"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Γράψε ένα γεγονός από την προσωπική σου ζωή , το οποίο να θεωρείται ένα μικρό ή μεγάλο Θαύμα . ένα περιστατικό που να φαίνεται ότι ενέργησε η πρόνοια του Θεού και που πολλοί θα το αποκαλούσαν (σαρκαστικά) σύμπτωση.

Κάποια βραδιά έκλισα το κατάστημα μου , αργά στης 11 , και γύρισα σπίτι. Μετά από μισή ωρα – τρια τεταρτα χτιπα το θυροτηλεφονο , απαντώ και μου λένε ότι μου έφεραν μια τούρτα και μου εύχονται χρόνια πολλά .σκέφτομαι ότι δεν γιορτάζω και ότι κάτι περίεργο έχει συμβεί . τους ανοίγω να ανεβούν στο 3το οπού ήταν τότε το διαμέρισμα που ενοικίαζα . Άκουγα γέλια στης σκάλες , λέω ‘σίγουρα μου κάνουν πλάκα αλλά ποιος . Ανεβαίνουν ..και βλέπω το ζευγάρι που διατηρεί κατάστημα κολλητά διπλά στο δικό μου , μέσα στα γέλια και στην φασαρία απορημένος με την πλάκα τους ρωτώ πώς και τέτοια ώρα από το σπίτι . Τότε άρχισαν να με κατσαδιάζουν λέγοντας με απρόσεκτο και επιπόλαιο , αφηρημένο και πολλά πολλά αλλά κοσμητικά . Γιατί ?Γιατί είχα ξεχάσει τα κλειδιά ( μια αρμάθα ) του μαγαζιού στο σκαλί (έξω από το μαγαζί ) . Φαίνεται ότι κλειδώνοντας την τζαμόπορτα μετά τα ακούμπησα κάτω . τα παιδιά βρήκαν τα κλειδιά γιατί πέρασαν από το μαγαζί τους για να δουν αν ανάβει η ταμπέλα τους στης 11.20 που την είχαν προγραμματισμένη .
Τα καταστήματα μας βρίσκονται σε μια « δύσκολη « περιοχή της πόλης μας , πολλά ναρκωτή καταλαβαίνετε .Σε οποιοδήποτε αλλά χέριά είχαν πέσει τα κλειδιά θα είχα πρόβλημα !!
Μέχρι που μου έδειξαν τα κλειδιά δεν είχα καταλάβει ότι τα έχασα . Ο λόγος που τα Ξέχασα είναι ότι προσευχόμουν . Έλεγα την Ευχή και όλα τα αλλά τα έκανα μηχανικά , ο Θεός όμως που μας παρακολουθεί πάντα δεν άφησε να μου συμβεί κάτι κακό . Ευχαριστώ τον Κύριο για όλες του της ευεργεσίες και την αγάπη Του .

ion έγραψε:Γράψε ένα γεγονός από την προσωπική σου ζωή , το οποίο να θεωρείται ένα μικρό ή μεγάλο Θαύμα . ένα περιστατικό που να φαίνεται ότι ενέργησε η πρόνοια του Θεού και που πολλοί θα το αποκαλούσαν (σαρκαστικά) σύμπτωση.

φιλε Ιων,εσχατως ζητουσα εντονα από τον παππουλη μας π.Παισιο με παραπονο, μια ενδειξη της ζωντανης παρουσιας του...(ειναι αληθεια πως νοιωθω πολυ βαρια την ελλειψη του)

μεσα σε λιγες μερες ερχομαι σε επαφη με ανθρωπο,ο οποιος μου εξομολογηθηκε την ζωντανη συναντηση του με τον Γεροντα στα μονοπατια του Αγιου Ορους το 2002 ,ηδη 7 χρονια με τα την οσιακη του κοιμηση....

ισως καποτε σας αναφερω με λεπτομερειες και ονοματα το περιστατικο,μια και ο αγαπητος φιλος που συναντηθηκε με τον παππουλη,εχει δωσει τη συγκαταθεση του γι αυτο...

