Βίος Αγίων Χρυσάνθου και Δαρείας - 19 Μαρτίου
Δημοσιεύτηκε: Τρί Φεβ 23, 2010 4:58 pm
Ο ΒΙΟΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ
Ὁ ἅγιος Χρύσανθος καὶ ἡ ἅγια Δαρεία ἔζησαν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Νουμεριανοῦ, ἐν ἔτει 283-284, ὁ ὁποῖος ἦτο φοβερὸς διώκτης τῶν Χριστιανῶν. Ὁ Χρύσανθος κατήγετο ἀπὸ τὴν Ἀλεξάνδρειαν καὶ ὁ πατέρας τοῦ, ὁ ὁποῖος ὀνομάζετο Πολέμων, ἦτο Συγκλητικὸς καὶ φανατικὸς εἰδωλολάτρης.
Ὅταν ὁ Χρύσανθος ἦτο ἀκόμη νέος εἰς τὴν ἡλικίαν, συνεδέθη με κάποιον Ἐπίσκοπο, ὁ ὁποῖος ἐκρύπτετο εἰς ἕνα σπήλαιον, μὲ σκοπὸν τὴν διάδοσιν τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τὴν κατήχησιν καὶ ἐνίσχυσιν τῶν μαρτύρων. Κατηχήθη ὑπ᾿ αὐτοῦ καὶ ἐβαπτίσθη, ἐκήρυττε δὲ παῤῥησία τὸν Χριστόν. Ἠγάπησε Αὐτὸν ἐξ ὅλης ψυχῆς καὶ διανοίας, ἔχων θερμὸν καὶ διακαῆ πόθον ἀκόμη καὶ νὰ μαρτυρήσῃ διὰ τὸν Χριστόν.
Τοῦτο ὅταν ἐπληροφορήθη ὁ εἰδωλολάτρης πατέρας τοῦ, ἐξοργίσθη, καὶ προσπάθησε με πολλοὺς τρόπους νὰ τὸν μεταπείσῃ. Ἀφοῦ εἶδε ὅτι μὲ διαφορες νουθεσίες, ὑποσχέσεις ἤ ἀπειλές, δεν κατάφερε νὰ τὸν ἐπηρεάσῃ, τὸν κλείνει εἰς τὴν φυλακὴν καὶ τὸν τιμωρεῖ μὲ πολυήμερον νηστείαν, ἐλπίζων ὅτι μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο θὰ ἀναγκάζε τὸν Χρύσανθο νὰ ἐπιστρέψῃ εἰς τὴν εἰδωλολατρείαν. Ὁ λόγος τοῦ Κυρίου· ἐχθροὶ τοῦ ἀνθρώπου οἱ οἰκιακοὶ αὐτοῦ· (Ματθ. ι´. 36), βρῆκε καὶ εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν ἐπαλήθευσιν. Ὁ γενναῖος ὅμως ἀθλητὴς τοῦ Χριστοῦ Χρύσανθος δεν κάμπτεται, δεν λυγίζει. Οὔτε κἂν παρεπονέθει διὰ τὸν περιορισμὸν καὶ τὴν πολυήμερον νηστείαν, ἀλλ᾿ ὡς ἀστὴρ χρυσαυγὴς λάμπων ἐν τῇ φυλακή, ὕμνει τὸν Τριαδικὸν Θεόν, περιφρονῶν πατρῶαν πλάνην. Προσεύχεται θερμὰ καὶ παρακαλεῖ τὸν Κύριο νὰ τοῦ δώσῃ δύναμιν καὶ θάῤῥος νὰ Τὸν ὁμολογήσῃ.
