Όταν οι άγιοι γίνουν τρείς θα περάσει το σκουλήκι.
Δημοσιεύτηκε: Παρ Αύγ 30, 2013 10:59 am
Περί τα τέλη Ιουνίου αρχές Ιουλίου ετοιμαζόμουν για ταξίδι εκτός Αθηνών – όχι διακοπές –. Κάποιο απόγευμα, ήταν και επάνω στο δρόμο μου, μπήκα να προσκυνήσω στον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο ( τοπικά η εκκλησία αυτή επι της λεωφ. Βουλιαγμένης στην Αθήνα ονομάζεται ΄΄Κυνηγός’’. Εκεί ευρίσκονται σε λάρνακα – θήκη τα ιερά λείψανα του Αγίου Νικολάου του Πλανά, που υπηρέτησε στον εν λόγω ναό, καθώς και ετάφη εκεί δίπλα, έως ότου με την αγιοποίησή του έγινε προφανώς και η ανακομιδή των λειψάνων του.)
Μέσα στο ναό λίγο απόμερα αλλά κοντά μου άκουσα χαμηλόφωνη συζήτηση, αλλά με μεγάλη ένταση. Χωρίς να το θέλω άκουσα ότι αφορούσε τον Άγιο Νικόλαο τον Πλανά. Ήταν ένας κύριος συνταξιούχος όπως μου είπε αργότερα, η σύζυγός του, και μια άλλα κυρία την οποία γνώριζα εξ όψεως μόνο ως ενορίτισσα αλλά και πελάτισσα.
Πήρα το θάρρος ζήτησα συγνώμη και ρώτησα για το θέμα της συζητήσεως, με την πραγματική δικαιολογία ότι και η δική μου ζωή συνδέεται με περιστατικό που αφορούσε τον Άγιο Νικόλα τον Πλανά.
Τότε μου διηγήθηκε η σύζυγος του συνταξιούχου τα εξής, στα οποία δεν θα προσθέσω ούτε θα αφαιρέσω λέξη.
΄΄Είμαι νοσηλεύτρια σε μεγάλο νοσοκομείο των Αθηνών – μου είπε σε ποιό- πριν πολλά χρόνια ( μάλλον πριν νυμφευθεί, αυτό συμπέρανα από τα λεγόμενά της ) ενώ βρισκόμουν ακόμα στη Λάρισα, και ήμουν ήδη νοσηλεύτρια στο επάγγελμα όταν αρρώστησα βαριά, πολύ βαριά. Συγκεκριμένα έπαθα αλλεργική αντίδραση επειδή είχα χρησιμοποιήσει χλωρίνη αφού την ανακάτεψα και με κάποιο άλλο υγρό (καθαρισμού; πράγμα που ως φαίνεται είναι πολύ επικίνδυνο) Έφτασα στα πρόθυρα του θανάτου, οι δε ιατροί δεν μου έδιναν πολλές ελπίδες, ενώ ταυτόχρονα μου έλεγαν « Πως το έκανες εσύ αυτό, που γνωρίζεις πολλά ως νοσηλεύτρια;»
Ήμουν πολύ βαριά στο νοσοκομείο της Λαρίσης κινδύνευα και επί πλέον δεν είχα κανέναν μα κανέναν να μου συμπαρασταθεί και να μου δώσει ένα ποτήρι νερό, τελείως μόνη.
Εμφανίστηκε τότε ένας παππούλης ( έτσι τον περιέγραψε) που μου έδωσε θάρρος και άρχισε να με βοηθά σε ότι είχα ανάγκη, αφού ήμουν κατάκοιτη. Ερχόταν κάθε μέρα,επι αρκετό καιρό, όταν καλυτέρεψα έφτασε στο σημείο....... « μου κράταγε τον ορό ψηλά, όταν ήταν να πάω στην τουαλέτα» -έτσι ακριβώς μας τα περιέγραψε-
Δεν τον γνώριζε κανείς, δεν είχε εμφανιστεί εκεί στο παρελθόν ούτε εμφανίστηκε ξανά, το μόνο που μου είπε ήταν ότι τον έλεγαν Νικόλαο. Ήταν ιδιαίτερα πράος και γλυκός άνθρωπος. ( Μας τον περιέγραψε)
Μετά το νοσοκομείο υποψιασμένη ρωτούσα τους ιερείς, κανείς δεν μπορούσε να με βοηθήσει, το μόνο που μου έλεγαν ορισμένοι ήταν, ότι είχα βοηθό τον Αγιονικόλα, μεταξύ σοβαρού και αστείου, αλλά ποιός Αγιονικόλας ήταν αυτός; Σε όποια εκκλησία έμπαινα έψαχνα στις εικόνες να τον δώ, να τον βρω, αλλά τίποτα Δεν άφηνα εικόνα για εικόνα.