1) Το Θαυματουργικό μύρο τής Παναγίας τής Μαλεβής.
2) Ο ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ Αγιασμός, ο οποίος ΔΕΝ ΧΑΛΑ, ΧΩΡΙΣ να έχει μέσα του άλλες επιπρόσθετες ουσίες. Ο Αγιασμός ΠΟΥ ΔΕΝ ΧΑΛΑ, υπάρχει ΜΟΝΟ μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία τού Χριστού. ΔΕΝ υπάρχει στους άλλους ετεροδόξους Χριστιανούς.
3) Σε πολύ συγγενικό μου, σοβαρό και αξιόπιστο πρόσωπο, το ΕΝΤΕΛΩΣ ΣΒΗΣΤΟ καντήλι τού σπιτιού του ( που καίει μπροστά στα Άγια εικονίσματα ), ΑΝΑΨΕ ΜΟΝΟ ΤΟΥ και ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ τού συγγενή μου.

Το παρακάτω γεγονός συνέβη το 2001 ή 2002 .
Στο αριστερό μου μάγουλο, δίπλα στη μύτη, είχα ένα σημάδι, σκούρου χρώματος, που έμοιαζε με πανάδα και το μέγεθός του ήταν σαν το μικρό νύχι μου. Το είχα περίπου 14-15 χρόνια, χωρίς να ξέρω από πού προήλθε. Ίσως από τον ήλιο, από τις πολύωρες ηλιοθεραπείες … Χρησιμοποίησα τα πάντα προκειμένου να φύγει. Κρέμες, αλοιφές, σαπούνια, βιταμίνες, αλόη, βότανα, ό,τι μου έλεγαν το εφάρμοζα. Δεν γινόταν τίποτα.

Τελευταία, άρχισε να γίνεται σκουρότερο και όλοι με ρωτούσαν «τι είναι αυτό». Απορούσα γιατί ήταν σαν να το έβλεπαν για πρώτη φορά. Εδώ φαινόταν ακόμα και στις φωτογραφίες! Άρχισα να ανησυχώ μήπως είναι κάτι κακό, γιατί όπως φαίνεται έγινε έντονο και εμφανές το χρώμα, που δεν περνούσε απαρατήρητο.

Τότε σκέφτηκα να το σταυρώσω με λίγο από το λάδι Παναγίας, που έφερα από την Τήνο. Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα να δω κάποιο τρανταχτό θαύμα, αλλά παρακαλούσα την Θεοτόκο μόνο να μην είναι κάτι κακό κι όχι για την εμφάνιση. Το επαναλάμβανα για 15 περίπου μέρες κι όχι καθημερινά. Αυτό που άρχισε να γίνεται δεν μπορούσα να το πιστέψω. Δεν το χωρούσε το μυαλό μου πως σε μένα, με τις τόσες αμφιβολίες, μου έκανε αυτό το δώρο. Το χρώμα της «πανάδας» γινόταν όλο και πιο ξεθωριασμένο και στο κέντρο παρέμενε το παλιό σκούρο χρώμα σε σχήμα σταυρού. Για του λόγου το αληθές και ένεκα της ολιγοπιστίας μου, το έδειξα σε μια συνάδελφο και πραγματικά είδε απορημένη τον σταυρό.

Ήταν τόσο θαυμαστό αυτό που μου συνέβη, που ευχόμουν να παραμείνει ο σταυρός, να βλέπω την ευλογία της Παναγίας, το σημάδι της, στο πρόσωπό μου. Σιγά-σιγά έσβησε κι ο σταυρός και το πρόσωπο καθάρισε εντελώς. Στην ψυχή μου όμως έμεινε ανεξίτηλη η Χάρη Της.

