Ο ΚΑΤΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ

[Dimitris39]

Ο ΚΑΤΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ

Ιωάννου Κορναράκη

Από το περιοδικό «ΑΜΠΕΛΟΣ ΕΥΚΛΗΜΑΤΟΥΣΑ»

που εκδίδει ο Ι.Ν. Παμμεγίστων Ταξιαρχών Ταξιάρχου Ωρεών (Απρίλιος 2014)



Διάβασα πρόσφατα σε ένα υπέροχο και εμπνευσμένο συγγραφικό πόνημα του μακαριστού πλέον ομοτίμου καθηγητού της Ποιμαντικής Θεολογίας του ΑΠΘ κ. Ιωάννου Κορναράκη «Ο κατά φαντα­σίαν Χριστιανός- κάτω από το φως της εικόνας του ΠΑΤΕΡΙΚΟΥ ανθρώπου», (Εκδ. Ι. Μ. Παντοκράτορος Σωτήρος Χριστού -Κέρκυρα, Αθήνα 2011, σελ. 62-63)

«Ο όσιος Μακάριος ο Αιγύπτιος σκιαγραφεί την εικόνα τον κατά φαντασία χριστιανού, όταν σημειώνει ότι συμβαίνει μερι­κοί χριστιανοί να είναι σε ένα βαθμό μέτοχοι της χάριτος, ενώ ακόμα συνυπάρχει μέσα τους η κακία, η οποία, με την πο­νηρή τέχνη της, δείχνει την παρουσία της, αλλά μένει ανενεργή, ώστε να κάνει τον χριστιανό εκείνο να νομίσει ότι καθαρίστηκε από την αμαρτία και να διολισθήσει στην οίηση, λέγοντας καθ' εαυτόν 'χριστιανός είμι τέλειος'. Στην κατάσταση όμως που αμεριμνεί και δεν αγωνίζεται κα­τά της αμαρτίας, εκείνη με κρυφό και ληστρικό τρόπο τον ρίχνει 'στα κατώτατα της γης'. Προκαλεί την μεγάλη πτώση του.

»Ο κατά φαντασίαν χριστιανός έχει γεύση κάποιων χαρισματικών εμπειριών, οι οποίες τον βεβαιώνουν ότι είναι καλός χριστιανός και αισθάνεται αυτάρκεια πνευματικής ζωής. Στην κατάσταση αυτή υποτιμά κάποιες πτώσεις του, επειδή με την αίσθηση ότι είναι, όχι βέβαια τέλειος, αλλά πά­ντα ένας καλός χριστιανός, αναπαύεται στον άνετο χώρο της φαντασίας του.

Στο χώρο αυτό απωθούνται οι πτώσεις του και παραμένουν στον ασυνείδητο ψυχισμό του, έως ότου η αμαρτία τις αφυπνίσει εναντίον του.

Σε πολλά πατερικά κείμενα διαπιστώνεται η συμφωνία των Πατέρων στο ότι η φαντασία αποτελεί παραπλανητικό παράγοντα πνευματικής ζωής για το χριστιανό εκείνο, ο οποίος προσκολλάται στα αισθητά και υλικά μεγέθη της ύπαρξης, στην υλική ποιότητα της ζωής και δεν προκύπτει πνευματικά στην εργασία των ευαγγελικών αρετών.

Ο κατά φαντασία χριστιανός, με τον έντονο εξωστρεφικό του χαρακτήρα και τη διψυχία του να είναι και μέσα στην Εκκλησία και μέσα στα δρώμενα τον κόσμου, βιώνει διαχρονι­κή τη διάσπασή του, να είναι 'ακατάστατος εν πάσαις ταίς οδοίς αυτού'».

Νομίζω, το παραπάνω κείμενο εκθέτει τους πραγματι­κούς λόγους του πνευματικού «βαλτώματος» πολλών εξ ημών. Δείχνει, όμως, μετά τη διάγνωση και την ενδεικνυόμενη λύση. Προσευχή, ταπείνωση, εγρήγορση, διάρκεια της πνευματικής ζωής.

