Προσευχη

[irida]

Οταν καποιος ζει αληθινα την εν Χριστω ζωη, δεν μπιρει να μενει αποκομενος απο τους αλλους ανθρωπους. Η αληθινη προσευχη πρεπει να αγκαλιαζει ολη την ανθρωποτητα και ο προσευχομενος πρεπει να προσευχεται γι αυτην σαν να προσευχεται για τον ευτο του. Η προσευχη υπερ ολου του κοσμου ειναι μετοχη στην ευσπλαχνια του Χριστου κι αυτος που προσευχεται μ αυτον τον τροπο κανει δικο του τον πονο και τις δυστυχιες των αλλων. Η προσευχη ειναι αυτη που εγειρει την ευσπλαχνια προς τους ανθρωπους και επιτρεπει να αισθανθουμε και να μοιραστουμε τις θλιψεις τους. Η ευσπλαχνια που νιωθουμε για τους ανθρωπους μας παρακινει να προσευχηθουμε για αυτους. Οταν βλεπουμε τα παθηματα των ανθρωπινων υπαρξεων, δεν μπορουμε να μεινουμε αναισθητοι, αλλα πρεπει να επιδοθουμε σε συνεχη και εμπονη προσευχη για ολο τον κοσμο. Οταν ακολουθει καποιος το Χριστο σημαινει οτι πασχει για να θεραπευτει και να σωθει ολο το ανθρωπινο γενος, αφου ο Χριστος δε σταυρωθηκε μονο για τους πιστους, αλλα για ολους τους ανθρωπους. Δεν υπαρχει αγαπη χωρις πονο. Οσο μεγαλυτερη και βαθυτερη ειναι η αγαπη τοσο πιο μεγαλος ειναι ο πονος και τα παθηματα της ψυχης. η προσευχη για τον κοσμο ειναι χαρισμα και δωρο του Αγιου Πνευματος και μονο οσοι εχουν εμπνευση του Αγιου Πνευματοςμπορουν να προσευχονται αληθινα για την σωτηρια του ανθρωπινου γενους. [Γεροντας Σωφρονιος]