Αυτή είναι η χειρότερη κρίση

[eleimon]

Απόγευμα. Διπλό λεωφορείο από Γλυφάδα για κέντρο. Φίσκα. Οι όρθιοι κρεμασμένοι από τις χειρολαβές. Οι καθισμένοι έκλειναν τα μάτια κατάκοποι από δουλειά και έγνοιες. Μέσα κατήφεια κι ιδρώτας. Από τα ανοιχτά παράθυρα αύρα και καυσαέριο...

Σε μια στάση επιβιβάστηκε μια μεγάλη παρέα εφήβων. Απλώθηκαν σπρώχνοντας άγαρμπα τους ήδη στριμωγμένους. Από την άμμο που σκόρπισαν σε κάθε τους κίνηση φαινόταν ότι επέστρεφαν από μπάνιο στη θάλασσα. 'Αρχισαν να φωνάζουν. Για την ακρίβεια να ουρλιάζουν. Η εθνική μας λέξη επανερχόταν σε κάθε φράση υποκαθιστώντας ονόματα, επίθετα, ουσιαστικά, ρήματα. Δεν ήταν κουβέντα αλλά παραλήρημα. Υστερία διανθισμένη με άναρθρες κραυγές που ξεσήκωναν τα εξωπραγματικά γέλια των υπόλοιπων της αγέλης.

Η μόνη αντίδραση στην εισβολή, απειροελάχιστες συσπάσεις ενόχλησης στα πρόσωπα των επιβατών. Και ερμητικό κλείσιμο στο καβούκι του ο καθένας. Καρτερικά. Ώσπου κάποιος δεν άντεξε. Ήταν γύρω στα εξηνταπέντε με εβδομήντα. Στον τόνο παράπονου κι όχι της επίπληξης, με χροιά απελπισίας, είπε χαμηλόφωνα στον έφηβο που στεκόταν δίπλα του και έκανε το μεγαλύτερο σαματά: "Βρε αγόρι μου κουφός είσαι και φωνάζεις έτσι; Πιο σιγά σε παρακαλώ, δεν αντέχουμε. Κουρασμένοι άνθρωποι είμαστε."

Οι επιβάτες αναθάρρησαν για μια στιγμή, πιστεύοντας ότι θα έπιαναν τόπο τα λόγια του. Τα ουρλιαχτά σταμάτησαν για δευτερόλεπτα για να συνεχίσουν επιδεικτικά εντονότερα από πριν. Στάση τη στάση η αγέλη άρχισε να αποδεκατίζεται. Τελευταίος έμεινε ο έφηβος που δέχτηκε την παράκληση του ηλικιωμένου. Επιτέλους ήσυχος. Το μόνο που έκανε ήταν κάποιες περίεργες, ανεξήγητες γκριμάτσες με το στόμα του.

Κάποια στιγμή πάτησε κι εκείνος το κουμπί για στάση. Όταν άνοιξε η πόρτα έσκυψε αστραπιαία στον επιβάτη που τόλμησε να μιλήσει, τον έφτυσε κατάμουτρα, πήδηξε έξω από το λεωφορείο και πριν εξαφανιστεί τέντωσε θριαμβευτικά τον μέσο του δεξιού του χεριού προς το παράθυρο που καθόταν ο αποδέκτης της γιγαντιαίας ροχάλας.

Ο ηλικιωμένος δεν είδε τη χειρονομία. Στεκόταν ακίνητος στη θέση του σαν να μην μπορούσε να πιστέψει αυτό που μόλις είχε συμβεί. Μόνο όταν έκλεισε η πόρτα και το λεωφορείο ξεκίνησε, έβγαλε από την τσέπη του με αργές κινήσεις ένα υφασμάτινο άσπρο μαντήλι. Όλοι τριγύρω που είχαν δει τη σκηνή στράφηκαν προς άλλες κατευθύνσεις, αφήνοντάς τον διακριτικά μόνο να σκουπίσει πρώτα το μάτι, μετά το μάγουλό του και τέλος το πουκάμισό του. Ύστερα το δίπλωσε προσεκτικά στα τέσσερα, στα οχτώ, στα δεκάξι. Μέχρι το τέρμα δεν σήκωσε το κεφάλι. Το βλέμμα του έμεινε προσηλωμένο στα δάχτυλα που τρέμοντας έστριβαν τις άκρες του υγρού μαντηλιού.

Κανένας δεν σχολίασε, κανένας δεν είπε κουβέντα. Μόνο μετά από αρκετή ώρα, ανηφορίζοντας πια τη Συγγρού κάποιος μουρμούρισε: "Αυτή είναι η χειρότερη κρίση..." Η φωνή του όμως σκεπάστηκε από τη σειρήνα ενός ασθενοφόρου.

http://axrhstou.blogspot.com/

[panagiotisspy]

Ναι, δυστυχώς, αυτή είναι η παρακμή της καθημερινότητας, αλλά και η καθημερινότητα της παρακμής.