Ο Θεός να μας λυπηθεί και να μας ελεήσει

Egolpion.com

[Dimitris39]

»Ο κατά φαντασίαν χριστιανός έχει γεύση κάποιων χαρισματικών εμπειριών, οι οποίες τον βεβαιώνουν ότι είναι καλός χριστιανός και αισθάνεται αυτάρκεια πνευματικής ζωής. Στην κατάσταση αυτή υποτιμά κάποιες πτώσεις του, επειδή με την αίσθηση ότι είναι, όχι βέβαια τέλειος, αλλά πά­ντα ένας καλός χριστιανός, αναπαύεται στον άνετο χώρο της φαντασίας του.

[aposal]

Τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει...

[Μ.Δ.Κ.]

Μήπως ο όρος ΄΄κατα φαντασίαν΄΄ είναι λίγο αδόκιμος; Λέμε π.χ. κατα φαντασίαν ασθενής, είναι κάποιος που ενώ δεν είναι ασθενής, αυτός με την φαντασία του πιστεύει ότι είναι. Κατα φαντασίαν χριστιανός λοιπόν είναι αυτός που πιστεύει ή θεωρεί με τα δικά του κριτήρια ότι είναι χριστιανός ενώ δεν είναι.Ως Τέτοια περίπτωση θα μπορούσε κάποιος να περιγράψει έναν άνθρωπο αβάπτιστο, που δεν μετέχει στα μυστήρια της Εκκλησίας, και όμως για τους δικούς του λόγους θεωρεί πως είναι χριστιανός, αυτός ναι είναι κατα φαντασίαν.
Ο τραυματισμένος όμως για χίλιους δυό λόγους χριστιανός, βαπτισμένος και μυρωμένος, δεν είναι κατα φαντασίαν χριστιανός.
Πιό πάνω περιγράφηκε μιά ιδιαίτερη περίπτωση, μια ειδική περίπτωση, απο τις πολλές που αφορούν όλους μας, μόνο που δεν είμαστε κατα φαντασίαν χριστιανοί.....

[Dimitris39]

Όλους μας και ποιο πολύ εμένα

[dionysisgr]

Το βιβλιο αυτο δεν ειναι ευκολο, οπως και το αλλο με τιτλο: "Το Μαρτυριο", που εχει γραψει,
και ξεβολευει σε επικινδυνο βαθμο τις συνειδησεις μας, και την αυταρκεια μας.
Ειναι ενα καρφι. Εαν καποιος το παρει στα σοβαρα, θα τον ωφελησει πολυ.

Κυριακο, εαν μου επιτρεπεις, θα σου ελεγα, οτι παρολο που ο τιτλος ακουγεται παραδοξα,
θα πρεπει πρωτα καποιος να μελετησει το βιβλιο, και να δει οτι ειναι απολυτα ορθος,
αφου εξαπαντος δεν το εννοει ετσι ο Κορναρακης, οπως το εκφραζεις, στην σκεψη σου.

Αναχωρει απο το δεδομενο, οτι καποιος ειναι ηδη Χριστιανος με την μυστηριακη θεμελιωση,
δηλαδη το αγιον βαπτισμα και ολα τα θεσμια της Πιστεως μας, για την εισοδο στο Εκκλησιαστικο Σωμα του Χριστου,
και προχωρα παραπερα και θελει να πει οτι ο Χριστιανος αυτος, πορευεται κατα φαντασιαν σε μια αυτο-ειδωλικη πορεια,
κατα την οποια εχει κατασκευασει εναν φαντασιακο ψευδη εαυτο, μια ατομοκεντρικη-ιδεολογικη εκδοχη της πιστης στον Θεο.

Οταν δηλαδη η πιστη, αντι διακονια και κενωση, γινεται σημαια ευκαιριας και αυτοπροβολης.

Η Πιστη ειναι πρωτιστως σχεση με τον Χριστο και τον πλησιον.

Δεν ειναι το "πρεπει" μιας κοινωνικης ωφελιμιστικης ηθικης ,
η, απλα μια στεγνη και διχως βαθος εγκοπου στοχασμου και αναζητησης δογματικη υπακοη.

Η ηθικη εχει νοημα οντολογικο, ως καρπος της Πιστεως, οχι ως προαπαιτουμενο της,
και η δογματικη και εκκλησιαστικη συνειδηση ζει αληθινα, οταν ειναι αποτοκο του λειτουργικου βιωματος του πιστου,
και οχι παπαγαλιστικο αποστηθισμα Συνοδων, κανονων και θεολογικων κειμενων.

