"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ
Εν ορει των αμωνων
ωσπερ ηλιος ελαμψας
και μαρτυρικος θεοφορε
προς θεον εξεδημασας,
βαρβαρων υποστας επιδρομας,
Εφραιμ Μεγαλομαρτυς
του Χριστου
δια τουτο αναβλυζεις Χαριν αει
τοις ευλαβως βοωσι σοι
δοξα τω δεδοκοτι σοι
ισχυν,
δοξα τω σε στεφανωσαντι,
δοξα τω
ενεργουντι δια του
πασιν ιαματα

ΣΥΝΤΟΜΟΣ ΒΙΟΣ ΑΓΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ
<<θαυμαστος ο θεος εν τοις Αγιοις Αυτου>>

Μεσα στο κοσμον της σημερινης εποχης του υλισμου,των μεγαλων ψυχικων συγκρουσεων και αναστατωσεων.ο καλος Θεος μας εδωσε ωραιες οασεις,δια να δυναται ο ανθρωπος να ξεκουραζεται απο τον καυσωνα της ημερας.Τετοιες οασεις αποτελουν αι Ιεραι Μοναι,αι οποιαι ανα τους αιωνας φωτιζουν και καθοδηγουν τον καθε οδοιπορο.
Μια τετοια Ιερα Μονη,ευρισκομενη στους προποδας του Ορους των Αμωμων,ειναι και η Ιερα Μονη του Ευαγγελισμου της Θεοτοκου,παρα τη Νεα Μακρη Αττικης ευρισκομενη.Η Χαρις του Ευαγγελισμου της Θεοτοκου μετα της Χαριτος Παντων των Αγιων,κατεστησαν την Μονη θαυμαστην,ιστορικην και Ιεραν,λογω των γεγονοτων,ατινα και ελαβον χωρα εν αυτη.
Ιδιαιτερα,στον αιωνα μας ο Αγιος Θεος δια θαυμαστων σημειων και οραματων,απεκαλυψε εναν ακομη Αγιον Του,δι'ενισχυσιν μας.τον Αγιον Εφραιμ τον Μεγαλομαρτυρα και θαυματουργον.
Σ'αυτην την Μονην εζησε και ασκητεψε με την ευλογημενη συνοδεια Του ο Αγιος Εφραιμ.
Την ημερα της Υψωσεως του Τιμιου Σταυρου στις 14 Σεπτεμβριου γεννηθηκε,ο ανθρωπος που αργοτερα την ιδιαν ημεραν με την βοηθεια και την Χαριν του Τιμιου Σταυρου θ'αρχιζε το μαρτυριο Του.