Θυμάμαι, όταν ήμουν παιδί, χωρίς να κινούμαστε από στερεότυπα, χωρίς να δρούμε και να σκεφτόμαστε βάσει της Πίστεως (προσωπικά άλλωστε δεν πίστευα τότε), χωρίς να επιβάλλεται από κάποιον νόμο, χωρίς τη φοβέρα κάποιου "μπαμπούλα", το να σηκωθείς στο λεωφορείο για να καθίσει κάποιος ηλικιωμένος, κάποιος τραυματίας, κάποια έγκυος γυναίκα, ήταν κάτι ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ.
Δεν το σκεφτόσουν καν ("να σηκωθώ - να μην σηκωθώ"), αυτομάτως τα πόδια εκινούντο, το σώμα σηκωνόταν και τα χείλη έλεγαν "καθίστε".

Και όταν το έκανες αυτό, δεν αισθανόσουν ότι έκανες "μιά καλή πράξη", απλά έκανες το αυτονόητο, αυτό που κανένας νόμος και διάταξη δεν μπορεί να το επιβάλλει, παρά η στοιχειώδης αυτοσυναίσθηση του απλούστατου γεγονότος πως "είμαι άνθρωπος". Τίποτα παραπάνω.

[ψυχουλα]

και στις δυο μου εγκυμοσυνες για να πιασω αυτο που ανακινησε ο Παναγιωτης, σπανια καποιος μου προσεφερε θεση στο τραινο και αν γινοταν αυτο, ηταν σχεδον παντα καποιος αντρας!!!! οι γυναικες που τα εχουν περασει αυτα τιποτα, αναισθησια!!!!!!!

στην εφηβεια θυμαμαι οτι με τη παρεα μου ειχε τυχει να μπουμε σε λεωφορειο στο τσακιρ κεφι και να φωναζουμε, να γελουμε και ολα αυτα που οφειλονται σε μια ακαταπαυστη υπερενταση και ενεργητικοτητα και εντονη λαχταρα για κατι που δεν ξερεις κι εσυ τι ειναι! οταν μας γινοταν παρατηρηση ομως ντροπιαζομασταν και το βουλωναμε δε ζηταγαμε και τα ρεστα! αυτη μαλλον ειναι η διαφορα του τοτε με τωρα.....

[filotas]

Καλή η παρατήρηση των γεγονότων, αλλά εμείς δεν είμαστε δημοσιογράφοι, έχουμε χρέος ν' αναζητούμε και τις αιτίες και να προτείνουμε λύσεις.

Η συμπεριφορά αυτή των νέων δεν είναι ξαφνική. Εξελίχτηκε σταδιακά μέσα στις προηγούμενες δεκαετίες εξ αιτίας της συμπεριφοράς των γονιών τους τόσο απέναντι στους δικούς τους γονείς όσο και του ενός απέναντι στο άλλον. Η συμπεριφορά αυτή έδινε σταθερά στους νέους ένα κακό παράδειγμα εγωισμού, ατομισμού και έλλειψης αγάπης και σεβασμού.

Έτσι τα παιδιά μεγάλωσαν πιστεύοντας ότι σ΄αυτή την κοινωνία, ο ισχυρότερος κι ο πιο αναίσθητος επιβιώνει και γι αυτό πρέπει να κοιτάζουν μόνο πως θα περάσουν καλά κι οι άλλοι είναι υποχρεωμένοι να συμβιβαστούν μ' αυτή την πραγματικότητα. Όσο για τους γεροντότερους καλά να πάθουν που γέρασαν (λες και μπορούσαν να το αποφύγουν).

Γι αυτό είναι τόσο σημαντική και επίκαιρη στη ζούγκλα που ζούμε η εντολή:

"Τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου, ίνα ευ σοι γένηται και ίνα μακροχρόνιος γένη επί της γης".

Δηλαδή, τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου για γίνει καλό σε σένα και να ζήσεις πολλά χρόνια πάνω σ΄αυτή τη γη.

Από τη δική μας συμπεριφορά απέναντι στους γονείς μας (και των συζύγων μεταξύ τους) θα μάθουν τα παιδιά μας τι σημαίνει αγάπη και σεβασμός, τόσο μεταξύ τους όσο και προς τους μεγαλύτερους. Αν δεν το μάθουν αυτό όσο είναι μικρά, τότε αλίμονο στην αυριανή κοινωνία. Θηρία θα γίνουν και θα τρώνε το ένα το άλλο και πρώτους απ' όλους, αλλά δίκαια, εμάς που τα καταντήσαμε έτσι.

[panagiotisspy]

Συμφωνώ με το Νίκο, για τα φαινόμενα υπάρχουν ευθύνες και ακόμη και εμείς δεν είμαστε άμοιροι αυτών.