"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Σκέφτηκα να κάνουμε ένα μικρό αφιέρωμα στους ήρωες του '21 και λόγω της 25ης Μαρτίου αλλά και για να νοιώσουμε και λίγο υπερήφανοι!

Ξεκινάω με τον Νικηταρά που μετά τον Κολοκοτρώνη είναι ο πλέον αγαπημένος μου, για το ήθος του και κυρίως για την αφιλοκερδία του!

Διαβάστε το παρακάτω περιστατικό και θα καταλάβετε τί εννοώ!


<<<<Ο Νικήτας Σταματελόπουλος ή Νικηταράς ή Τουρκοφάγος, ήταν ένας απ’ τους μεγαλύτερους ήρωες της Επανάστασης του 1821. Ως γνωστόν, οι πολιτικές έριδες, το κομματικά πάθη και τα κάθε είδους συμφέροντα της εποχής που ακολούθησαν την Απελευθέρωση, δημιούργησαν ένα νοσηρό κλίμα στα πλαίσια του οποίου, αρκετοί ήρωες που έδωσαν τα πάντα στον Αγώνα, κατέληξαν να οδηγούνται στο περιθώριο και τη φυλακή (όπως ο Κολοκοτρώνης). Ένας απ’ αυτούς τους ήρωες, που είχαν αυτή την «τύχη» ήταν κι ο Νικηταράς, ο οποίος έκανε «θητεία» αρχικά στο Παλαμήδι και στην συνέχεια στις φυλακές τις Αίγινας, βάσει ανυπόστατων κατηγοριών περί συνωμοσίας εναντίων του βασιλιά Όθωνα.

Αναφέρεται ένα χαρακτηριστικό περιστατικό, το οποίο αναδεικνύει το ήθος αυτού του ήρωα και στον αντίποδα την αχαριστία και την αγνωμοσύνη του κράτους.
Όταν αποφυλακίστηκε ο Νικηταράς το 1841, ήταν τόσο φτωχός που κατάντησε ζητιάνος στα σοκάκια του Πειραιά. Η πενιχρή σύνταξη που έπαιρνε, χάριν μια θέσης γερουσιαστή που του εδόθη, δεν έφτανε «ούτε για ζήτω». Η αρμόδια αρχή η οποία χορηγούσε θέσεις επαιτείας, είχε ορίσει μια ορισμένη μέρα στον ήρωα επαίτη μια θέση μια μέρα της εβδομάδος κοντά στην εκκλησία της Ευαγγελίστριας και του επέτρεπε(!) να επαιτεί κάθε Παρασκευή!

Όταν αυτά έφτασαν στα αυτιά του πρέσβη Μεγάλης Δύναμης, αυτός απεστάλη από την κυβέρνηση του στο σημείο όπου επαιτούσε ο μεγάλος οπλαρχηγός. Μόλις ο Νικηταράς αντελήφθη τον ξένο μάζεψε αμέσως το απλωμένο χέρι του.
- Τι κάνετε στρατηγέ μου; ρώτησε ο ξένος.
- Απολαμβάνω ελεύθερη πατρίδα, απάντησε υπερήφανα ο ήρωας.
- Μα εδώ την απολαμβάνετε, καθισμένος στον δρόμο; επέμενε ο ξένος.
- Η πατρίδα μου έχει χορηγήσει σύνταξη για να ζω καλά, αλλά έρχομαι εδώ για να παίρνω μια ιδέα πως περνάει ο κόσμος, απάντησε περήφανα ο Νικηταράς.

Ο ξένος κατάλαβε, και διακριτικά, φεύγοντας άφησε να του πέσει ένα πουγκί με χρυσές λίρες.
Ο σχεδόν τυφλός Νικηταράς άκουσε τον ήχο, έπιασε το πουγκί και φώναξε στον ξένο: «Σου έπεσε το πουγκί σου. Πάρε το μην το βρει κανένας και το χάσεις!».

Στις 25 Σεπτεμβρίου του 1849, ο γενναίος και έντιμος αυτός ήρωας, πεθαίνει ξεχασμένος και πάμφτωχος.
'
Τελικά οι Έλληνες δεν αλλάζουν ποτέ (ακόμα κι αν σ’ αυτή την περίπτωση υπήρχε βαυαρικός δάχτυλος). Πάντα θα τρώει τα παιδιά της… >>>>>>


Αυτοί είναι ΛΕΒΕΝΤΕΣ !!!