Τον δεκατον με ενδεκατον αιωνα,κατα την παραδοσιν,το Ορος των Αμωμων βρισκοταν σε μεγαλη ακμη απο πληθος ασκητηρια.Σ'αυτον τον Ιερον τοπον <<πυρπολουμενοι απο Θειον Ερωτα>>ηλθον πολλοι ευσεβεις και εμοναζον,ζωντες την Οσιακην ζωην της Αγγελικης Μοναχικης Πολιτειας.Αυτων των Αγιων ασκητων το παραδειγμα εζηλωσε Θειω ποθω φλεγομενος και ο Αγιος Εφραιμ και ελθων εμονασεν στην παλαι ποτε διαλαμψασαν Σταυρο-πηγιακην Μονη της Υπεραγιας Θεοτοκου,που ητο το πνευματικον κεντρο των Ασκητων και Μοναχων της περιοχης.
Εδω ο Αγιος εζησε την ασκητικην Του ζωην,ως αγγελος φωτος και δια τουτο του εδοθη Χαρις απο τον Κυριον να θαυματουργη.Μεγαλο το Μαρτυριον Του,αλλα και Μεγαλη η Χαρις,ην ως Μεγαλομαρτυς ελαβεν.
Ο Αγιος Εφραιμ εμαρτυρησεν με φρικτα βασανιστηρια,ατινα διηρκεσαν αρκετον χρονον.Με το φρικτον Μαρτυριον Του,ελαμψεν και εδοξασεν το Ορος των Αμωμων.Το Μαρτυριον Του ηρχισεν στις 14 Σεπτεμβριου απο τους απιστους Αγαρηνους.Ουτοι κατακρεουργησαν τον Αγιον και πιστον δουλον του Κυριου μας Εφραιμ.
Οστις ομως γενναιως υπομεινας τας πικρας αλγηδονας κρεμαται κατα κεφαλης επι παλαιου δενδρου.Εις την κοιλιαν Του θετουν ξυλο μεγαλο και ανημμενον,ενθα και εβγαινον καπνοι και φλογες.Το 1425 μ.Χ ηρχισεν το Μαρτυριον και την 5ην Μαιου του 1426 παρεδωσεν την Αγιαν Του ψυχην στας Παναχραντους χειρας του Κυριου μας.
Η Μακαρια ψυχη Του,ητο δοσμενη στον Θεον απο νεαρας ηλικιας,δι'αυτο τον βλεπουμε ν'απαρνειται τα του κοσμου και σε ηλικια δεκατεσσαρων ετων να γινεται μοναχος.Δια θαυματος με οραμα εις την Καθοδηγουμενην απεκαλυφθησαν τα Αγια Του λειψανα ευωδιαζοντα εις τα τρεις του μηνος Ιανουαριου του ετους 1950.
Πεντε και ημισυ αιωνας εφυλασσεν η γη εις τους κολπους της τουτον τον πολυτιμον θησαυρον,τον οποιον εφανερωσεν εις τας ημερας μας ο πολυευσπλαγχνος Θεος,δια να τον εχωμεν Φαρον και οδηγον,αντιληπτορα και Κυβερνητην,στην πορεια της ζωης μας.
Ας προστρεχωμε μετα πιστεως και θαρρους στον Αγιον Εφραιμ και ας τον παρακαλουμε να μας ελεηση και βοηθησει στον αγωνα μας.Αμην.

ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΑ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ
Μεσα στην σεβασμιαν Μονην του Ορους των Αμωμων η Μορφη του Αγιου Εφραιμ διαλαμπει και φωτιζει με την χαριτοβρυτον Αγιαστικην αεναον Χαριν των Θαυματουργικων Λειψανων Του,παντα πιστον προσερχομενον.
Ας αφησουμε λιγο την Γεροντισσα της Μονης να μας περιγραψει τα Του Αγιου.<<Ηταν αυτο που ζητουσα.Ηταν τα Λειψανα ενος Αγιου.Ειχε τα βλεφαρα κλειστα και σφαλιστα τα χειλη.Το προσωπον Του ηταν χλωμο και χυνοταν γαληνη.Η εκφρασις Του τολεγε πως ειχε αυτο το θαρρος,για να σηκωσει αφοβα του Μαρτυριου το βαρος.Ειχε τα ποδια αδυνατα,γυμνα κοκκαλιασμενα,ετσι καθως τα δεσανε μεσ'τα σχοινια μπλεγμενα>>.
Μεσα στο Μοναστηρι αυτο ειναι Ιδιαιτερα Χαρις η υπαρξις των Ιερων Λειψανων του Αγιου Εφραιμ,μετα της Αγιας Του Καρας.Το αρωμα,η θεα Των και η θαυματουργος Χαρις Των,σε μεταφερουν απο τον κοσμο της Υλης στον κοσμον του Πνευματος.
Η ημερα της αρχης του Μαρτυριου Του,της 14ης Σεπτεμβριου και της 5ης Μαιου,που οσιακως παρεδωσε το Πνευμα του στον Αγιον Θεον,τιμωνται μετα δεους στην Μονην,μετα της 3ης Ιανουαριου που ευρεθησαν τα Αγια Λειψανα Του.
Στο ευλογημενο τουτο λιμανι,ο καθε προσκυνητης βλεπει και προσκυνα τα Αγια Λειψανα του Αγιου.Στο οπισθεν μερος της Μονης υπαρχει το Ιερον Δενδρον του Μαρτυριου Του,ενω εξω απο την Μονην εκει που υπαρχει το προσευχηταριον εκαθητο και αναπαυοταν ο Αγιος.
Στην Εκκλησιαν που ανεγειρειται εσχατως,ομοιαν μ'αυτην που υπεδειξεν ο Αγιος και εντος αυτης υπαρχει ο Ιερος Ταφος Του.Πολλακις αναβλυζει ευωδες αρωμα και τουτο διοτι και πεθαμενος εβασανιζετο υπο των βαρβαρων.
Τα θαυματα του Αγιου ειναι πολλα.Ακουει και βοηθει οποιον τον επικαλεστει με πιστην και μαλιστα ταχεως.Πολλακις παρουσιαζεται σε πολλους πιστους ειτε ολοζωντανος,ειτε ως Φως,ειτε ως Λειτουργος.Λαμπει στο πνευματικον στερεωμα και ως Φως φαινεται σε πολλους δι'ενισχυσιν.
Ειναι ολοζωντανος ο Αγιος μας.Σ'ολον τον κοσμο τρεχει και βοηθει παντα πιστον,τυφλους,δαιμονισμενους,παραλυτους και γενικα ολους οσους εχουν αναγκην.Ειναι ο Αμισθος και ταχυς Ιατρος της Εποχης μας.Ο Αγιος Εφραιμ ελαβε το μεγα Χαρισμα της Ιερωσυνης.Υπηρετησεν αξιως τον Δεσποτην Χριστον και δια τουτο εδοξασεν τον πιστον δουλον Του.
Η Αγαπη του Αγιου ειναι μεγαλη.Τρεχει παντου.Αγωνιζεται,βοηθει,μεσιτευει στο Ουρανιον θυσιαστηριον δια τους πιστους.Ας φροντισουμε να τον εχουμε διπλα μας,να τον κανουμε δικο μας προστατη,να τον πιστεψουμε και να Τον παρακαλουμε παντοτε να μας βοηθη στον αγωνα μας
Η παρακλησις του Αγιου Εφραιμ και οι Χαιρετισμοι Του,ας ειναι εις βοηθειαν ολων μας και ας μας φερουν πιο κοντα στον Αγιο.
Υψιστε Θεε,υπερουσια Αγια τριας,Σ'ευχαριστουμε κλινοντες ευλαβικα το γονυ μας,που μας χαρισες στις δυσκολες μερες μας ακομη εναν Αγιον Σου,τον Νεοφανεντα Αστερα της Εκκλησιας μας,τον Αγιον Εφραιμ τον Μεγαλομαρτυρα και θαυματουργον,ινα ομου μετα της παντανασσης,του Χορου των Αγιων παντων και των Αγιων Αρχαγγελων,δεονται υπερ της σωτηριας ολου του κοσμου και υπερ ημων των αμαρτωλων.
Η Χαρις του Αγιου Εφραιμ ειη μεθ'υμων και ημων.
Αμην

