"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Ακούω κάποιες φορές "ο πνευματικός μου δεν με αφήνει να κοινωνήσω"
Πως σας φαίνετε αυτό σαν εικόνα ?
Υπάρχουν ιερείς που ποτέ δεν απαγορεύουν την θεία κοινωνία όταν την ζητήσουν τα πνευματικά τους παιδιά και υπάρχουν και άλλοι που για κάθε αμαρτία ίσως βάζουν και την ανάλογη αναμονή
Από τη μια ίσως ένας πνευματικός όταν αρνηθεί να επιτρέψει τη θεία κοινωνία το κάνει για να προφυλάξει στην ουσία το πνευματικό του παιδί και όχι για να το αποθαρρύνει ή να το τιμωρήσει
Το ζήτημα όμως είναι αυτό να γίνει σαφές στο παιδί
Δεν σε αφήνω να κοινωνήσεις όχι για να σε τιμωρήσω αλλά επειδή η θεία κοινωνία είναι τρομερό πράγμα και είναι επικίνδυνο να πηγαίνουμε απροετοίμαστοι ουσιαστικά ?
Η δεν σε αφήνω να κοινωνήσεις για να μάθεις άλλη φορά να μην αμαρταίνεις ?
Τι σημαίνει επιτίμιο ? και μέχρι που μπορεί να φτάσει ?
Από την άλλη αν κάποιος από εμάς μετανιώσει πραγματικά το φιλότιμό του δεν θα του επέτρεπε να θέλει ο ίδιος να κοινωνήσει
Αν μπορούσα να συναισθανθώ το μέγεθος της θείας Κοινωνίας και το μέγεθος των αμαρτιών μου και της αναξιότητάς μου θα έπρεπε ΕΓΩ να παρακαλάω τον πνευματικό να μη με αφήσει να κοινωνήσω
Από την άλλη όμως η απαγόρευση της θείας κοινωνίας μπορεί να με εξοργίσει όπως θα με εξόργιζε αν ήμουν ερωτευμένος και μου απαγόρευαν να συναντήσω τον/την αγαπημένο/η μου
Πόσο δύσκολο είναι το έργο ενός καλού πνευματικού
Πόση προσοχή πρέπει να δείχνει στον καθένα χωριστά και όχι μαζικά βγάζοντας το κατάλογο με τη λίστα των αμαρτιών
Εκανες αυτό ? χμμμ για να δω τι λέει 5 μέρες τιμωρία
Εκανες το άλλο ? 6 μήνες ακοινωνησία
Εκανες εκείνο ? 2 χρόνια ακοινωνησία
Και ξαφνικά βγαίνει ο άλλος από το εξομολογητάριο και στο μήνα πάνω πχ πεθαίνει χωρίς να προλάβει να κοινωνήσει
Πόσο δύσκολο , πόση ευθύνη με τη φόβο καρδιάς ασκούν οι καλοί πνευματικοί αυτό το λειτούργημα
Και ποιός μπορεί να απαγορεύει τελικά την θεία κοινωνία από τον άνθρωπο ή να τον εμποδίζει να την πράξη αν λέει ότι το θέλει ?
Πόση διαύγεια πνεύματος πρέπει να έχει ο καλός πνευματικός για να δει μέσα στη ψυχή του ανθρώπου αν μετάνιωσε όντως ή αν εθιμοτυπικά θέλει να κοινωνήσει
Δύσκολες απαντήσεις σε δύσκολα θέματα

"είδομεν το Φως το αληθινόν ελάβομεν Πνευμα επουράνιον,εύρομεν πίστιν αληθή αδιαίρετον Τριάδα προσκυνούντες "

αυτό ψάλλεται μετά την Θ.Μετάληψη


"Αναστασιν Χριστού θεασάμενοι προσκυνήσωμεν Αγιον Κύριον Ιησού ..."


αυτό διαβάζει ο ιερεύς μετά την Θ.Μετάληψη.


και σχολιάζοντας ο Αγ.Συμεών ο Θεολόγος λέγει πως οποιος δεν αισθάνθηκε τον Χριστό μετα την Θ.Κοινωνία ως Φως της Αναστάσεως και ζώντα Θεό ..τότε αυτός έιναι σαν το τρύπιο πιθάρι από το οποίο το νερό διέρχεται χωρίς να μένει εντος του ούτε σταγόνα.....


γι αυτό καλά κάνουν οι διακριτικοι πνευματικοί και "απαγορευουν" την Θ.Κοινωνία οπου χρειάζεται γιατί μάλλον προστατευουν τα πνευματικά τους παιδιά και τους καλλιεργουν την συνειδηση του Μυστηριου .