Πέρασαν πολλά χρόνια ώσπου μπαίνοντας σε μιά εκκλησία είδα μια εικόνα ( το βεβαίωσε ο σύζυγός της, μας είπε και σε ποιά εκκλησία αλλά δεν το συγκράτησα) αμέσως είπα συγκλονισμένη και τρέμοντας ΄΄αυτός ήταν΄΄.
(H ανακήρυξη του έγινε περί το 1991- 92, οπότε καταλαβαίνουμε ότι πέρασαν και κάποια χρόνια ώσπου οι εικόνες του να διασπαρούν στις εκκλησίες.)
Ο σύζυγός της κυρίας ήταν ψάλτης – μου είπε σε ποια εκκλησία- ειπώθηκαν και άλλα που δεν υπάρχει όφελος να αναφερθούν εδώ, εκτός του ότι η διήγησή τους αυτή, αντιμετωπίστηκε ενίοτε με χλεύη και από ανθρώπους που δεν έπρεπε….
Έμαθα και μια προφητεία του Αγίου έτσι όπως μου την διηγήθηκαν εκείνη την ημέρα:
Είχε πεί ο Άγιος ότι, όταν σ' αυτή την εκκλησία ( που υπηρετούσε) οι άγιοι γίνουν τρείς τότε θα περάσει το σκουλήκι.
Η παλιά εκκλησία ( όπου υπηρέτησε ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς) γκρεμίστηκε και κατόπιν έγινε η νέα που τιμάται ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, κατόπιν έγινε παρεκκλήσι όπου τιμάται ο Άγιος Χαράλαμπος νομίζω, τρίτος Άγιος ήταν ο ίδιος, και το σκουλήκι ( πέρασε με την ανακήρυξη του σε Άγιο), ήταν το μετρό, που έχει στάση ακριβώς μέσα στην αυλή του ιερού Ναού, και πέρασε από κάτω σκάβοντας, εκείνη την εποχή.
Μέσα στο ναό λίγο απόμερα αλλά κοντά μου άκουσα χαμηλόφωνη συζήτηση, αλλά με μεγάλη ένταση. Χωρίς να το θέλω άκουσα ότι αφορούσε τον Άγιο Νικόλαο τον Πλανά. Ήταν ένας κύριος συνταξιούχος όπως μου είπε αργότερα, η σύζυγός του, και μια άλλα κυρία την οποία γνώριζα εξ όψεως μόνο ως ενορίτισσα αλλά και πελάτισσα.
Πήρα το θάρρος ζήτησα συγνώμη και ρώτησα για το θέμα της συζητήσεως, με την πραγματική δικαιολογία ότι και η δική μου ζωή συνδέεται με περιστατικό που αφορούσε τον Άγιο Νικόλα τον Πλανά.
Τότε μου διηγήθηκε η σύζυγος του συνταξιούχου τα εξής, στα οποία δεν θα προσθέσω ούτε θα αφαιρέσω λέξη.