Παναγιώτης Αναγνωστόπουλος

.Ο Παναγιώτης Αναγνωστόπουλος υπήρξε ηγετική φυσιογνωμία της Φιλικής Εταιρίας αγωνιστής και πολιτικός σύμβουλος του Δημ. Υψηλάντη. Γεννήθηκε στην Ανδρίτσαινα το 1790 περίπου από γονείς φτωχούς και άσημους. Το 1808 η οικογένειά του ξεητέτηκε στη Σμύρνη. Ο ίδιος πήγε στην Οδυσσό όπου εργάστηκε υπάλληλος σε κατάστημα. Ήταν ένας από τους πρώτους που μυήθηκαν στη Φιλική Εταιρεία. Στην Οδυσσό γνωρίστηκε με τους Τσακάλωφ και Σκουφά. Μυήθηκε στην Φ. Ε. το 1815 από τον Σκουφά, την ίδια εποχή με τον Ξάνθο. Υπήρξε μάλιστα το όγδοο κατά σειρά μέλος της.

Από τότε αφιέρωσε τον εαυτό του στην υπηρεσία του επαναστατικού αγώνα και ανέπτυξε έντονη δραστηριότητα. Ήδη μετά το θάνατο του Σκουφά το 1818 είναι από τα πλέον σημαντικά στελέχη της Φ. Ε. και διαδραματίζει ηγετικό ρόλο. Μεταξύ άλλων μύησε τους οπλαρχηγούς Αναγνωσταρά και και Δημητρόπουλο καθώς και τον οικονομικό ευεργέτη της Φ. Ε. Π. Σέκερη. Το 1819 ανέλαβε την προετοιμασία του Ελληνισμού στις παραδουνάβιες ηγεμονίες με το σύστημα των εφοριών και υλοποίησε την ιδέα της συνεργασίας με τους άλλους βαλκανικούς λαούς για την προετοιμασία της εξέγερσης. Για το σκοπό αυτό, όπως και για τη συγκένρωση χρημάτων για τον αγώνα πήγε στο Ιάσιο και το Βουκουρέστι. Έχοντας πάρει συστατική επιστολή από τον Πατριάρχη Γρηγόριο τον Ε' προσπάθησε να εκτονώσει τις προσωπικές αντεγκλήσεις και έριδες που εκδηλωνόντουσαν τότε στις παραδουνάβιες ηγεμονίες.

Συνεργάστηκε με τον Δημήτριο Υψηλάντη και τον Απρίλιο του 1821 συνόδευσε στην Ελλάδα και στην Πελοπόννησο. Πέρασαν μάλιστα μαζί από την Τεργέστη με πλαστά διαβατήρια. Πήρε ενεργό μέρος στον αγώνα και πολέμησε στην Τριπολιτσά, στο Ναύπλιο, την Ακροκόρινθο και τη Στερεά Ελλάδα στο πλευρό του Κολοκοτρώνη, του Αναγνωσταρά, του Δ. Υψηλάντη και του Νικητρά. Πήρε επίσης μέρος στις διαπραγματεύσεις πριν την άλωση της Τριπολιτσάς. Στην Γ' Εθνοσυνέλευση αρνήθηκε να υπογράψει το ψήφισμα για αγγλική προστασία.

Κατά την περίοδο του Καποδίστρια και της Βαυαροκρατίας ανέλαβε διάφορες κυβερνητικές θέσεις. Το 1828 διορίστηκε από τον Καποδίστρια Νομάρχης Ηλείας. Πέθανε το 1854 από την χολέρα που μεταδόθηκε στην Αθήνα από τον αγγλογαλλικό στρατό.

Γρηγόριος Ε΄, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως


Ο Γρηγόριος Ε΄ γεννήθηκε το 1746 στη Δημητσάνα. Το κατά κόσμον όνομά του ήταν Γεώργιος Αγγελόπουλος. Αρχικά , φοίτησε στο σχολείο της γενέτειράς του και στη συνέχεια στην Αθήνα . Από εκεί πήγε στην Σμύρνη κοντά στο θείο του όπου εργαζόταν ενώ φοιτούσε παράλληλα και στην Ευαγγελική Σχολή της Σμύρνης. Στη συνέχεια πήγε στην Πάτμο όπου έγινε μοναχός. Επέστρεψε στη Σμύρνη το 1775 και χειροτονήθηκε διάκονος.

