"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Ο Φεβρουαριος ανοιγει με την εορτη της Υπαπαντης. Ο Υιος του Θεου εισερχεται "μητρικαις αγκαλαις"-ετσι το θελησε η αγαπη Του- να ευλογηθει ως ανθρωπος. Αλλα κυριως να ευλογησει ως Θεος την πιο τρυφερη φαση της ζωης, την παιδικοτητα. Αυτην που οσο κι αν σκληραινει με τον καιρο το περιβλημα της χοικης υπαρξεως μας, το παιδι που καποτε ειμαστε, παιζει κρυφτο μες την καρδια μας, χωρις να μας εγκαταλειπει ποτε η νοσταλγια μιας αθωοτητας και η αισθηση μιας στοργης που απαλαινει. Ομως σημερα δεν κανουμε τιποτα για να σωσουμε αυτο το αιθεριο πλασμα απο τους φονικους ανεμους που το απειλουνε, για να διασωθουμε κι εμεις. Ο Κυριος το ειπε ξεκαθαρα στους ανθρωπους που ειχαν καρδιες πετρινες απεναντι Του :Αν δεν στραφειτε και δεν γινετε οπως τα παιδια, δεν θα μπορεσετε να καταλαβετε το νοημα της ζωης και να ζησετε για να μπειτε στην βασιλεια του Θεου:. Εμεις σημερα θα μπορουσαμε να του αποκριθουμε : Μα Κυριε που να βρουμε το παιδι μεσα μας και γυρω μας, αφου το εχουμε διωξει απ την εγνοια μας; Τα παιδια μας αφου τους εξασφαλισουμε ολα τα αγαθα απ την κουνια τους, μεγαλωνουν γρηγορα, εχουν αυτοπεποιθηση, ειναι ανταγωνιστικα, τρεχουν να προλαβουν τη ζωη που φευγει μη και δεν την χαρουνε. Μαθαινουν πολυ νωρις τη ζωη απ την τηλεοραση, και στα ματια τους διακρινουμε μια αδιορατη λαχταρα για την παιδιαστικη ζωη που τους στερησαμε. Πλασματα Σου, μικροι και μεγαλοι, Κυριε, που βαδιζουμε σκεφτικοι, παγιδευμενοι στους σκληρους γερασμενους καιρους μας, ξαναγεννησε μας στη λυτρωτικη παιδικοτητα μας, που οδηγει στη χαρη της Βασιλειας σου... {η Δρασις μας}