Βλέποντας ὁ πατέρας τοῦ ὅτι δεν κάμφθηκε, μηχανεύθηκε μὲ τῇ συμβουλὴ καὶ προτροπὴ τοῦ δαίμονος, ἕτερον τρόπον. Ἔστειλε εἰς τὴν Ἀθῆνα ἀνθρώπους νὰ φέρουν μία κόρη ὡραιοτάτη νὰ τοῦ τῇ δώσῃ γιὰ σύζυγο. Πίστευε ὅτι μόνον μία ὡραία κόρη θὰ μποροῦσε νὰ τὸν δελεάση καὶ διὰ τὸν πρὸς αὐτὴν ἔρωτα, νὰ ψυχράνῃ τὴν ἀγάπη τοῦ διὰ τὸν Χριστόν. Ἡ κόρη αὕτη ἦτο ἡ Δαρεία, ἥτις ἦτο φιλόσοφος, ὡραιοτάτη, ὄχι μόνο εἰς τὸ σῶμα, ὅπως ἀπεδείχθη ἐκ τῶν ὑστέρων, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν ψυχήν. Τὸν ἐξηνάγκαζε λοιπὸν ὁ πατέρας τοῦ νὰ λάβῃ αὐτὴν εἰς γάμον, καὶ ὁ Χρύσανθος ὑπεχώρησε. Ἀλλὰ εἶχε τὸν σκοπόν του. Ἐσκέπτετο ὅτι ὁ Χριστὸς θὰ τὸν βοηθοῦσε νὰ μὴν πιαστῇ ἀπὸ τὸν ἔρωτά της, ἀλλὰ νὰ πιαστῇ ἐκείνη ἀπὸ τὸν ἔρωτα τοῦ Χριστοῦ. Καὶ τὸν ἐβοήθησε ὁ Θεός. Εἰς τὰς ἀνησυχίας καὶ ἀναζητήσεις ποὺ ἤδη εἶχε ἡ Δαρεία, ἦλθε τὸ Εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ νὰ πληρώσῃ τὸ κενό. Διὰ τῆς διδασκαλίας καὶ κατηχήσεως τοῦ Χρύσανθου, ἡ Δαρεία ἐφωτίσθη, ἀπέῤῥιψε τὴν εἰδωλολατρείαν καὶ ἐζήτησε νὰ λάβει τὸ Ἅγιον Βάπτισμα. Ὅθεν ὁ Χρύσανθος τὴν ὁδήγησε εἰς τὸν Ἐπίσκοπον καὶ ὑπ᾿ αὐτοῦ ἐβαπτίσθη εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Ἀφοῦ δὲ συμφωνῆσαν καὶ οἱ δύο νὰ μείνουν παρθένοι, εἰργάζοντο ἱεραποστολικῶς, εὐαγγελιζόμενοι τὸν Χριστὸν ὁ μὲν Χρύσανθος εἰς τὸν τομέα τῶν ἀνδρῶν, ἡ δὲ Δαρεία εἰς τὸν τομέα τῶν γυναικῶν.
Τὴν δρᾶσιν τοὺς αὐτή, ἐπληροφορήθησαν οἱ εἰδωλολάτρες, ἐξ᾿ ὧν καὶ ὁ πατέρας τοῦ Ἁγίου, καὶ τοὺς διέβαλον εἰς τὸν ἔπαρχον Κελλερῖνον. Συνελήφθησαν καὶ ἄρχισαν νὰ βασανίζονται ὑπὸ τοῦ τριβούνου (δικαστοῦ) Κλαυδίου ἔξω τῆς πόλεως. Μὲ μαστίγια ἀπὸ ἀκανθωτὸ μολύβι τοὺς ῥαβδίζανε ἀκατάπαυστα, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ξεκολλοῦν οἱ σάρκες καὶ νὰ τρέχῃ ποταμηδὸν τὸ αἷμα. Ἀφοῦ τοὺς προξενοῦσαν ἀμέτρητες πληγές, τοὺς φυλάκιζαν. Ἀλλ᾿ ὤ τοῦ θαύματος! Ὅταν ἀργότερα πήγαιναν νὰ τοὺς ἰδοῦν, τοὺς βρίσκανε ἀλωβήτους, ἀκεραίους καὶ χαρούμενους σὲ στάση προσευχῆς. Αὐτὸ ἔγινε ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας. Ὅθεν ὁ Κλαύδιος μετεμελήθη καὶ ἐπίστευσε εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστόν, ὅπως καὶ ὅλη ἡ οἰκογένειά του, καὶ οἱ στρατιῶτές του, καὶ ἐβαπτίσθησαν ὑπὸ τοῦ Ἁγίου.