[img]http://www.euart.gr/dat/{676a90ec-6415- ... image2.jpg[/img]

Απλά να προσθέσω ότι ο Άγιος και Μεγαλομάρτυς Εφραίμ γεννήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 1384 στα Τρίκαλα Θεσσαλίας απο πολύτεκνους γονείς και είχε 7 αδέλφια και το βαφτιστικό του όνομα ήταν Κωνσταντίνος Μορφής. Σε ηλικία 14 χρόνων, το 1398 με την προτροπή της μητέρας του για να αποφύγει το παιδομάζωμα και την υποχρεωτική στράτευση απο τους Τούρκους πήγε στο Μοναστήρι του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στο Όρος των Αμωμών της Αττικής, πρώτα ως μοναχός και μετά ως Ιερέας.

Θα ήθελα να ρωτήσω αν έχει ανακηρυχθεί επίσημα από την Εκκλησία ως άγιος. Αν ναι, ποιο έτος. Αν όχι, ξέρει κανείς γιατί καθυστερεί η ανακήρυξη αυτή; Οι Άγιοι Ραφαήλ, Νικόλαος και Ειρήνη που μαρτύρησαν περίπου την ίδια εποχή και εμφανίστηκαν στους ανθρώπους (έγιναν γνωστοί) την ίδια πάλι περίπου εποχή με τον Άγιο Εφραίμ, έχουν αναγνωριστεί επίσημα ως Άγιοι, ενώ για τον Άγιο Εφραίμ νομίζω πως όχι.

ΥΓ Να απαντήσει κάποιος που ξέρει.

Συνοπτική βιογραφία Αγίου Εφραίμ

Ο Άγιος Εφραίμ εγεννήθη εις τα Τρίκαλα Θεσσαλίας, το έτος 1384.
Ωε γνωστόν τα Τρίκαλα το έτος 1393 περιήλθαν υπό Τουρκικήν κατοχήν, υπό του Βαγιαζίτ του Α΄ του Κεραυνού, ο οποίος κατέκτησε την χώραν της Θεσσαλίας. Έκτοτε ήρχισεν η εγκατάστασις Μουσουλμάνων εις τας Θεσσαλικάς Πεδιάδας.
Τ0 1935 εις την Θεσσαλονίκην ήρχισεν να εφαρμόζεται το «παιδομάζωμα» , το οποίον επί Μουράτ Β΄ ωργανώθη συστηματικώτερον εις όλας τας τουρκοκρατουμένας περιοχάς. Συνήθως εστρατολογούντο παιδιά 14-18 ετών ή 15-20, αλλά και μικροτέρας ηλικίας.
Ο Άγιος Εφραίμ σε ηλικία 14 ετών, το 1398, με το κοσμικόν όνομα ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΟΡΦΗΣ εγκατέλειψε μητέρα, χήραν, και επτά (7) αδελφούς , τη προτροπή της ευσεβούς αυτού μητρός, προφανώς δια να αποφύγη την βιαίαν στρατολογίαν δια την επάνδρωσιν των γενιτσαρικών σωμάτων, και προσήλθε δια να μονάση εις την Σταυροπηγιακήν Μονήν του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, επί του όρους των Αμώμων της Αττικής.
Ενταύθα, μετά φλογερού ζήλου επεδόθη εις την μοναχικήν πολιτείαν , ως άγγελος βιώσας μετά των αδελφών της Μονής.
Κατά το έτος 1391 οι Τούρκοι υπό τον στρατηγόν Εβρειός εισέβαλον εις την Πελοπόννησον και η πόλις των Αθηνών άρχισε να απειλείται υπ’ αυτού. Το δε έτος 1416 οι Τούρκοι ελεηλάτησαν την Αττικήν και ηνάγκασαν τον Δούκα των Αθηνών Αντώνιο Ατζαγιόλι να ομολογήση εαυτόν υπόφορον του Σουλτάνου.
Κατά το έτος 1424 οι Τούρκοι εισέβαλον βιαίως εις την Ιεράν Μονήν του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, επί του Όρους των Αμώμων και εσφαγίασαν αγρίως τους Πατέρας της Μονής.
Ο Άγιος απουσίαζεν εις την σπηλιάν του επί του Όρους και επιστρέψας , ιδών τα σώματα των Πατέρων εσφαγμένα ένθεν κακείθεν, εθρήνησεν γοερώς. Τον επόμενον χρόνον, την 14ην Σεπτεμβρίου 1425, επανήλθον οι βάρβαροι Οθωμανοί και ευρόντες τον Άγιον, τον συνέλαβαν και τον εβασάνιζον επί 8 ½ μήνας, μετά μεγάλης μανίας και βαρβαρότητος, με τα ίδια μέσα βασανιστηρίων με τα οποία εβασάνισαν τους Αγίους Μεγαλομάρτυρας , Άγιον Γεώργιον, Άγιον Δημήτριον, Αγίαν Αικατερίνην, Αγίαν Βαρβάραν και τόσους άλλους.
Τέλος ,τον εκρέμασαν ανάποδα εις παλαιόν δένδρον μουριάς επί του περιβόλου της Μονής , αφού διεπέρασαν εις τον ομφαλόν του χονδρόν παλαιόν ξύλον αναμμένον και αφού τον εκάρφωσαν επί του δένδρου με μεγάλα σουβλερά γύφτικα καρφιά. Ο Άγιος Εφραίμ ετελείωσε μαρτυρικώς την ζωήν του από τους Τούρκους στις 5 Μαΐου του σωτηρίου έτους 1426 και ώραν 9ην πρωινήν.

