"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Εργάζομαι στο κεντρικότερο δρόμο της Θεσσαλονίκης , στην Τσιμισκή . Τις τελευταίες μέρες βλέπω στην είσοδο της οικοδομής ένα νεαρό καθισμένο στο πεζοδρόμιο ο οποίος κρατά μπροστά του ένα χαρτόνι που γράφει τη λέξη "πεινάω". Ο νεαρός αυτός είναι ρακένδυτος , είναι βρωμικος , αμίλητος πάντοτε .
Παρατηρώ τη βιασύνη με την οποία οι άνθρωποι περνούν από δίπλα του. Ειδικά τις ημέρες των Χριστουγέννων , ανάμεσα σε διάφορα ψώνια , σακούλες παιχνιδιών , γλυκά , τρόφιμα , ο ίδιος παρέμενε εκεί με το ίδιο μήνυμα ... "πεινάω".

Για να πω την αλήθεια περισσότερο με τρόμαξε η αίσθηση της μοναξιάς , το γεγονός δηλαδή πως όταν άυτός ο πολύβουος δρόμος πάψει να "κινείται" πιθανότατα αυτός ο άνθρωπος δε θα έχει να πάει πουθενά παρά σε κάποιο παγκάκι ή σε κάποιο υπόστεγο για να βγάλει τη νυχτα του.
Σκέφτηκα πως θα μπορουσε να ήταν η ζωή μου αν η τύχη τα έφερνε κάπως αλλιώς και φυσικά σκέφτηκα πόσο ανόητος είμαι όταν έστω και για μια στιγμή παραπονιέμαι για πράγματα που το φτωχό μυαλό μου τα μεγενθύνει σε αξία σαφώς μεγαλύτερη από αυτη που πρέπει.


Τις τελευταίες 2 με 3 ημέρες στο χαρτόνι του φίλου μας προστέθηκε και άλλη μια λέξη...."κρυώνω"

Και ο κόσμος συνεχίζει να στροβολίζεται, να κινείται , να ξοδέυει , ύλη και πνεύμα , άσκοπα , άστοχα , άδικα.

Σε αυτό τον άνθρωπο μου έκανε εντύπωση πως δεν κλαίγεται , δείχνει να μη λιγοψυχει, δείχνει να μη γκρινιάζει , να μη παραπονιέται ... παρά μονο στέκει εκεί , κάθε μερα , αμίλητος , ανέκφραστος . Δεν τείνει καν το χέρι του , μοιάζει όλη του η ύπαρξη σαν το απομεινάρι παλιάς αξιοπρέπειας που μπορεί εξ' όψεως πλεον να μη διακρίνεται αλλά σίγουρα φωλιάζει καλά κάπου στα βάθη της ψυχής του και της καρδιάς του.

το τραγικό είναι πως κάθε μέρα ο κόσμος κρυώνει χωρίς καταχείμωνο , πεινάει σαν να είναι σε πόλεμο, απομονώνεται σαν ο τελευταίος κάτοικος της γης , ξεχνάει την αγάπη .

Φυσικά κι εγώ με μεγαλοπρέπεια έχω βάλει το χεράκι μου σε όλα τα παραπάνω. Ξέρετε , όπου κανείς διαπιστώνει αδικία είναι βέβαιο ότι έχει αδικήσει και ο ίδιος . Οπου κανείς έχει διαπιστώσει έλλειψη αγάπης είναι βέβαιο ότι έχει ξεχάσει να αγαπήσει . Εν ολίγοις ότι κακό βλέπουμε είναι βέβαιο ότι κι εμείς συντελούμε στο να γίνει , στο να τελεσθεί , διαφορετικά δε θα το αντιλαμβανόμασταν καν.