Ἀλλ᾿ ὁ ἔπαρχος θυμωθείς, διέταξε τὸν μὲν Κλαύδιον νὰ ῥίψουν εἰς τὴν θάλασσαν ἀφοῦ δέσουν εἰς τὸν λαιμὸν τοῦ πέτρα, τοὺς δὲ στρατιῶτες νὰ ἀποκεφαλίσουν. Οἱ υἱοί του, Μαῦρος καὶ Ἰάσων, αὐτόκλητοι ἦλθαν εἰς τὸ μαρτύριον, ὅθεν καὶ ἀπεκεφαλίσθησαν. Τέλος, ἡ σύζυγός του Ἱλαρία, συνελήφθη εἰς τὸν τάφον τῶν υἱῶν της ὅπου ἐπήγαινε καὶ προσηύχετο, καὶ ἐνῶ ὁδηγεῖτο εἰς τὸ μαρτύριον, παρεκάλεσε νὰ τὴν ἀφήσουν λίγο νὰ προσευχηθῇ. Προσευχομένη ἐκεῖ, παρέδωκε τὸ πνεῦμά της εἰς χεῖρας τοῦ Ἀγωνοθέτου Χριστοῦ.
Διὰ δὲ τοὺς ἁγίους Χρύσανθον καὶ Δαρείαν ἐκέλευσε ὁ ἀσεβὴς ἔπαρχος νὰ ῥιφθοῦν εἰς βορβορώδη λάκκον. Ἐκεῖ κατεχώθησαν ζῶντες, ἵνα ὡς ὑψίκορμοι φοίνικες ἀνθίσουν ἐν τῷ Παραδείσῳ, κατὰ τὸ γεγραμμένον· Δίκαιος ὡς φοῖνιξ ἀνθήσει καὶ ὡσεὶ κέδρος ἡ ἐν τῷ Λιβάνῳ πληθυνθήσεται. Πόση ἀγάπη εἰχαν διὰ τὸν Χριστόν! Πόσες θυσίες ἔκαναν δι᾿ Αὐτόν, ἐθυσίασαν καὶ αὐτὴν τὴν ζωή των ἀκόμη! τὸν Χριστόν, μέχρις ἀκόμη καὶ τῆς ἰδίας αὐτῶν ζωῆς! Ἀληθῶς ἡ ἁγία ζωή των ἀποτελεῖ πρότυπο καὶ παράδειγμα πρὸς μίμησιν διὰ ὅλους ἐμᾶς ποὺ τιμῶμεν τὴν μνήμην των διότι τιμὴ ἁγίου, μίμησις ἁγίου. Νὰ μιμηθοῦμεν τὴν ἀγάπην των διὰ τὸν Χριστόν, τὴν ἀκεραίαν πίστιν των, τὴν ἀδαμάντινον ὑπομονήν των εἰς τὰς θλίψεις, τὸν ἔνθεον ζῆλόν των, τὴν ἀκαταίσχυντον ἐλπίδα τῶν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ τέλος τὸ ἀκατάβλητον θάῤῥος καὶ τὴν θαυμαστὴν ἀνδρείαν ποῦ ἐπέδειξαν ὡς μαρτύριον τῆς πίστεως, ἀφοσιώσεως καὶ ἀγάπης τῶν πρὸς τὸν μόνον Λυτρωτὴν καὶ Σωτῆρα πάντων, τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν.
Εἴθε ἡ χάρις καὶ αἱ πρεσβεῖαι τοῦ Ἁγίου Χρύσανθου, τῆς Ἁγίας Δαρείας καὶ τῶν ὑπολοίπων Ἁγίων Μαρτύρων νὰ μας συνοδεύουν εἰς τὴν ζωὴν μας καὶ διὰ τῶν εὐχῶν τους νὰ μας ἀξιώσῃ ὁ πολυεύσπλαχνος Θεὸς νὰ ἐπιτύχωμεν μετ᾿ αὐτῶν τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν. Ἀμήν.