ΣΤΑ ΕΡΕΙΠΙΑ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΟΥ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΟΥ

Καθισμένη πάνω στα ερείπια του παλιού Μοναστηριού , όπου η θεία Πρόνοια ωδήγησε τα βήματά μου, έφερνα τον στοχασμό μου σε χρόνια περασμένα, σε παλιού καιρούς, όταν σκορπισμένα ήταν παντού τα κόκκαλα των Αγίων, που με το αίμα τους ποτίστηκε το δένδρο της Ορθοδοξίας. Και , καθώς καταγινόμουν στο καθάρισμα απ’ τα χαλάσματα της Ιεράς Μονής , αναλογιζόμουν ότι βρίσκομαι σε ιερό τόπο, και έλεγα : «Θεέ μου, αξίωσέ με την ανάξια δούλη σου να ίδω έναν από τους πατέρας που έζησαν εδώ». Και ενώ πέρασε αρκετός καιρός κατά τον οποίο συνεχώς παρακαλούσα, ένιωθα μία φωνή μέσα μου να μου λέγη: «Σκάψε εκεί και θα βρης αυτό που επιθυμείς». Και θαυμαστώς μου υπέδειξε με τρόπο μυστηριακό ένα κομμάτι γης στο προαύλιο του Μοναστηριού. Ο καιρός περνούσε και η φωνή πιο δυνατή, πιο φλογερή με προτρέπει: «Σκάψε και θα βρης αυτό που επιθυμείς» κι έδειξα τον τόπο στον εργάτη που είχα φωνάξει εκείνες τις μέρες για μια μικρή επισκευή στο παλιό Ηγουμενείο.
Εκείνος ο άνθρωπος δεν ήταν πρόθυμος μα σκάψη εκεί που με ωθούσε η εσωτερική φωνή. Ήθελε να σκάψη κάπου πιο πέρα, όπου δήποτε αλλού. Στην επιμονή του τον άφησα να πάει όπου ήθελε , και εγώ έμεινα εκεί και προσευχόμουν να μην μπορή να σκάψη , να βρίσκη βράχους, για να αναγκαστή να έλθη στον τόπο που με ωθούσε εκείνη η φωνή.
Και πράγματι, ενώ προσπάθησε σε τρία-τέσσερα μέρη, συνεχώς έβρισκε βράχους και γι’ αυτό επέστρεψε εις τον τόπο που αρχικώς του υπέδειξα.
Ο τόπος εκείνος από το τζάκι, τις τρεις θυρίδες, το μισογκρεμισμένο τοίχο, όλα αυτά μαρτυρούσαν πως κάποτε υπήρχε κελλί κάποιου Μοναχού και που έμειναν τα ερείπια αυτά για να μας πουν το δράμα που κάποτε συνέβη εκεί. Καθαρίσαμε τον τόπο από τις πέτρες και άρχισε ο αργάτης εκείνος να σκάβει κάπως νευρικά, κάπως θυμωμένα και ,επειδή φοβόμουν να μην μου κάνη ζημιά, του είπα: « Μην βιάζεσαι, μην κουράζεσαι, κάνε πιο σιγά», αλλ’ επειδή δεν με άκουγε και έσκαβε με τον ίδιο ρυθμό του είπα: «Μήπως είναι και κανείς θαμμένος και κάνεις ζημιά! Σε παρακαλώ, πρόσεχε». Και τότε κατάλαβε και μου είπε: «Νομίζεις ότι θα είναι αλήθεια αυτό που έχεις στο νου σου;». Και αλήθεια , ήμουν τόσο βεβαία , σαν να τον έβλεπα. Και προχωρώντας τώρα εις την αγία και ιεράν εκταφή, και φθάνοντας περίπου ένα και εβδομήντα βάθος, πρώτα έφερε εις το φως ο κασμάς το κεφάλι του ανθρώπου του Θεού. Την ίδια δε στιγμή σκορπίστηκε άρρητη ευωδία σε όλη τη γύρω ατμόσφαιρα.