Το 1785 διαδέχτηκε στην Σμύρνη το Μητροπολίτη Προκόπιο, επειδή ο τελευταίος είχε εκλεγεί στο μεταξύ Πατριάρχης Κωνταντινούπολης. Όσο ήταν στη Σμύρνη τον εσυνέβησαν τα γεγονότα της πατρίδας του που διαδέχτηκαν την αποτυχία του Ολώφ του 1770 καθώς και η φοβερή σφαγή της Σμύρνης (γνωστή σαν “ρεμπελιό της Σμύρνης”) του 1797. Τον ίδιο χρόνο εκλέχτηκε Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης. Από τη στιγμή που ανέβηκε στον πατριαρχικό θρόνο ενδιαφέρθηκε για την Παιδεία του Γένους ιδρύοντας σχολεία και τυπογραφεία, και φροντίζοντας για την έκδοση βιβλίων. Πατριάρχευσε τρεις φορές 19 Απριλίου 1797, 17 Δεκεμβρίου 1818 και 10 Απριλίου 1821, ημέρα του μαρτυρικού του θανάτου.

Το 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία. Όμως στις 23 Μαρτίου 1821 αναγκάστηκε να αφορίσει τον Αλέξανδρο Υψηλάντη και το Μιχαήλ Σούτσο, που οργάνωσαν την Επανάσταση στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες, για να σώσει το ελληνικό στοιχείο της Πόλης από την εκδικητική μανία των Τούρκων. Μετά την έκρηξη της επανάστασης στην Πελοπόννησο ο Σουλτάνος εξαπόλυσε μεγάλο διωγμό κατά των Ελλήνων. Δεκάδες σπουδαίοι εκπρόσωποι του γένους εδιώχθηκαν, κρεμάστηκαν ή αποκεφαλίστηκαν. Αναμεσά τους συνελήφθη και ο ίδιος ο πατριάρχης, ο οποίος κακοποίηθηκε και στη συνέχεια απαγχονίστηκε ανήμερα του Πάσχα, στις 10 Απριλίου του 1821, στη μεσαία εξωτερική πύλη του Πατριαρχείου. Μετά τρεις μέρες οι Τούρκοι παρέδωσαν το λείψανό του στους Εβραίους που το έσερναν στους δρόμους του Φαναριού και στο τέλος το έριξαν στη θάλασσα. Μετά από μέρες το περιμάζεψε ο πλοίαρχος Ι. Σκλάβος, ο οποίος το μετέφερε στην Οδησσό, όπου και θάφτηκε με μεγάλες τιμές. Ο Γρηγόριος ανακηρύχθηκε άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΔΙΑΚΟΣ

Αυτός πρωτοκινήθη μ' ολίγους ανθρώπους κι α­πάντησε την πρώτην oρμήν των Τούρκων αυτός κι o αγείμνηστος Δεσπό­της του Σαλώνου. Αυτοίνοι κι ο αδελφός του Διάκου κι ο Μπατόγιαννης κι ο Καλύβας κι o αδελφός του Δεσπότη κι άλλοι αξιωματικοί με τους ολίγους τους στρατιώτες, έλιωσαν απάνω εις τό γιοφύρι της Αλαμάνας, πολεμώντας με τόσο πλή­θος Τούρκων.

Κι ο περίφημος γενναίος Διάκος αφού τέ­λειωσε τόν τζεμπιχανέ [=τά πολεμοφόδια), καταπληγωμένον και μισοσκοτωμένον τόν έλαβαν ζωντανόν οί Τούρκοι και τον παλούκωσαν.

Στην θέσιν, που επέθανες εσύ, Λεωνίδα, με τους τρακόσους σου, πέθαναν κι αυτοίνοι δια την θρησκείαν και τήν Πατρίδα.

ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ

ΚΙΒΩΤΟΣ
ΜΗΝΙΑΙΟΝ ΦΥΛΛΑΔΙΟΝ
ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΔΙΔΑΧΗΣ
ΕΤΟΣ Α' ΜΑΡΤΙΟΣ 1952
ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ "ΑΣΤΗΡ"

http://www.impantokratoros.gr/athanasios-diakos.el.aspx