ΑΦΙΕΡΩΝΕΤΑΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΝ ΙΕΡΑΡΧΗ ΚΑΙ ΕΘΝΑΡΧΗ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΧΡΥΣΑΝΘΟ
Πηγή: http://voutsinasilias.blogspot.com/2010/02/19.html
Ὁ ἅγιος Χρύσανθος καὶ ἡ ἅγια Δαρεία ἔζησαν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Νουμεριανοῦ, ἐν ἔτει 283-284, ὁ ὁποῖος ἦτο φοβερὸς διώκτης τῶν Χριστιανῶν. Ὁ Χρύσανθος κατήγετο ἀπὸ τὴν Ἀλεξάνδρειαν καὶ ὁ πατέρας τοῦ, ὁ ὁποῖος ὀνομάζετο Πολέμων, ἦτο Συγκλητικὸς καὶ φανατικὸς εἰδωλολάτρης.
Ὅταν ὁ Χρύσανθος ἦτο ἀκόμη νέος εἰς τὴν ἡλικίαν, συνεδέθη με κάποιον Ἐπίσκοπο, ὁ ὁποῖος ἐκρύπτετο εἰς ἕνα σπήλαιον, μὲ σκοπὸν τὴν διάδοσιν τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τὴν κατήχησιν καὶ ἐνίσχυσιν τῶν μαρτύρων. Κατηχήθη ὑπ᾿ αὐτοῦ καὶ ἐβαπτίσθη, ἐκήρυττε δὲ παῤῥησία τὸν Χριστόν. Ἠγάπησε Αὐτὸν ἐξ ὅλης ψυχῆς καὶ διανοίας, ἔχων θερμὸν καὶ διακαῆ πόθον ἀκόμη καὶ νὰ μαρτυρήσῃ διὰ τὸν Χριστόν.
Τοῦτο ὅταν ἐπληροφορήθη ὁ εἰδωλολάτρης πατέρας τοῦ, ἐξοργίσθη, καὶ προσπάθησε με πολλοὺς τρόπους νὰ τὸν μεταπείσῃ. Ἀφοῦ εἶδε ὅτι μὲ διαφορες νουθεσίες, ὑποσχέσεις ἤ ἀπειλές, δεν κατάφερε νὰ τὸν ἐπηρεάσῃ, τὸν κλείνει εἰς τὴν φυλακὴν καὶ τὸν τιμωρεῖ μὲ πολυήμερον νηστείαν, ἐλπίζων ὅτι μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο θὰ ἀναγκάζε τὸν Χρύσανθο νὰ ἐπιστρέψῃ εἰς τὴν εἰδωλολατρείαν. Ὁ λόγος τοῦ Κυρίου· ἐχθροὶ τοῦ ἀνθρώπου οἱ οἰκιακοὶ αὐτοῦ· (Ματθ. ι´. 36), βρῆκε καὶ εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν ἐπαλήθευσιν. Ὁ γενναῖος ὅμως ἀθλητὴς τοῦ Χριστοῦ Χρύσανθος δεν κάμπτεται, δεν λυγίζει. Οὔτε κἂν παρεπονέθει διὰ τὸν περιορισμὸν καὶ τὴν πολυήμερον νηστείαν, ἀλλ᾿ ὡς ἀστὴρ χρυσαυγὴς λάμπων ἐν τῇ φυλακή, ὕμνει τὸν Τριαδικὸν Θεόν, περιφρονῶν πατρῶαν πλάνην. Προσεύχεται θερμὰ καὶ παρακαλεῖ τὸν Κύριο νὰ τοῦ δώσῃ δύναμιν καὶ θάῤῥος νὰ Τὸν ὁμολογήσῃ.