Ο εργάτης χλώμιασε, δέθηκε ο γλώσσα του, κόπηκε η μιλιά του.
«Άφησέ με μόνη, σε παρακαλώ», είπα στον εργάτη και απομακρύνθηκε.
Γονάτισα με ευλάβεια και ασπάστηκα το σκήνωμα του Αγίου και αισθάνθηκα βαθειά την έκτασι του μαρτυρίου του.
Η ψυχή μου γέμισε από αγαλλίαση , απόκτησα μεγάλο θησαυρό, και παίρνοντας το χώμα με προσοχή, έβλεπα την αρμονία του σκηνώματός του, που, αν και τόσους αιώνες μέσα στη γη, δεν είχε αλλοιωθεί.
Χαρακτηριστικόν, ότι επρόκειτο για κληρικόν, είναι ότι παίρνοντας το χώμα εις την θέσιν όπου ήσαν τα άγιά του χέρια, είδα το στρίφωμα του μανικιού του ράσου, που δεν υπήρχε ούτε η ελάχιστη σκόνη, ολοκάθαρο, χοντροϋφασμένο από αργαλειό του παλαιού καιρού∙ το πάχος της κλωστής ήταν πάνω από χιλιοστό και προχωρώντας κάτω από εις τα πόδια και πάλιν, να! το στρίφωμα του ράσου του, όπως και εις τα χέρια ολοκάθαρο, και τα πέλματά του είχαν αποτυπωθεί στο χώμα. Δεν ήξευρα τι πρώτα να κάνω, να χαρώ ή να τον κλάψω, πώς βρέθηκε εκεί θαμμένος του Θεού άνθρωπος; Τι να είχε συμβεί; Τι να είδαν τα μάτια του; Έλεγα , κάποιο δράμα θα συνέβη. Και προσπαθώντας να καθαρίσω τα οστά από τη λάσπη των δακτύλων του θρυμματίζονταν, διότι η βροχή είχε ποτίσει μέχρι κάτω το βάθος του τάφου του, γι’ αυτό και τα τοποθέτησα, όπως ήταν, στη θυρίδα, που ήταν από τον τάφο του.
Μα τι να σας πω για κείνη την βροχή; Λες και ο Ουρανός έρριχνε ασημένια φυλλαράκια με τα οποία έρραινε τον Άγιο και τον τάφον του.
Ήταν βράδυ, διάβαζα τον Εσπερινό, ήμουν μόνη ακόμα σ’ αυτόν τον άγιον τόπον, που μ’ έφερε ο Κύριος να τον υπηρετήσω, και, ξαφνικά, ακούω βήματα, που ξεκινούσαν από το βάθος του τάφου, προχώρησαν εις την αυλή και έφτασαν εις την πόρτα της Εκκλησίας. Τα βήματά του ηκούοντο δυνατά και σταθερά τόσον, ώστε ένιωσα μέσα μου ότι ήτο η μόνη φορά που φοβήθηκα, αισθάνθηκα το αίμα μου να μουδιάζη εις το κεφάλι μου και από το φόβο μου , ούτε που γύριζα πίσω να ιδώ, οπότε ακούω την φωνή του μου να μου λέγη:
«Έως πότε θα με έχης εκεί πέρα; Κι αυτός που μου έβαλε το κεφάλι μου έτσι…!
Τότε γύρισα και τον είδα∙ ήτο ψηλός εις το ανάστημα, με μικρά μάτια, στρογγυλά, με ελαφριές ρυτίδες στην άκρη∙ τα γένειά του έφθαναν και εκάλυπταν τον λαιμό, και κάπως εδώ και εκεί με χάρι εδιχάζοντο πλαγίως και έμπροσθεν και ολίγον σγουρά, χρώματος μαύρου, με όλη την μοναχική αμφίεσι∙ στο αριστερό του χέρι υπήρχε φως υπέρλαμπρον και το δεξί του χέρι ευλογούσε.