Ειναι απαραιτητα και αυτα, αλλα δεν αρκουν μονα αυτα. Ποτε δεν αρκουν;

Δεν αρκουν, εαν δεν οικοδομηθει μια ζωντανη αλληλεπιδραστικη σχεση ζωης με τον Χριστο, και τον πλησιον,
οποτε μενουν απλα ξερα γραμματα και καθηκοντα.

Ο μακαριστος Ι.Κορναρακης, καθηγητης, φιλοθεος, αγωνιστης και με τεραστια εμπειρια στην επιμορφωση στελεχων του Κληρου στην ποιμαντικη,
και τεραστια προσφορα στην Εκκλησια, και την θεολογια, στα τελευταια του βιβλια προσφερει το αποσταγμα της ζωης και της πειρας του, απο την τριβη του με τα μεγαλα αυτα θεματα της ποιμαντικης ψυχολογιας, της νηπτικης ασκητικης, και της συμβουλευτικης μεριμνας προς τον πασχοντα ανθρωπο.

Εδω θελει να καταδειξει τις παθογενειες που γεννα η εμμονη μας, στην καθηλωση επι της αφετηριας, που λεγεται Εγω.
Οντες πιστοι και μελη της Εκκλησιας, σπανια, και σχεδον παντοτε μη ειλικρινα αναχωρουμε απο τον εαυτο μας, και την αυτοπροστασια μας.

Θεσπιζουμε ενα περικλειστο ταχα "πνευματικο" βολικο περιβολο,
στον οποιο μεσα κλεινουμε την ψευτοασκητικοτητα μας,
φυτευουμε μεσα αφθονα δεντρα φανταστικων καρπων πνευματικης προοδου,
βαζουμε φραχτη που μας προστατευει απο τους "αμυητους" και ενοχλητικους "εξωθεν" ανθρωπους,
και καυχωμαστε αφθονως μετα ψευδοταπεινωσεως για τα μεγιστα και τα τιμια που πετυχαμε..

Ειναι η "θρησκειοποιηση" της πιστεως, ως αποδομηση μιας αρρητης σχεσεως ζωης και κοινωνιας Προσωπικης, κτιστου-Ακτιστου,
και μετατροπη της σε οπλο κατοχυρωσης εγωτικων ανασφαλειων, κοινωνικης προβολης, ενοχικων προβολων,
αυτοδικαιωσης, και μιας ανασφαλης θεωρησης παντου και παντοτε των αλλων ως εχθρων-επιβουλων-αντιπαλων.

Ειναι η αστοχια του να χρησιμοποιω, τον Χριστο, αντι για γεφυρα Ζωης-κοινωνιας-αγαπης,
ως φραχτη προστασιας αναμεσα στο Εγω μου, που πρεπει να προστατευθει παση θυσια,
απο το πληθος εκει εξω των "Εσυ", και να διασφαλισθει οτι αυτα τα "Εσυ",
το "κακομοιρο", και το "αδικημενο" το Εγω μας, θα πρεπει να το καταλαβουν,
να το σεβονται, να το περιθαλπουν, να το δικαιωνουν και παει λεγοντας..

Πολλοι ειμαστε Χριστιανοι, και στο μυαλο μας, ο Χριστιανισμος ειναι κατι σαν εταιρεια ιδιωτικης ασφαλειας,
που θα πρεπει να μας προστατευσει απο τον κακο κοσμο, και τους πασης λογης επιβουλους μας.

Αντι να κενωθουμε και να διακονησουμε, αντι να θυσιαστουμε οπως ο Χριστος,
εμεις κανουμε το αντιθετο, και στην καλυτερη περιπτωση που δεν θυσιαζουμε τους αλλους,
μενουμε θεατες και δειλοι απεναντι στον πονο και την αστοχια των αλλων, των "αμυητων", και απιστων.

Ειναι ευκολο να φορας στον Σταυρο, μα παρα πολυ δυσκολο να ανεβεις επανω.

Εαν μονοι μας, ευκολα αυτο-ταπεινωνομαστε, και ψευτο-εξουδενωνομαστε, οταν αυτο ερχεται απο εξω,
τσιναμε, και αντιδρουμε γιατι ο φασκιωμενος απο τον εγωισμο εαυτος μας, νιωθει να απειλειται.