Βλέποντας ὁ πατέρας τοῦ ὅτι δεν κάμφθηκε, μηχανεύθηκε μὲ τῇ συμβουλὴ καὶ προτροπὴ τοῦ δαίμονος, ἕτερον τρόπον. Ἔστειλε εἰς τὴν Ἀθῆνα ἀνθρώπους νὰ φέρουν μία κόρη ὡραιοτάτη νὰ τοῦ τῇ δώσῃ γιὰ σύζυγο. Πίστευε ὅτι μόνον μία ὡραία κόρη θὰ μποροῦσε νὰ τὸν δελεάση καὶ διὰ τὸν πρὸς αὐτὴν ἔρωτα, νὰ ψυχράνῃ τὴν ἀγάπη τοῦ διὰ τὸν Χριστόν. Ἡ κόρη αὕτη ἦτο ἡ Δαρεία, ἥτις ἦτο φιλόσοφος, ὡραιοτάτη, ὄχι μόνο εἰς τὸ σῶμα, ὅπως ἀπεδείχθη ἐκ τῶν ὑστέρων, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν ψυχήν. Τὸν ἐξηνάγκαζε λοιπὸν ὁ πατέρας τοῦ νὰ λάβῃ αὐτὴν εἰς γάμον, καὶ ὁ Χρύσανθος ὑπεχώρησε. Ἀλλὰ εἶχε τὸν σκοπόν του. Ἐσκέπτετο ὅτι ὁ Χριστὸς θὰ τὸν βοηθοῦσε νὰ μὴν πιαστῇ ἀπὸ τὸν ἔρωτά της, ἀλλὰ νὰ πιαστῇ ἐκείνη ἀπὸ τὸν ἔρωτα τοῦ Χριστοῦ. Καὶ τὸν ἐβοήθησε ὁ Θεός. Εἰς τὰς ἀνησυχίας καὶ ἀναζητήσεις ποὺ ἤδη εἶχε ἡ Δαρεία, ἦλθε τὸ Εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ νὰ πληρώσῃ τὸ κενό. Διὰ τῆς διδασκαλίας καὶ κατηχήσεως τοῦ Χρύσανθου, ἡ Δαρεία ἐφωτίσθη, ἀπέῤῥιψε τὴν εἰδωλολατρείαν καὶ ἐζήτησε νὰ λάβει τὸ Ἅγιον Βάπτισμα. Ὅθεν ὁ Χρύσανθος τὴν ὁδήγησε εἰς τὸν Ἐπίσκοπον καὶ ὑπ᾿ αὐτοῦ ἐβαπτίσθη εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Ἀφοῦ δὲ συμφωνῆσαν καὶ οἱ δύο νὰ μείνουν παρθένοι, εἰργάζοντο ἱεραποστολικῶς, εὐαγγελιζόμενοι τὸν Χριστὸν ὁ μὲν Χρύσανθος εἰς τὸν τομέα τῶν ἀνδρῶν, ἡ δὲ Δαρεία εἰς τὸν τομέα τῶν γυναικῶν.
Τὴν δρᾶσιν τοὺς αὐτή, ἐπληροφορήθησαν οἱ εἰδωλολάτρες, ἐξ᾿ ὧν καὶ ὁ πατέρας τοῦ Ἁγίου, καὶ τοὺς διέβαλον εἰς τὸν ἔπαρχον Κελλερῖνον. Συνελήφθησαν καὶ ἄρχισαν νὰ βασανίζονται ὑπὸ τοῦ τριβούνου (δικαστοῦ) Κλαυδίου ἔξω τῆς πόλεως. Μὲ μαστίγια ἀπὸ ἀκανθωτὸ μολύβι τοὺς ῥαβδίζανε ἀκατάπαυστα, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ξεκολλοῦν οἱ σάρκες καὶ νὰ τρέχῃ ποταμηδὸν τὸ αἷμα. Ἀφοῦ τοὺς προξενοῦσαν ἀμέτρητες πληγές, τοὺς φυλάκιζαν. Ἀλλ᾿ ὤ τοῦ θαύματος! Ὅταν ἀργότερα πήγαιναν νὰ τοὺς ἰδοῦν, τοὺς βρίσκανε ἀλωβήτους, ἀκεραίους καὶ χαρούμενους σὲ στάση προσευχῆς. Αὐτὸ ἔγινε ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας. Ὅθεν ὁ Κλαύδιος μετεμελήθη καὶ ἐπίστευσε εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστόν, ὅπως καὶ ὅλη ἡ οἰκογένειά του, καὶ οἱ στρατιῶτές του, καὶ ἐβαπτίσθησαν ὑπὸ τοῦ Ἁγίου.