Η αλήθεια είναι ότι αν έχουμε λίγο ανοιχτά τα μάτια μας, όλοι θα δούμε θάυματα στη ζωή μας. Κι αλοίμονο αν αποκλείσουμε τα θαύματα από τη ζωή της Εκκλησίας, αφού ο ίδιος ο Κύριος έκανε και μίλησε για θαύματα. Όμως νομίζω πως χρείαζεται μια προσοχή στη "θαυματοπληξία". Χωρίς να αποκλείονται τα "χτυπητά" θαύματα (πχ ίαση από ασθένεια), νομίζω πως τα περισσότερα θαύματα γίνονται ανεπαισθήτως. Έτσι όπως αρέσει στον ταπεινό μας Θεό να ενεργεί. Κυρίως όταν κοιτάξει κάποιος την ζωή του προς τα πίσω θα διαπιστώσει ότι μια σειρά από "συμπτώσεις" και "συγκυρίες" (καλές και κακές) δεν ήταν τίποτε άλλο παρά το "χέρι" του Χριστού που καρτούσε το δικό του χέρι και τον οδηγούσε στο συμφέρον του. Κι επίσης θα διαπιστώσει ότι όταν ο ίδιος επέμενε σε κάτι και δεν άφηνε έστω και λίγο περιθώριο στον Χριστό να "δράσει", τα έκανε θάλασσα. Αυτό από την δική μου εμπειρία. Για να μείνω όμως πιστός στο θέμα της συζήτησης θα γράψω την εμπειρία ενός φίλου μου, ο οποίος ένδακρυς μου εξομολογήθηκε. "Το μεγαλύτερο θαύμα στη ζωή μου, μου είπε, είναι ότι ο Κύριος με τράβηξε κοντά Του. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς και γιατί καταδέχτηκε και ήρθε σε μένα που ζούσα μια άσωτη ζωή και με τράβηξε κοντά Του!".

ion έγραψε:Γράψε ένα γεγονός από την προσωπική σου ζωή , το οποίο να θεωρείται ένα μικρό ή μεγάλο Θαύμα .

....Κάθε πρωί που ξυπνώ....

ΠΟΙΟ ΠΑΛΙΑ ΟΤΑΝ ΕΙΜΟΥΝ 15-16 ΧΡΟΝΩΝ ΕΙΧΑ ΚΑΙ ΕΓΩ ΤΗΝ ΤΡΕΛΑ ΜΟΥ ΜΕ ΤΙΣ ΜΗΧΑΝΕΣ (ΕΥΤΥΧΩΣ ΜΟΥ ΕΦΥΓΕ Η ΤΡΕΛΑ) ΚΑΙ ΚΛΑΣΙΚΑ ΕΒΑΖΑ ΚΟΝΤΡΕΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ, ΤΟ ΜΕΡΟΣ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΒΑΖΑΜΕ ΚΟΝΤΡΕΣ ΣΤΑ ΜΕΣΑ ΤΙΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ ΕΙΧΕ ΕΝΑ ΕΚΚΛΗΣΑΚΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΩΤΗΡΩΣ,
ΞΕΚΙΝΩΝΤΑΣ ΜΙΑ ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΑ ΜΕΣΑ ΤΙΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΟ ΕΚΚΛΗΣΑΚΙ ΑΥΤΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΕΒΑΖΑ ΤΗΝ ΚΟΝΤΡΑ ΜΟΥ ΚΟΛΑΕΙ ΑΠΟ ΠΙΣΩ ΚΑΝΕΙ 2-3 ΕΛΙΓΜΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΓΛΥΤΩΝΕΙ, ΕΓΩ ΕΙΧΑ ΑΡΚΕΤΑ ΜΕΓΑΛΗ ΤΑΧΥΤΗΤΑ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΒΕΒΑΙΑ ΠΕΡΙΠΟΥ 130km ΚΑΙ ΑΡΧΙΖΩ ΝΑ ΦΕΡΝΩ ΤΟΥΜΠΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΣΟΥΡΝΩΜΕ ΓΙΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 100Μ,ΜΟΛΙΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΤΡΕΛΗ ΚΟΥΡΣΑ ΣΗΚΩΘΗΚΑ ΣΑΝ ΚΥΡΙΟΣ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΠΑΘΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΜΟΝΟ ΛΙΓΟ ΕΙΧΑΝ ΚΑΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΟΥΡΣΙΜΟ ΤΑ ΔΥΟ ΔΑΚΤΥΛΑ ΤΟΥ ΧΕΡΙΟΥ ΔΗΛΑΔΗ ΤΙΠΟΤΑ ΟΛΟΙ ΤΟΤΕ ΤΑ ΧΑΣΑΝΕ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΩ ΠΩΣ ΠΗΓΑ ΝΑ ΑΝΑΨΩ ΕΝΑ ΚΕΡΑΚΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΝΑΜΙΣΗ ΧΡΟΝΟ ΑΦΟΥ ΜΕ ΞΑΝΑΓΛΥΤΩΣΕ ΑΠΟ ΣΟΒΑΡΟ ΠΕΣΙΜΟ ΠΟΥ ΑΝ ΓΙΝΟΤΑΝ ΘΑ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΠΟΙΟ ΙΣΧΥΡΟ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ

Παιδιά έχω αγίασμα από την Παναγία. Λοιπον! Αυτό το αγίασμα έχει γιατρέψει άτομο από καρκίνο!!!!! Άρχισα να ενδιαφέρομαι για την ιστορία του αγιάσματος και με το "ψαξιμο" τυχαία βρήκα μια κυρία σχετικά ηλικιωμένη που μου το διηγήθηκε. Γιατί όμως παίδες άρχισα να ψάχνω σχετικά με το αγίασμα αυτό; Γιατί το έχω από το 1994, δεν έχει πάθει τίποτα ΚΑΙ: Διαπίστωσα ότι όταν το έπινα ή άλοιφα το μέρος που πονούσα ή είχα πρόβλημα, σε λίγα λεπτά δρουσε ΑΣΤΡΑΠΙΑΙΑ. Ακόμα κι όταν είμαι και ψυχολογικά κάποιες φορές στα κάτω μου, μόλις το πίσω ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ ΟΛΑ σε χρόνο τε-τε.

Αυτό το αγίασμα το δινα και στην αδερφή μου που διαπίστωσε αυτά που σας είπα, το δίνω σε φίο μου, πάλι τα ίδια, το δίνω σε άλλη φίλη μου που το κοριτσακι της είχε ανεξήγητο πονοκέφαλο, έκλεγε από τον πόνο, δεν μπορούσε να ηρεμήσει, "λούζει" το μέτωπο με τον αγιασμό αυτό, πίνει κιολας και σε 5 λεπτά όλα ήταν εντάξει! Θεραποεύτηκε! Ο αγιασμός ωφέλησε και άλλους πολλούς. ΣΕ όσους έδωσα μου λέγανε: Ρε σύ τι είναι αυτος ο αγιασμός; Ο γιατρός στο σπίτι μας! ¨οταν μαζεύτηκαν οοοοολες αυτές οι μαρτυρίες και άλλων ανθρώπων απόφάσισα να μάθω την ιστορία το αγιασματος. Όποιος θέλει του δίνω! :)

ion έγραψε:Γράψε ένα γεγονός από την προσωπική σου ζωή , το οποίο να θεωρείται ένα μικρό ή μεγάλο Θαύμα . ένα περιστατικό που να φαίνεται ότι ενέργησε η πρόνοια του Θεού και που πολλοί θα το αποκαλούσαν (σαρκαστικά) σύμπτωση.

Ισως φανεί κουφό αλλά θα αναφέρω τον Αγιο Φανούριο
Δεν θα σας κουράσω με λεπτομέρειες αλλά ΝΑΙ
Αν χάσεις κάτι και του το ζητήσεις στο βρίσκει
Είναι περίεργο και τον ευχαριστώ ταπεινά μιας και είχε τόσο μεγάλο ΑΓΩΝΑ στη ζωή του με βασανιστήρια και παρόλαυτά ασχολείτε με τις μικρές μας λεπτομέρειες