΄΄Είμαι νοσηλεύτρια σε μεγάλο νοσοκομείο των Αθηνών – μου είπε σε ποιό- πριν πολλά χρόνια ( μάλλον πριν νυμφευθεί, αυτό συμπέρανα από τα λεγόμενά της ) ενώ βρισκόμουν ακόμα στη Λάρισα, και ήμουν ήδη νοσηλεύτρια στο επάγγελμα όταν αρρώστησα βαριά, πολύ βαριά. Συγκεκριμένα έπαθα αλλεργική αντίδραση επειδή είχα χρησιμοποιήσει χλωρίνη αφού την ανακάτεψα και με κάποιο άλλο υγρό (καθαρισμού; πράγμα που ως φαίνεται είναι πολύ επικίνδυνο) Έφτασα στα πρόθυρα του θανάτου, οι δε ιατροί δεν μου έδιναν πολλές ελπίδες, ενώ ταυτόχρονα μου έλεγαν « Πως το έκανες εσύ αυτό, που γνωρίζεις πολλά ως νοσηλεύτρια;»
Ήμουν πολύ βαριά στο νοσοκομείο της Λαρίσης κινδύνευα και επί πλέον δεν είχα κανέναν μα κανέναν να μου συμπαρασταθεί και να μου δώσει ένα ποτήρι νερό, τελείως μόνη.
Εμφανίστηκε τότε ένας παππούλης ( έτσι τον περιέγραψε) που μου έδωσε θάρρος και άρχισε να με βοηθά σε ότι είχα ανάγκη, αφού ήμουν κατάκοιτη. Ερχόταν κάθε μέρα,επι αρκετό καιρό, όταν καλυτέρεψα έφτασε στο σημείο....... « μου κράταγε τον ορό ψηλά, όταν ήταν να πάω στην τουαλέτα» -έτσι ακριβώς μας τα περιέγραψε-
Δεν τον γνώριζε κανείς, δεν είχε εμφανιστεί εκεί στο παρελθόν ούτε εμφανίστηκε ξανά, το μόνο που μου είπε ήταν ότι τον έλεγαν Νικόλαο. Ήταν ιδιαίτερα πράος και γλυκός άνθρωπος. ( Μας τον περιέγραψε)
Μετά το νοσοκομείο υποψιασμένη ρωτούσα τους ιερείς, κανείς δεν μπορούσε να με βοηθήσει, το μόνο που μου έλεγαν ορισμένοι ήταν, ότι είχα βοηθό τον Αγιονικόλα, μεταξύ σοβαρού και αστείου, αλλά ποιός Αγιονικόλας ήταν αυτός; Σε όποια εκκλησία έμπαινα έψαχνα στις εικόνες να τον δώ, να τον βρω, αλλά τίποτα Δεν άφηνα εικόνα για εικόνα.
Πέρασαν πολλά χρόνια ώσπου μπαίνοντας σε μιά εκκλησία είδα μια εικόνα ( το βεβαίωσε ο σύζυγός της, μας είπε και σε ποιά εκκλησία αλλά δεν το συγκράτησα) αμέσως είπα συγκλονισμένη και τρέμοντας ΄΄αυτός ήταν΄΄.
(H ανακήρυξη του έγινε περί το 1991- 92, οπότε καταλαβαίνουμε ότι πέρασαν και κάποια χρόνια ώσπου οι εικόνες του να διασπαρούν στις εκκλησίες.)
Ο σύζυγός της κυρίας ήταν ψάλτης – μου είπε σε ποια εκκλησία- ειπώθηκαν και άλλα που δεν υπάρχει όφελος να αναφερθούν εδώ, εκτός του ότι η διήγησή τους αυτή, αντιμετωπίστηκε ενίοτε με χλεύη και από ανθρώπους που δεν έπρεπε….
Έμαθα και μια προφητεία του Αγίου έτσι όπως μου την διηγήθηκαν εκείνη την ημέρα:
Είχε πεί ο Άγιος ότι, όταν σ' αυτή την εκκλησία ( που υπηρετούσε) οι άγιοι γίνουν τρείς τότε θα περάσει το σκουλήκι.
Η παλιά εκκλησία ( όπου υπηρέτησε ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς) γκρεμίστηκε και κατόπιν έγινε η νέα που τιμάται ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, κατόπιν έγινε παρεκκλήσι όπου τιμάται ο Άγιος Χαράλαμπος νομίζω, τρίτος Άγιος ήταν ο ίδιος, και το σκουλήκι ( πέρασε με την ανακήρυξη του σε Άγιο), ήταν το μετρό, που έχει στάση ακριβώς μέσα στην αυλή του ιερού Ναού, και πέρασε από κάτω σκάβοντας, εκείνη την εποχή.