Ας μη ξεχνάμε ότι ο διπλανός μας μπορεί να υποφέρει... ας κάνουμε ότι μπορούμε για αυτό . Το χαμόγελο του συνανθρώπου μας είναι η μεγαλυτερη ανταμοιβή για ότι καλό κάνουμε.
Ετσι κατά την ταπεινή μου άποψη εξυπηρετούμε και υπηρετούμε τον Κύριο.

Περνωντας απο κεντρικο δρομο της πολης μας
βλεπω μια κυρια με ενα παιδακι στην αγκαλια της μεσα στο κρυο
να μου λεει βοηθηστε με σας παρακαλω
ανοιγω ευγενικα συζητηση και τις λεω να πατε στο κοινωνικο παντωπολειο στην Εκκλησια
και δεν θα σας αφησουνε ετσι
δεν μου δινουνε λεει ειμουνα
αποκλειετε τις λεω να μην σας δωσανε χαμηλοφωνα
γυριζει και μου λεει αν νομιζεται οτι το κανω για τα χρηματα αγοραστε μας εσεις ενα κουλουρι η ενα γαλα
και μην μας δινετε χρηματα
εμεινα κοκαλο τι? την ξαναρωταω πως ειπατε? να λεει, δεν θελω χρηματα ενα κουλουρι απο απεναντι και ενα γαλα μονο

ντραπηκα πηγα πηρα οτι ζητησε και της εδωσα και χρηματα
το λεω γιατι καλα θα ειτανε να χασω τον μισθο μου απο αυτη την πραξη
γιατι στην αρχη εβαλα τον λογισμο οτι ειναι και αυτη μια επαγγελματιας .......

και ομως υπαρχουνε συνανθρωποι μας που υποφερουνε και για καποιον λογο που ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ δεν παιρνουν την καταληλη βοηθεια
καλα θα ειναι να βοηθαμε εστω και λιγο και χωρις ερωτησεις

το λεω για μενα και μετα θελουμε τον παραδεισο, κουνια που μας κουναγε μονο λογια.............

Αυτο το χαρτονι μπορει και αποτυπωνει ολη την γυμνια της ανθρωποτητος,
η μαλλον της ευτελειας της. Της εκουσιας ευτελειας. Αυτης που επιλεγει ο κοσμος ελευθερα.

Προκειται για μια βαθια υπαρξιακη, οντολογικη ευτελεια, στην οποια υποβιβαζεται ο ανθρωπος,
και οσο πιο ισχυρος και πλουσιος γινεται, οσο καταπατα και εξουσιαζει, τοσο εμβαθυνεται σε αυτην.

Στην πραγματικοτητα, ο ανθρωπος αυτος, εαν εχεις Στεφανε ερμηνευσει την σταση του σωστα, δεν πειναει απο τροφη.

Αυτο ειναι το λιγοτερο. Ακουγεται παραδογο αυτο.
Θα πει κανεις, τρελλαθηκες Διονυση και γραφεις παραδοξολογιες; Εδω πειναει σου λεει!!!

Πειναει απο αγαπη, και στοργη. Περι αυτου προκειται.

Γιατι φαγητο ευκολα θα ευρισκε σε μια παρακειμενη Ενορια, σε μια Εκκλησια,
η σε μια υπηρεσια του Δημου τελος παντων. Αυτο λυνεται ακομα σχετικα ευκολα.

Απο φαγητο ακομα τουλαχιστον, δεν εχουμε φτασει σε αφρικανικα επιπεδα κατω της Σαχαρας.
Κατα'κει μας πανε, εργαζομενοι τω διαβολω, πολυ "φιλοτιμα", αλλα εχουμε λιγο καιρο ακομα..

Λοιπον το "πειναω" σημαινει μια καθαρα αποκαλυπτικη εποχη. Οχι τοσο με την εννοια την εσχατολογικη.
Αλλα ως αποκαλυψη οτι η αγαπη, η στοργη, η ανθρωπια, και τα αισθηματα της ψυχης, εχουν παγωσει για τους πολλους.