Ειναι ευκολο να κανουμε τους δασκαλους και τους πνευματικους ανθρωπους,
και δυσκολο να ακουμε και να αισθανομαστε οτι ψιχουλα ξερουμε και ψευτοπραγματα κατορθωσαμε.

Διοτι η σχεση με τον Θεο, καλλιεργειται αμοιβαια, ως προσωπο προς Προσωπον κοινωνια,
ζειται και αυξανεται εσωτερικα απο το νυν εως το απειρο, και δεν κατορθωνεται,
με τις δικες μας δυναμεις και θεωρησεις τα οποια ατομικα μας κεκτημενα.

Να το πω πιο πρακτικα.

Μπορει καποιος να μην εχει αφησει προσκυνημα για προσκυνημα, να ειναι καθε Κυριακη στην Εκκλησια,
να ειναι πρωτος στις ακολουθιες και τις οποιες αλλες εκδηλωσεις της Εκκλησιας, να μετεχει σε επιτροπες κλπ,
να εχει διαβασει, να εχει κανει χιλια δυο πραγματα, και εν τουτοις Θεο, να μην εχει καταλαβει,
αλλα ολον αυτον τον πνευματικο ασταματητο "ακτιβισμο", να μην τον εχει μετουσιωσει σε σχεση με τον Χριστο και τον πλησιον,
σε πραγματικη συναντηση μαζι τους. Αλλα να το εχει αναγαγει εσωτερικα και εξωτερικα ολο αυτο σε μαυσωλειο της ατομικης δοξας του.

Πιθανον σε πολλους απο αυτους, τους ευσεβεις της βιτρινας,
ο Χριστος, εν ημερα Κρισεως θα πει:"Ουκ Οιδα υμας!"

Και απο την αλλη καποιος που λιγα πραγματα, εχει κανει, δεν ειναι τοσο τακτικος στην λατρεια, και υστερει σε πολλα,
να εχει τετοιο κοπο και πονο καρδιακο και συνειδησιακο, και συντριβη ψυχικη,
να εχει βγει σε συναντηση οντολογικη βαθια υπαρξιακη με τον Χριστο, και τον πλησιον,
μεσα απο την αληθη αυτο-εξουδενωση και ταπεινωση της μηδαμινοτητας του, που να εχει αναπαυσει τον Θεο και με το παραπανω.

Και σε πολλους απο αυτους τους ασημαντους και χαμενους απο το βλεμμα των πολλων,
να πει ο Χριστος, εν ημερα Κρισεως παλι: "Ευ δουλε αγαθε!"

Η πνευματικη ζωη, δεν ειναι ατομικη ασφαλεια,
ουτε εξασφαλισμενη αυταρκεια, και οταν ξεπεφτει εκει, ειναι κιβδηλη.

Ειναι σχοινοβασια, ισορροπια ζωης, ακροπατει αναμεσα στην απογνωση, την ανασφαλεια, την επιγνωση της ανημποριας μας,
της αμαρτιας μας, οχι ως απλης ηθικης παραβασης, αλλα της ενσυνειδητης προδοσιας αντι πινακιων φακης, της σχεσης μας με τον Χριστο,
εαν ειναι τιμια πορεια θα πρεπει να φθανει ως την αγωνια της Γεσθημανης,
και να μην στεκεται μονο σε ενα φαντασιακο αυτοδοξαστικο "Θαβωρ",
οπου εχουμε ταχα την αποδοχη ολων, και μας λενε "τι καλοι που ειμαστε.."

Θεωρω οτι ετσι οφειλουμε να την βλεπουμε, ως αθλημα ισορροπιας, και εγκοπο αγωνα αυτοσυνειδησιας και κοινωνιας εν Χριστω,
χωρις αυτο-φτιασιδωματα και προβολες ψευδων εαυτων, χωρις ουτε καν ιχνος εξουδενωσης των αλλων, και με την αγωνια της αποριψης εντονη.

Μονο ετσι μπορει ο Χριστιανος να πορευθει με επιγνωση και χαρη Θεου.

Φραση κλειδι, η υποστατικα ενεργουμενη προτροπη του Κυριου,
προς τον Αγιο Σιλουανο τον Αθωνιτη: "Κρατησε τον νου σου στον Αδη, και μην απελπιζεσαι".

