυχή.

Πριν, είπα ότι πρέπει να σέβονται τον τρόπο ζωής σου που είναι ο Χριστός. Μήπως όμως δεν είναι; Η ζωή του χριστιανού ξεκινάει από βιώματα. Κάθε άγιος πρώτα βίωσε τι εστί Θεός, και μετά πήγε να θεολογίσει, να ιδρύσει μοναστήρια κ.τ.λ... Και τα βιώματα αυτά ξεκινάνε από την νηστεία και την προσευχή τα οποία ελκύουν την χάρη του Αγίου Πνεύματος που βλέπει ότι προσπαθείς. Και όταν έχεις χάρη Αγίου Πνεύματος δεν ενδιαφέρεται τι θα πουν οι συγγενείς γιατί πολύ απλά έχεις τόση χαρά ώστε αυτό μεταδίδεις. Εσύ αν έβλεπες ένας άνθρωπο να είναι χαρούμενος, πολύ χαρούμενος, ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΑ χαρούμενος, να αισθάνεται ευφορία ψυχής, αν μη τι άλλο δεν θα το ρώταγες τι έχει και είναι τόσο χαρούμενος; Εσύ είσαι έτσι; Τους έχει δώσει την ιδέα του πόσο πολύτιμος είναι ο Χριστός;

Αν όχι, τότε μήπως δεν φταίνει οι συγγενείς αλλά η δική σου έλλειψη προσπαθείας; Και εγώ κάπως έτσι σαν και εσένα ξεκίνησα. Με όλους να φωνάζουν τις γνωστές αντιρρήσεις και να βάζουν εμπόδια. Όμως σιγά-σιγά όλα αλλάζουν. Από την δικιά μου εμπερία έχω τα εξής αποτελέσματα:
1) Ο πατέρας μου εξακολουθεί να με αγαπάει όπως και πριν έστω και αν θυμώνει που "ασχολούμαι με παπάδες"

2) Η μητέρα μου άρχισε να πηγαίνει στην εκκλησία.

3) Ο αδελφός μου, ως επιστημονικό μυαλό αντιδράει μόνο σε ότι αφορά θέματα που νομίζει ότι θίγουν την επιστήμη του. Κατά τα άλλα δεν έχει πρόβλημα.

4) Η αδελφή μου πάντα ήταν υπέρ της εκκλησίας έτσι τώρα πετάει από την χαρά της που και εγώ ασχολούμαι.

Εσύ έχεις κάποια αποτελέσματα; Αν ναι, είναι τα ίδια; Χειρότερα; Καλύτερα; Μήπως είναι διαφορετικά και εγώ τόση ώρα γράφω άλλα αντί άλλων; Όπως και αν έχει εσύ τον Χριστό θα ακολουθείς. ΔΕΝ έχεις άλλον έστω και αν νομίζεις το αντίθετο. Οι συγγενείς είναι μόνο μέχρι να πεθάνουν ή να πεθάνεις. Ενδιάμεσο δεν υπάρχει. Φρόντισε λοπόν ο θάνατος αυτός να σημαίνει ΜΟΝΟ τον σωματικό θάνατο όχι και τον ψυχικό...

Δεν ξέρω κατά πόσο σε κάλυψα αλλά ελπίζω να σου έδωσα θάρρος...