"Ο Άγιος Φανούριος είναι από τους πιο αγαπητούς άγιους σε όλο τον ελληνικό λαό, που κάθε χρόνο τιμά και πανηγυρίζει την μνήμη του στις 27 Αυγούστου.
Αυτός ο τόσο αγαπητός άγιος θα μπορούσε να χαρακτηριστεί χωρίς αμφιβολία ως δώρο Θεού, διότι ήταν και παράμενε άγνωστος για πολλούς αιώνες και μόνο το 1500 μ.Χ. βρέθηκε η Ιερή εικόνα του, που μας αποκάλυψε την ύπαρξή του την παρρησία του ενώπιον του Θεού, ο οποίος τον έχει χαριτώσει με τόσο μεγάλη θαυματουργική δύναμη. Δεν γνωρίζουμε πολλά πράγματα για τον Άγιο Φανούριο, μόνο το όνομά του
που ήταν γραμμένο πάνω στην εικόνα που βρέθηκε και ήταν στρατιωτικός, όπως φανερώνει η στολή που φορά και μάλιστα κατά τους πρώτους αιώνες των μεγάλων διωγμών της Χριστιανοσύνης.
Επίσης πάνω στην εικόνα του, εικονίζονται και τα μεγάλα μαρτύρια που υπέστη ο Άγιος. Αυτά βέβαια είναι αρκετά, διότι μία εικόνα μας εξιστορεί όσα πράγματα θα μα εξιστορούσε και ένα βιβλίο.
Πριν από 500 περίπου χρόνια, όταν οι Τούρκοι είχαν κυριεύσει την Βυζαντινή Αυτοκρατορία, από ένα εντελώς τυχαίο γεγονός, βρέθηκε η ιερά και σεβάσμια εικόνα του Αγίου.
Τον καιρό που οι Αγαρηνοί, περίπου δηλαδή το 1500, κατέλαβαν το νησί της Ρόδου, θέλησαν να το οχυρώσουν και να ξαναφτιάξουν τα τείχη της πόλης, που είχαν σε πολλά σημεία καταστραφεί. Πήραν λοιπόν σαν εργάτες πολλούς χριστιανούς, κι εκείνοι, καθώς έσκαβαν στα χαλάσματα
Κάποιων σπιτιών και παλαιών γκρεμισμένων ναών, βρήκαν μία θαυμάσια εικόνα, ολοκάθαρη και άφθαρτη που φαινόταν σαν να είχε αγιογραφηθεί την ίδια μέρα, πράγμα αξιοπερίεργο και που αποδεικνύει ότι η ανεύρεση της εικόνας δεν είναι τυχαία, αλλά δωρεά του Θεού.
Η εικόνα έδειχνε τον Άγιο Φανούριο νέο στην ηλικία, ντυμένο στρατιωτικά, να κρατάει ένα σταυρό και μαζί μια λαμπάδα αναμμένη. Ολόγυρα από την εικόνα, κατά την συνήθεια των αγιογράφων τότε, υπήρχαν 12 παραστάσεις από τα μαρτύρια του Αγίου.
Τα μαρτύρια που απεικονίζονται είναι μεγάλα και σκληρά και αποκαλύπτουν ότι πρόκειται για μεγάλο και γενναίο αθλητή της πίστεως.