Αυτος ο ανθρωπος, ψαχνει τροφη καρδιακη. Και καθενας που περναει απο διπλα του, και τον αγνοει,
εχει την ιδια πεινα, και διατρεχει τον ιδιο θανασιμο κινδυνο, να πεθανει πρωτα η ψυχη του, και μετα το σωμα του.

Ενω αυτος φαινεται, να εχει διαισθανθει, να εχει ξυπνησει, και να κινδυνευει στο σωμα, αλλα οχι στην ψυχη.

Αν δουμε το πραγμα πνευματικα, δεν ξερω ποιος ειναι σε πιο κρισιμη κατασταση, ο ζητων, η οι αγνοουντες και κατεχοντες.

Πειναμε ολοι, τον Θεο, την ζωη, την κοινωνια, την ανθρωπια, και καθε μερα που περνα, αργοπεθαινουμε,
κλεισμενοι μεσα σε ενα δωματιο απομονωσης, απο ενδεια και εσχατη ασιτια πνευματικη, μαλλον παρα υλικη.

Βλεπεις δεν τον εχει πιασει καποιος απο το χερι, να του μιλησει, να τον παει μεχρι την Εκκλησια, να ακουσει λογο,
να φαει ενα πιατο φαϊ, αλλα οχι μονο του, οχι σαν ενα αλογο πλασμα να χορτασει απλα το ενστικτο,
αλλα να νιωσει μια ζεστασια, να πει μια κουβεντα, να ζησει αναμεσα σε ανθρωπους, να νιωσει οτι εχει μια αξια.

Ετσι κλεινεται, ολοενα και περισσοτερο στον εαυτο του, σε μια απελπισμενη αξιοπρεπεια, που γινεται θανασιμο κουκουλι καταθλιψης, και δεν τον αφηνει και αυτον με την σειρα του, να ανοιχθει, και απειλει να τον οδηγησει στην αβυσσο.

Λεει καπου ο αγιος Ιωαννης ο Χρυσοστομος: Δεν εχεις να δωσεις τιποτα; Ουτε ενα ποτηρι νερο; Δωσε εναν καλο λογο. Πες μια παρηγορια, χαρισε λιγο κουραγιο. Τιποτα δεν σου κοστιζει και τον παραδεισο κερδιζεις.

Λοιπον, ακριβως το οτι, αυτος ο κοσμος,
και ναι, δυστυχως μιλαμε για την Ελλαδα,
που ειχε καποτε καρδια,
αλλα φαινεται οτι εχει παθει οξυ εμφραγμα του μυοκαρδιου,
οσο αφορα την αυξανομενη αδιαφορια και κακια, και αθεϊα και αποκτηνωση,
και δεν ξερω κατα ποσο θα ανανηψει, Κυριος Οιδε,
δεν εχει την θεληση, τον χρονο και την αγαπη, εστω το υπολειμμα της,
να δωσει ακομα και εναν λογο σε αυτον τον ανθρωπο, αλλα και σε καθε τετοια περισταση,
σημαινει οτι εχουμε ξοφλησει ως ανθρωποι και ως κοινωνια,
και δεν παμε ταχα σε μια μετα-χριστιανικη εποχη οπως διατεινονται πολλοι αμπελο-φιλοσοφουντες,
αλλα γυρναμε γοργα σε βαρβαρες εποχες προ Χριστου, και δεν υπαρχει καμμια δικαιολογια γιαυτο.

Ειμαστε αξιοι της επιλογης μας, και θα υποστουμε τις συνεπειες.

Και θα μας δικασει και θα μας καταδικασει ο ανθρωπος αυτος και το χαρτονι του,
εστω και εαν σιγουρα εχει τις ευθυνες του και ο ιδιος, ως αυτεξουσιο και λογικο ον,
οπως ολοι μας, αλλωστε, για τις οποιες δεν αθωωνεται κανεις χωρις μετανοια.