Θεοδόση, η άποψή μου(και εμπειρικά μιλώντας) είναι απλή και ξεκάθαρη:
Ναι, μπορούν να προσεύχονται να σταματήσουν οι πειρασμοί που προκαλούν οι ίδιοι...δηλαδή
να μη βαζουν οι ίδιοι τον εαυτό τους σε πειρασαμό!
Έχουν υποχρέωση να το κάνουν αυτό,να αποφεύγουν πολύ ευγενικά όσους τους "βγάζουν"
από την πνευματική ζωή,αυτό το νόημα λένε οι Άγιοι Πατέρες έχει το
"εἰ δὲ ἡ χείρ σου ἢ ὁ πούς σου σκανδαλίζει σε, ἔκκοψον αὐτὰ καὶ βάλε ἀπὸ σοῦ· καλόν σοί ἐστιν εἰσελθεῖν εἰς τὴν ζωὴν χωλόν ἢ κυλλὸν, ἢ δύο χεῖρας ἢ δύο πόδας ἔχοντα βληθῆναι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον. 9 καὶ εἰ ὁ ὀφθαλμός σου σκανδαλίζει σε, ἔξελε αὐτὸν καὶ βάλε ἀπὸ σοῦ· καλόν σοί ἐστιν μονόφθαλμον εἰς τὴν ζωὴν εἰσελθεῖν, ἢ δύο ὀφθαλμοὺς ἔχοντα βληθῆναι εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός."
Αυτό κάνουν πολύ πνευματικά πρόσωπα,Ηγούμενοι...και αυτό συνιστούν όλοι οι πνευματικοί
που γνωρίζω....
Ακόμη, και σε συγγενοίς,ακόμη και σε γονείς πρέπει να είναι ξεκάθαροι:
"Αυτό είναι το πρόγραμμά μας,τότε θα κλείσουν οι πόρτες του "μοναστηριού" μας,σπιτιού μας..να
το σεβαστείτε όλοι",
αν το κάνουν "μπάτε σκύλοι αλέστε" μέσα σε λίγο καιρό θα διαλυθούν...

Καλημέρα σας και χρόνια πολλά! Λοιπόν, να ξεκαθαρλισω πως το θέμα δεν αφορά εμένα αλλά και αν ακόμη με αφορούσε, δεν θα είχα πρόβλημα να ..κρυφτώ. Βρίσκομαι τρία χρόνια στο χώρο και οι περισσότεροι με γνωρίζουν άλλωστε. Λοιπόν, νομίζω πως η Εύη έδωσε μια εκτενή απάντηση και είναι κατανοητή καλοδεχούμενη. Να συμφωνήσουμε ότι ίσως αυτό να δείχνει απροσπάθεια ή φυγοπονία ή αποφυγή πειρασμού και πνευματικού γυμνάσματος. Να συμφωνήσουμε επίσης ότι ΑΝ είσαι πραγματικά άγιος δεν έχεις να φοβάσαι τίποτε και ότι μπορείς εσύ με την σειρά σου να φέρεις εσύ τους άλλους στον ίσιο δρόμο. Λέμε όμως ΑΝ..είσαι αρχάριος στον πνευματικό αγώνα και αποφάσισες ίσως για πρώτη φορά να προετοιμαστείς όπως πρέπει και να κάνεις ένα νέο ξεκίνημα στην ζωή σου. Αν μετά απο κάποια προσπάθεια και με την Χάρη Του Θεού κατάφερες να αλλάξεις λίγο την κάτασταση του εαυτού σου και της ζωής σου και να έχεις απεμπλακεί απο συνήθειες και πράγματα που σου έφθειραν και σου μαύριζαν την ψυχή. Και τι να πεις στο σύντροφο σου όταν ...έρχονται οι παλιοί συμφοιτητές στου μέσα στην Μεγάλη Εβδομάδα , που έχει να τους δει καιρό και..τόσα πολλά περάσανε μαζί..! Η όταν κάποιο συγγενικό του πρόσωπο τον πιεζει να βγείτε και αυτός υποκείπτει, φοβούμενος τυχων προστριβές ή οικογενειακά επεισόδια και μουρμούρες απο τους γονείς. Σίγουρα δεν έχουν όλοι την πνευματική δύναμη να αντιμετοπίσουν ένα παρόμοιο γεγονός. Αλλωστε και η εκκλησία μας δέεται και εύχεται "και μη εισενένγκεις ημάς εις πειρασμόν αλλα ρύσαι ημάς απο του Πονηρού", ή "και ρύσαι ημάς απο πάσης θλίψεως κακών και οδύνης".