Η ψυχή μου γέμισε από αγαλλίαση και χαρά ανεκλάλητο. Πήρα θάρρος και δύναμι, ο φόβος εξαφανίστηκε, τον ένιωσα δικό μου και του είπα:
«Συγχώρησέ με , και αύριο, μόλις ξημερώσει ο Θεός την ημέρα, θα σε περιποιηθώ»∙ και αμέσως έγινε άφαντος, και συνέχισα τον Εσπερινό μου εν ειρήνη.
Το πρωί μετά την ακολουθία του Όρθρου επήρα τα άγια οστά και τα καθάρισα από τα χώματα, τα έπλυνα καθαρά και τα απόθεσα στο Ιερό σε μία παλιά θυρίδα , αφού άναψα και ένα καντηλάκι.
Το βράδυ της ιδίας ημέρας βλέπω στον ύπνο μου τον Όσιον άνθρωπον του Θεού μέσα εις την Εκκλησίαν όρθιον, αριστερά όμως και κοντά στον Άγιο, είδα όρθια και στο ανάστημα του Αγίου , μία περίλαμπρη ωραιότατη εικόνα του Αγίου, μία περίλαμπρη ωραιότατη εικόνα του Αγίου, που την κρατούσε με το ένα του χέρι αγκαλιασμένη.
Ήταν από παλαιό ασήμι σφυρηλατημένη και με το χέρι εργασμένη, δίπλα του βρισκόταν ένα μανουάλι και εγώ του έβαλα μία λαμπάδα αναμμένη από καθαρό κερί, και τότε άκουσα την φωνή του να μου λέγη:
«Σ’ ευχαριστώ πολύ. Ονομάζομαι Εφραίμ».
Πέρασε αρκετός καιρός και είχα μέσα μου μία απορία για τούτο το περιστατικό.
Μια μέρα, και μετά το τέλος του Εσπερινού, καθώς άπλωσα το χέρι μου για να κλείσω την πόρτα της Εκκλησίας, ακούω τρία χτυπήματα, σαν από κεχριμπαρένιο κομπολόι. Κατάλαβα ότι ήταν ο Άγιος.
Εμπήκα στο ιερό, διότι είχα εκεί τοποθετημένα τα Άγιά του λείψανα, άναψα ένα κεράκι και προσκύνησα. Αλλά τι να πω και τι να λαλήσω δια την ουράνιον εκείνην ευωδίαν που ανέπεμπαν τα άγιά του Λείψανα! Χείμαρρος πραγματικός επλημμύρισε όλο μου το είναι, αισθάνθηκα εντός μου τον Παράδεισον , μα και την ταπεινότητά μου σ’ αυτό το μεγαλείο.

Καθηγουμένη,
Μοναχή Μακαρία


Από το : «Ο ΑΓΙΟΣ ΕΦΡΑΙΜ
Ο ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ & ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ»
ΤΟ ΘΑΥΜΑΣΤΟΝ ΣΕΜΝΩΜΑ
ΤΟΥ ΟΡΟΥΣ ΤΩΝ ΑΜΩΜΩΝ
Ο ΒΙΟΣ, Η ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΣ ΚΑΙ
ΟΙ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΤΟΥ
ΥΠΟ
ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΗΣ, ΜΟΝΑΧΗΣ
ΜΑΚΑΡΙΑΣ ΔΕΣΥΠΡΗ
ΑΘΗΝΑΙ 2011

Η Μοναχή Μακαρία που είχε την Χάρη να αποκαλύψει το σεπτό λείψανο του Αγίου



Το δέντρο που μαρτύρησε



Το ιερό σκήνωμα του Αγίου Εφραίμ