Γιατι για καθετι που μας βρισκει, σιγουρα εχουμε τις ευθυνες μας πνευματικες και κοσμικες,
αν και αυτες δεν ξεχωριζουν η μια απο την αλλη, απλα αναφερομαι στον πνευματικο νομο,
για να ειμαι πιο κατανοητος και σαφης.

Καθετι κοσμικο, εχει θετικο η αρνητικο πνευματικο αντικτυπο,
και καθετι πνευματικο εχει παντα αγαθο αποτελεσμα στον κοσμο.

Το να τα ξεχωριζει καποιος αυτα τα δυο ειναι αφενος μανιχαϊστικη αντιληψη,
και αφετερου ενας αφελης δυϊσμος χωρις νοημα, και εκτος πραγματικοτητος.

Διονύση... το δυστύχημα είναι οτι όλοι οι "καθώς πρέπει" τη λέξη "πεινάω" με την έννοια που εσύ θέτεις δε τόλμησαν να τη βγάλουν μπροστά και σίγουρα κατι τέτοιο δίνει τροφή στην κενότητα , την αδιαφορία .
Αυτη η στάση σταυρώνει τον Κύριο κάθε μέρα και επιτείνει το χάος.

Αν αναζητήσουμε τον ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ λιγότερος πόνος , λιγότερο κρύο θα υπάρξει στις ζωές μας.

τώρα οσον αφορά τα πραγματικά περιστατικά πιστεύω ότι η εκκλησία όσο κι αν το θέλει είναι αδύνατο αν μαζέψει τις πληγές όλου του κόσμου μόνη της και από πρακτικής άποψης ακόμη.
Δυστυχως αν ολοι μας δε τεινουμε το χερι με τον τροπο που πρεπει , αν δε σκεφτουμε οτι ο διπλανος μας μπορει να εχει την αναγκη μας , το παιδι μας ακομη, σωτηρία δε νομιζω ότι υπάρχει.

Προσεξτε, εδω δεν γραφουμε τι κανει ο καθενας, για αυτους που πεινανε.
Αυτο το ξερει ο καθενας/καθεμια, η ψυχη του και ο Κυριος.

Πιστευω να καταλαβαινομαστε μεταξυ μας.
Εχουμε νουν, και καποιο επιπεδο πνευματικης αντιληψης πιστευω.

Δεν θελω να προχωρησω περαιτερω, οχι επειδη κανω ταχα αρετη, αλλα για ευνοητους λογους.

Ειδικα αυτο εδω το φορουμ, και τα μελη του ειναι αρκετα ευαισθητοποιημενα, εκ πιστεως και εκ προαιρεσεως.

Συνεπως..

Απο εκει και περα, δεν αρκει να τρεχεις να σβησεις μια φωτια, και να αναβουν αλλες δεκα παραπερα,
αλλα πρωτιστως οφειλεις να κανεις μια αναλυση, μια εξεταση και να βρεις τις αιτιες για τις φωτιες.

Παλι πιστευω οτι καταλαβαινομαστε.
Εαν δεν δουμε τα πραγματα απο μια εποπτικη ματια, δηλαδη περιεκτικα, θα καταστραφουμε, μη βγαζοντας ακρη.

Ο κοσμος, δεν εγινε σε μια μερα ετσι. Συνεπως παντα αυτο που μετραει ειναι η ουσια, και το κινητρο του καθενος.

Θα κριθουμε ολοι απο την διαθεση μας, και την αιτια για την οποια λεμε και κανουμε το καθετι,
και οχι τοσο απο το αποτελεσμα αυτου που καναμε η ειπαμε.

Νομιζω οτι ειμαι αρκετα σαφης.

Αυτή η ψυχούλα .... πεινάει,.... ψυχή τε και σώματι ....

Αλλάααα

Εμείς δίνουμε εξετάσεις ......

Κύριε ελέησον και συγχώρησον