Οι πειρασμοί στη ζωή μας, κάθε είδους είναι συνεχείς. Κι όσο περισσότερο αγώνα κάνει κάποιος τόσο περισσότεροι πειρασμοί θα του έρχονται.
Η λύση ΔΕΝ είναι να προσευχηθούμε να σταματήσουν οι πειρασμοί, αλλά να προσευχηθούμε να μας δίνει ο Θεός δύναμη ώστε να τους αντέξουμε, χωρίς να περεκκλίνουμε!
Για να επιτρέπει ο Θεός να μας βρουν πειρασμοί, κάτι ξέρει! Και επειδή ΜΟΝΟΝ Εκείνος προνοεί για τα "καλά και συμφέροντα ταις ψυχαίς ημών" θα είναι κρίμα να του ζητήσουμε να σταματήσει να το κάνει!
Βέβαια αν δεν αντέχει κάποιος, μπορεί να το κάνει, αλλά μόνον εκείνος, που θα αναλάβει και την ευθύνη της πράξης του!

Εχεις δίκιο Αποστόλη αλλά δεν εννοώ να προσευχόμαστε να μην.. έρθει ο πειρασμός αλλά όταν έρθει, να μας φωτίσει και να μας ενισχύσει τι να κάνουμε. Αλλά όταν είμαστε αδύναμοι όμως. Δηλαδή όταν όλες τις γιορτές τότε ...θα θυμηθούν όλοι να σε απασχολήσουν και να σε κρατήσουν μακριά απο τις πνευματικές εργασίες τότε δεν νομίζω να είναι το ίδιο. Τέλος πάντων, τότε προσεύχεσαι να αποδώσει Εκείνος το δοκούν και να γίνει ότι προστάζει το θέλημα Του. Δεν είναι τόσο εύκολο όσο ακούγεται πάντως, να το ξέρετε.

Ο Θεός επιτρέπει πάντοτε τόσους πειρασμούς, όσους μπορούμε να αντιμετωπίσουμε με βάση τις δυνάμεις μας. Εμείς είμαστε οι αμελείς και τεμπέληδες (πνευματικά) που πρέπει να κάνουμε περισσότερο αγώνα και αυτό ακριβώς πρέπει να ζητούμε από τον Κύριο στις προσευχές μας!

theodosis79 έγραψε:Εχεις δίκιο Αποστόλη αλλά δεν εννοώ να προσευχόμαστε να μην.. έρθει ο πειρασμός αλλά όταν έρθει, να μας φωτίσει και να μας ενισχύσει τι να κάνουμε. Αλλά όταν είμαστε αδύναμοι όμως. Δηλαδή όταν όλες τις γιορτές τότε ...θα θυμηθούν όλοι να σε απασχολήσουν και να σε κρατήσουν μακριά απο τις πνευματικές εργασίες τότε δεν νομίζω να είναι το ίδιο. Τέλος πάντων, τότε προσεύχεσαι να αποδώσει Εκείνος το δοκούν και να γίνει ότι προστάζει το θέλημα Του. Δεν είναι τόσο εύκολο όσο ακούγεται πάντως, να το ξέρετε.

Είναι σωστό να προσευχόμαστε "αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού", δηλαδή να μην επιτρέψει δοκιμασίες πάνω από τις ασθενικές μας δυνάμεις κι επίσης να είναι κοντά μας να μας στηρίζει, σ' όποιες δοκιμασίες επιτρέψει να μας συμβούν για την πνευματική μας πρόοδο ή επιμένουμε εμείς να δοκιμάσουμε εξ αιτίας του εγωισμού μας.

Αλλο πράγμα όμως είναι να ζητάς απο τον Θεό να απομακρύνει κάποιον πειρασμό και άλλο πράγμα είναι το να παραδέχεσαι στην προσευχή σου πχ "Θεέ μου είμαι αδύναμος και αν δεν με βοηθήσεις θα πέσω πάλι γι' αυτό δυνάμωσε με να το αντιμετωπίσω όπως πρέπει". Δεν ξέρω αν καταλάβατε όμως με ποιον τρόπο έθεσα το ερώτημα. Με την λογική που εύχεται η εκκλησία μας "απάλλαξων ημάς απο λοιμου, λιμού , σεισμού ,καταποντισμού , επιδρομής αλλοφίλων, εμφυλίου πολέμου και αφνιδίου θανάτου.." Η μήπως όταν λέμε στον παρακλητικό κανόνα προς την Θεοτόκο "των πειρασμών διαλύουσαν όχλων.." κινδινεύουμε να κατηγορηθούμε για φυγοπονία?