η Κοινωνική Πρόνοια μεταθέτει τα βάρη στην Φιλανθρωπία

[Ermite]

Μία μετά την άλλη βγαίνουν οι Ειδήσεις ότι η Εκκλησία ή άλλοι φιλανθρωπικοί, εθελοντικοί φορείς αναλαμβάνουν την περίθαλψη των πολιτών.
Συσίτια ανοίγουν το ένα μετά το άλλο, Κοινωνικό ιατρείο άνοιξε στην Αθήνα με τη συνεργασία της Εκκλησίας και των Εθελοντών Ιατρών.
http://www.romfea.gr/index.php?option=c ... 8-08-38-40
http://www.romfea.gr/index.php?option=c ... q&catid=13

Προβάλλει ένα ερώτημα:
Είναι λύση αυτό το φαινόμενο;

Λύση ανάγκης, βέβαια, ελπιδοφόρα και ευπρόσδεκτη. Αλλά

1. Το θεοποιημένο Κράτος του χθες, που δεν επέτρεπε στην Εκκλησία να ασκεί φιλανθρωπικό έργο ! και δεν έδινε άδεια λειτουργίας σε εκκλησιατικά ιδρύματα, ας ομολογήσει πρώτα την αποτυχία του, την παταγώδη αποτυχία του. Να την ομολογήσει ρητώς.

2. Έχει διαφορά να πηγαίνεις σε φιλανθρωπικά προσφερόμενη υπηρεσία (πχ ιατρική υπηρεσία) και μεγάλη διαφορά να έχεις πληρώσει ασφάλιστρα και να μην σου παρέχουν τις υπηρεσίες για τις οποίες δεσμεύθηκαν και για τις οποίες εξακολουθούν να σου κάνουν κρατήσεις!.. Υπό την έννοιαν αυτήν οι όποιοι εθελοντικοί φορείς θα πρέπει και να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους και συνάμα, με όλο το σθένος και το δικαίωμα που τους προσπορίζει η ανιδιοτελής προσφορά τους, να στηλιτεύουν την αναξιότητα και αναξιοπιστία του Κράτους. Και να απαιτούν επείγουσα και συντομότατη ανάκαμψη αυτού.

3. Εθελοντική προσφορά σημαίνει "όσο δύναμαι" και "ενόσω δύναμαι". Δεν είναι κοινωνική εξασφάλιση και δεν επιτρέπεται επ'ουδενί αυτή η προσφορά να ενθαρρύνει το Κράτος στο να παραμελεί τις υποχρεώσεις του. Προσωρινή λύση είναι. Όπως τα συσσίτια της Κατοχής. Συναφώς δε, να τονισθεί και να απαιτηθεί, να "κόψουν τον τσαμπουκά" τους οι κυβερνώντες μας. Αποτυχημένοι είναι. Λύση ανάγκης εξυπηρετούν. Δεν έχει πέραση πιά ο "αέρας" τους ή οι αυταρχισμοί και οι ηγεμονισμοί τους.

4. Μια κοινωνία, που φθάνει στην ανάγκη να χρησιμοποιήσει τον εθελοντισμό και την φιλανθρωπία, θα πρέπει να τονώσει τα πνευματικά βάθρα της, θα πρέπει να ανυψώσει τις αξίες της, θα πρέπει να κατακυρώσει τη ζωογόνο παρουσία της Εκκλησίας και της ανθρωπιάς που αυτή εμπνέει, θα πρέπει να επαινεί και να τιμά και να θέσει σε περιωπή αυτόν τον πολύτιμο και σωστικό θεσμό. Αλλιώς όλες αυτές οι ευγενείς πρωτοβουλίες θα μολυνθούν από την γρίνια και θα δώσουν τη θέση τους τελικά στην παραίτηση και την παρακμή.