Νομιζω εκει θελει να επικεντρωσει ο Ι.Κορναρακης, στο βιβλιο,
μεσα απο τις οξυδερκεις και εμπειρες διαδοχικες και ακριβεις ψυχολογικες περιγραφες,
των ευσεβοφανων αστοχιων μας, μεσα στην πνευματικη μας, πορεια.

[toula]

Αν είχες την κλήση από τον Κύριό μας να προσχωρήσεις στην Εκκλησία Του σαν κληρικός θα προσέφερες πάρα πολλά στο ποίμνιο Του με τον χαρακτήρα σου, το ήθος σου και τις αμέτρητες γνώσεις σου. Μπράβο σου !!

[Dimitris39]

Μετά το κατά φαντασίαν χριστιανός
Υπάρχει και το άλλο που θέλει προσοχή

Κατά χόμπι χριστιανός
Εδώ να δεις τι γίνεται

[Μ.Δ.Κ.]

Όλα δοκιμάζονται εν πυρί και όλα ζυγίζονται στο τέλος, απο τον Δικαιοκρίτη Θεό. Ο κάθε ένας μας μπορεί να νομίζει ότι θέλει για τον εαυτό του και για τους άλλους, αλλά μόνο διά θλίψεων και υπομονής κερδίζεται η Βασιλεία των ουρανών και η σωτηρία μας, και όσοι πιστοί προσέλθετε.

[dionysisgr]

Όλα δοκιμάζονται εν πυρί και όλα ζυγίζονται στο τέλος, απο τον Δικαιοκρίτη Θεό. Ο κάθε ένας μας μπορεί να νομίζει ότι θέλει για τον εαυτό του και για τους άλλους, αλλά μόνο διά θλίψεων και υπομονής κερδίζεται η Βασιλεία των ουρανών και η σωτηρία μας, και όσοι πιστοί προσέλθετε.

Ετσι ακριβως ειναι!
Ολα θα ζυγιστουν και θα πρεπει να αντεξουν, την υψικαμινο της Αληθειας,
ωστε να σταθουν στην Αιωνιοτητα.

Ας το δουμε ομως και απο την αλλη. Σε μια ολιστικη θεωρηση. Δεν ειναι ολα παντα αρνητικα.

Σε καθε περιπτωση σημαντικη θα ειναι η συμβολη, της οποιας προσπαθειας, εστω και κουτσο-στραβο-εγωϊστικης,
εναντι μιας εσκεμμενης και βολικης αδιαφοριας, των πολλων, για να μην "τα ριχνουμε" και μονομερως και στους πιστους,
και περασουμε κανενα λαθος μυνημα.

Σιγουρα οι πιστοι, εχουν ευθυνη λογων και πραξεων.

Ομως θελω να πω επισης, οτι η καραμελλα που πιπιλιζουν πολλοι,
οτι ταχα: εγω μενω εξω απο την Εκκλησια γιατι δεν ειναι "αψογη",
θα γινει καρβουνο στο στομα αυτων που την εχουν "αραξει",
και μεσα στην συνειδηση τους, δεν τρεχει καστανο,
αλλα εχουν καθισει πανω σε μια πονηρη νοοτροπια του τυπου:
"θα την βγαλουμε απο τον παραδρομο, χωρις διοδια.. γιατι ο Θεος αγαπα"

Ενω ο πιστος, εστω και με τις οποιες αστοχιες προαναφεραμε,
θα εχει να κριθει τουλαχιστον, με το θετικο κριτηριο οτι το παλεψε το πραγμα εστω.. Κατι εκανε.

Ο αλλος τι θα πει;
Οτι κοιταγε τους αλλους που τα εκαναν λαθος, ε, και ειπε να μην κανει τιποτα;

Δεν περνανε αυτα.
Θεος "ου μυκτηριζεται".

Ας μην ξεχναμε οτι οπως ελεγε και ο Οσιος Παϊσιος ο Αγιορειτης,
ειναι δυσκολο να κολαστεις, θα πρεπει να το θες πολυ,
να εισαι τελειως αδιαφορος η εχθρικος προς τον Θεο,
γιατι αλλιως ο Θεος, θα το φερει απο εδω, θα το φερει απο εκει,
θα ψαξει να βρει το παραμικρο να σε σωσει να σε φερει σε "καλο λογαριασμο",
δηλαδη σε σωστικη σχεση και κοινωνια μαζι Του.