Ἀλλ᾿ ὁ ἔπαρχος θυμωθείς, διέταξε τὸν μὲν Κλαύδιον νὰ ῥίψουν εἰς τὴν θάλασσαν ἀφοῦ δέσουν εἰς τὸν λαιμὸν τοῦ πέτρα, τοὺς δὲ στρατιῶτες νὰ ἀποκεφαλίσουν. Οἱ υἱοί του, Μαῦρος καὶ Ἰάσων, αὐτόκλητοι ἦλθαν εἰς τὸ μαρτύριον, ὅθεν καὶ ἀπεκεφαλίσθησαν. Τέλος, ἡ σύζυγός του Ἱλαρία, συνελήφθη εἰς τὸν τάφον τῶν υἱῶν της ὅπου ἐπήγαινε καὶ προσηύχετο, καὶ ἐνῶ ὁδηγεῖτο εἰς τὸ μαρτύριον, παρεκάλεσε νὰ τὴν ἀφήσουν λίγο νὰ προσευχηθῇ. Προσευχομένη ἐκεῖ, παρέδωκε τὸ πνεῦμά της εἰς χεῖρας τοῦ Ἀγωνοθέτου Χριστοῦ.
Διὰ δὲ τοὺς ἁγίους Χρύσανθον καὶ Δαρείαν ἐκέλευσε ὁ ἀσεβὴς ἔπαρχος νὰ ῥιφθοῦν εἰς βορβορώδη λάκκον. Ἐκεῖ κατεχώθησαν ζῶντες, ἵνα ὡς ὑψίκορμοι φοίνικες ἀνθίσουν ἐν τῷ Παραδείσῳ, κατὰ τὸ γεγραμμένον· Δίκαιος ὡς φοῖνιξ ἀνθήσει καὶ ὡσεὶ κέδρος ἡ ἐν τῷ Λιβάνῳ πληθυνθήσεται. Πόση ἀγάπη εἰχαν διὰ τὸν Χριστόν! Πόσες θυσίες ἔκαναν δι᾿ Αὐτόν, ἐθυσίασαν καὶ αὐτὴν τὴν ζωή των ἀκόμη! τὸν Χριστόν, μέχρις ἀκόμη καὶ τῆς ἰδίας αὐτῶν ζωῆς! Ἀληθῶς ἡ ἁγία ζωή των ἀποτελεῖ πρότυπο καὶ παράδειγμα πρὸς μίμησιν διὰ ὅλους ἐμᾶς ποὺ τιμῶμεν τὴν μνήμην των διότι τιμὴ ἁγίου, μίμησις ἁγίου. Νὰ μιμηθοῦμεν τὴν ἀγάπην των διὰ τὸν Χριστόν, τὴν ἀκεραίαν πίστιν των, τὴν ἀδαμάντινον ὑπομονήν των εἰς τὰς θλίψεις, τὸν ἔνθεον ζῆλόν των, τὴν ἀκαταίσχυντον ἐλπίδα τῶν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ τέλος τὸ ἀκατάβλητον θάῤῥος καὶ τὴν θαυμαστὴν ἀνδρείαν ποῦ ἐπέδειξαν ὡς μαρτύριον τῆς πίστεως, ἀφοσιώσεως καὶ ἀγάπης τῶν πρὸς τὸν μόνον Λυτρωτὴν καὶ Σωτῆρα πάντων, τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν.
Εἴθε ἡ χάρις καὶ αἱ πρεσβεῖαι τοῦ Ἁγίου Χρύσανθου, τῆς Ἁγίας Δαρείας καὶ τῶν ὑπολοίπων Ἁγίων Μαρτύρων νὰ μας συνοδεύουν εἰς τὴν ζωὴν μας καὶ διὰ τῶν εὐχῶν τους νὰ μας ἀξιώσῃ ὁ πολυεύσπλαχνος Θεὸς νὰ ἐπιτύχωμεν μετ᾿ αὐτῶν τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν. Ἀμήν.
ΑΦΙΕΡΩΝΕΤΑΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΝ ΙΕΡΑΡΧΗ ΚΑΙ ΕΘΝΑΡΧΗ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΧΡΥΣΑΝΘΟ
Πηγή: http://voutsinasilias.blogspot.com/2010/02/19.html