Περί Μυροβλητών Οσίων του Άθω
Δημοσιεύτηκε: Τρί Οκτ 17, 2006 3:26 pm
Ό Όσιος Νείλος ό Μυροβλυτης.
Μυροβλύτες ονομάζονται οι άγιοι πού εύωδίασαν καί μυρόβλυσαν τά λείψανα των μετά θάνατον. Σάν ό πιό ξακουστός καί μέγιστος έκ των αγιορειτών είναι ό "Οσιος Νείλος. Ό μακάριος ούτος ήλθε στον "Αθωνα άπό τόν "Αγιον Πέτρον Κυνουρίας της Πελοποννήσου. Άφοΰ έγινε Μοναχός στην Μονή της Παναγίας της Μαλεβής μετά ήλθε στό "Αγιον "Ορος τοϋ "Αθωνος καί άφοϋ διέτριψε στό Κάθισμα της Μεγίστης Λαύρας τοϋ 'Οσίου Πέτρου τοϋ Άθωνίτου ολίγον καιρόν, άργότερον ποθών τόν τελείως άναχωρητικόν βίον - διότι τό Ήσυχαστήριον τοϋ 'Οσίου Πέτρου ήταν (καί είναι καί σήμερα) προσκύνημα καί ήρχοντο εκεί συχνά έπισκέπται - άνεχώρησε σέ άπόκρημνον περιοχήν δυτικά τοϋ 'Ησυχαστηρίου. Έκεΐ άφοϋ βρήκε σπήλαιον εισήλθε μέσα αγωνιζόμενος εναντίον των δαιμόνων καί των παθών καί νικήσας καί τά πάθη καί τους δαίμονας χάριτι Χριστού, απήλθε προς Κύριον.
Μετά τόν θάνατον του τό λείψανόν του ένταφιάσθη πλησίον τής σπηλιάς οπού έζησε. Μετά μερικοί Μοναχοί πού θεραπεύθησαν άπό τόν "Αγιον έκτισαν νάί'σκον εντός τής σπηλιάς πλησίον τοϋ τάφου όπου
άνευρέθη τό σεπτόν του λείψανο κατά τό έτος 1812.
Λέγεται ότι μετά τόν θάνατον του μύρον έρρεεν έκ τοϋ τάφου του καί διά ρύακος* έφθανε μέχρι τήν θάλασσαν, όπου ήρχοντο άπό διάφορα μέρη ευλαβείς Χριστιανοί καί έπαιρναν μύρον προς άγιασμόν καί προς θεραπείαν τών διαφόρων ασθενειών των.
Μυροβλύτες ονομάζονται οι άγιοι πού εύωδίασαν καί μυρόβλυσαν τά λείψανα των μετά θάνατον. Σάν ό πιό ξακουστός καί μέγιστος έκ των αγιορειτών είναι ό "Οσιος Νείλος. Ό μακάριος ούτος ήλθε στον "Αθωνα άπό τόν "Αγιον Πέτρον Κυνουρίας της Πελοποννήσου. Άφοΰ έγινε Μοναχός στην Μονή της Παναγίας της Μαλεβής μετά ήλθε στό "Αγιον "Ορος τοϋ "Αθωνος καί άφοϋ διέτριψε στό Κάθισμα της Μεγίστης Λαύρας τοϋ 'Οσίου Πέτρου τοϋ Άθωνίτου ολίγον καιρόν, άργότερον ποθών τόν τελείως άναχωρητικόν βίον - διότι τό Ήσυχαστήριον τοϋ 'Οσίου Πέτρου ήταν (καί είναι καί σήμερα) προσκύνημα καί ήρχοντο εκεί συχνά έπισκέπται - άνεχώρησε σέ άπόκρημνον περιοχήν δυτικά τοϋ 'Ησυχαστηρίου. Έκεΐ άφοϋ βρήκε σπήλαιον εισήλθε μέσα αγωνιζόμενος εναντίον των δαιμόνων καί των παθών καί νικήσας καί τά πάθη καί τους δαίμονας χάριτι Χριστού, απήλθε προς Κύριον.
Μετά τόν θάνατον του τό λείψανόν του ένταφιάσθη πλησίον τής σπηλιάς οπού έζησε. Μετά μερικοί Μοναχοί πού θεραπεύθησαν άπό τόν "Αγιον έκτισαν νάί'σκον εντός τής σπηλιάς πλησίον τοϋ τάφου όπου
άνευρέθη τό σεπτόν του λείψανο κατά τό έτος 1812.
Λέγεται ότι μετά τόν θάνατον του μύρον έρρεεν έκ τοϋ τάφου του καί διά ρύακος* έφθανε μέχρι τήν θάλασσαν, όπου ήρχοντο άπό διάφορα μέρη ευλαβείς Χριστιανοί καί έπαιρναν μύρον προς άγιασμόν καί προς θεραπείαν τών διαφόρων ασθενειών των.