Στη πρώτη παράσταση:
Εμφανίζεται ο Άγιος να απολογείται με παρρησία μπροστά στο Ρωμαίο άρχοντα.
Στη δεύτερη :
Ο Άγιος εικονίζεται ανάμεσα σε στρατιώτες που τον χτυπούν με πέτρες στο κεφάλι και στο στόμα.
Στη τρίτη :
Δείχνει τη συνέχεια αυτών των βασανιστηρίων, όπου έχουν ρίξει τον Άγιο πλέον στο χώμα και τον χτυπούν μανιασμένα με ρόπαλα και ξύλα, ενώ προσεύχεται.
Στη τέταρτη:
Είναι γυμνός και ματωμένος μέσα στη φυλακή, όπου οι δήμιοί του του καταξεσκίζουν τις σάρκες με σιδερένια εργαλεία. Εκείνος υπομένει ατάραχος με το βλέμμα στραμμένο στον ουρανό.
Στη πέμπτη:
Ο Άγιος βρίσκεται μπροστά στο σκληρό τύραννο με μία έκφραση που δείχνει τον πόνο και το μαρτύριο.
Στη έκτη:
Προσεύχεται μόνος του μέσα στη φυλακή έχοντας υψώσει τα χέρια ικετευτικά προς τον Ουρανό.
Στη έβδομη :
Εικονίζεται ένα ακόμη μαρτύριο, όπου είναι γυμνός και καταματωμένος, ενώ γύρω του καίνε το σώμα του με αναμμένες λαμπάδες.
Στην όγδοη :
Εμφανίζεται καταπλακωμένος κάτω από μια μεγάλη πέτρα και ολόγυρά του βρίσκονται άγρια θηρία, έτοιμα να τον κατασπαράξουν, ωστόσο μοιάζουν να είναι καθηλωμένα από την αγιότητά του.
Στην ένατη:
Βρίσκεται μπροστά σε ένα ακόμα μαρτύριο, αφού τον έχουν στήσει μπροστά στα είδωλα με αναμμένα κάρβουνα στα χέρια, αλλά εκείνος προτιμά να κρατά τα κάρβουνα στα χέρια και να καίγεται, παρά να τα πετάξει στα είδωλα και να λυτρωθεί.
Στη δέκατη:
Δέεται με τα χέρια υψωμένα στον ουρανό, ενώ γαλήνη και το θείο φως είναι ζωγραφισμένα στο πρόσωπό του.
Στη ενδέκατη:
Η κορύφωση του μαρτυρίου του!
O Άγιος στέκεται στη μέση και οι βασανιστές του τον έχουν τοποθετήσει σ’ ένα μεγάλο μάγκανο και του τσακίζουν τα κόκαλα. Το πρόσωπο του παραμένει ήρεμο και υπομένει και υπομένει με καρτερία το φρικτό μαρτύριο. Στη τελευταία παράσταση εικονίζεται το φοβερό τέλος του μαρτυρίου του. Οι δήμιοί του τον έκαψαν ζωντανό, αφού μέχρι τέλους, στο Κύριό μας.
Εικονίζεται λοιπόν μέσα σ’ ένα λάκκο με αναμμένα ξύλα, περιτριγυρισμένος από αναμμένες φλόγες και καπνούς.
Πάλι όμως το πρόσωπό του εξακολουθεί να είναι ήρεμο και ατάραχο, εστραμμένο με πίστη και αγαλλίαση προς τον αγαπημένο του Χριστό.
Και μόνο τα μαρτύρια που εικονίζονται στην εικόνα του Αγίου, τον καθιστούν μεγαλομάρτυρα.
Παράλληλα όμως και τα αναρίθμητα θαύματα που Χάριτι Θεού επιτελεί, επιβεβαιώνουν ότι ο Άγιος έχει μεγάλη παρρησία προς τον Θεό.
Στα ερείπια λοιπόν εκείνα, ο επίσκοπος της Ρόδου, αναστήλωσε το ναό του Αγίου Φανουρίου, ο οποίος σώζεται μέχρι σήμερα, όπως και η εικόνα που βρέθηκε 500 χρόνια πριν.
Τα θαύματα που από τότε άρχισε να τελεί ο Άγιος έγιναν αφορμή να συντρέχουν στη Ρόδο πολλού χριστιανοί για να ζητούν τις μεσιτείες του.
Η πιο χαρακτηριστική παράδοση στο λαό μας είναι βέβαια το εορταστικό
Έθιμο της φανουρόπιτας που γίνεται συνήθως τη παραμονή της εορτής του.
Η πίτα αυτή είναι συνήθως μικρή και στρογγυλή σαν μικρός άρτος, μοιράζεται στους πιστούς και γίνεται άλλοτε για να φανερώσει κάποιο χαμένο αντικείμενο ή κάποια χαμένη υπόθεση ή ακόμα να φανερώσει την υγεία σε κάποιον ασθενή.
Υπάρχει επίσης και παράδοση ότι με τη πίτα αυτή γίνεται μνεία της μητέρας του, αλλά άγνωστο για ποιο λόγο.
Ο Άγιος αποτελεί έναν από τους πιο αγαπητούς και προσφιλείς αγίους, στον οποίο, ακόμη και σήμερα, προστρέχουν πλήθος πιστών και εκείνος
σπεύδει γρήγορα να εκπληρώσει ότι του ζητήσουμε.


"