χρειάζεται ησυχαστική και νηπτική αγωγή και όχι μια μηχανιστική προσέλευση στο μεγάλο Μυστηριο για να γίνει η μετοχή σε αυτο αξίως και όχι "εις κρίμα ή κατάκριμα".


τα λέω ως παθών...

Φίλε Μάνο....γι' αυτό στα παλιά τα χρόνια αν κανένας Δεσπότης ήθελε να χειροτονήσει κάποιον καλόγερο ιερέα, ο καλόγερος εξαφανιζόταν από την Μονή του και το ψάχνανε κάτι χρόνια....Τώρα βλέπεις, μου το 'λεγε χαριτολογώντας ένας πνευματικός, γράφουν κάτι συστατικές οι πνευματικοί για τους υποψήφιους κληρικούς...λες και θα χειροτονηθεί ο Μ.Βασίλειος!

Μεγάλη η ευθύνη τους Μάνο και πολλές οι ισορροπίες που πρέπει να κρατήσουν! Κι εγώ πολλές φορές αναρωτιέμαι ότι οι ενσυνείδητοι, θα πρέπει να χάνουν και τον ύπνο τους...Φαντάσου να 'σαι πνευματικός και το βράδυ να σε κυκλώνουν λογισμοί: "Στον τάδε καλά τα είπα...μήπως τον έριξα σε απελπισία; άραγε στον δείνα έπρεπε να του βάλω κανένα κανόνα παραπάνω γιατί δεν μου φάνηκε τόσο μετανιωμένος..." κλπ κλπ :D :D

Φίλε πάρικε,

Ο Κύριος μας έδωσε τα πάντα και ζήτησε για αντάλλαγμα μόνο ένα πράγμα το θέλημά μας. (όποιος χάσει την ψυχή του θα την κερδίσει λέει ο Κύριος)

Μας ζήτησε δηλαδή να υποτάξουμε το θέλημά μας στο δικό Του. Αυτό, λοιπόν, επειδή είναι δύσκολο να το καταλάβουμε, εμείς τα πνευματικά νήπια γι αυτό χρειάζεται, μέχρι να μεγαλώσουμε πνευματικά και να μην το χρειαζόμαστε πια, να υποτάξουμε το θέλημά μας στις οδηγίες του Πνευματικού μας.

Τον Πνευματικό μας Πατέρα αντίθετα με το φυσικό μας πατέρα μπορούμε να τον επιλέξουμε. Γι αυτό πρέπει ν' αναζητήσουμε με προσοχή ένα Πνευματικό που να μας αναπαύει, να μας καταλαβαίνει δηλαδή και να τον καταλαβαίνουμε, όχι όμως να μας λέει ότι θέλουμε ν΄ακούσουμε.

Όταν ο Πνευματικός μας βλέπει ότι δεν είμαστε προετοιμασμένοι πνευματικά για να ενωθούμε μέσω της Θείας Κοινωνίας με τον Κύριο, τότε μας λέει να αναβάλουμε τη Θεία Κοινωνία μέχρι να προετοιμαστούμε μέσω της πνευματικής άσκησης που μας συνιστά. Αν δεν τον υπακούσουμε και κάνουμε του κεφαλιού μας τότε κινδυνεύουμε να πέσουμε σε πνευματικές περιπέτειες. Αν τον ακούσουμε κι αγωνιστούμε να βελτιωθούμε πνευματικά για να αξιωθούμε της Θείας Κοινωνίας, τότε μόνο να ωφεληθούμε έχουμε.

Δεν είναι όλοι οι ιερείς κατάλληλοι για πνευματικοί, ούτε όλοι οι πνευματικού κατάλληλοι για όλους τους ανθρώπους. Η σχέση μας με τον Πνευματικό μας είναι προσωπική, είναι σχέση εμπιστοσύνης και χριστιανικής αγάπης. Εκείνος σκύβει με αγάπη πάνω απ' τις πληγές μας κι εμείς μ΄εμπιστοσύνη και αγάπη δεχόμαστε τη θεραπεία που μας προτείνει. Δε γίνεται αλλοιώς. Γι αυτό μεγάλη προσοχή στην επιλογή Πνευματικού. Η επιλογή αυτή είναι σπουδαιότερη ακόμη κι απ' την επιλογή του συζύγου μας.

nkope έγραψε:Η επιλογή αυτή είναι σπουδαιότερη ακόμη κι απ' την επιλογή του συζύγου μας.[/b]

E καλά , πιο εύκολα αλλάζεις πνευματικό παρά σύζυγο εδώ που τα λέμε
ή μήπως πιο εύκολα σύζυγο παρά πνευματικό ?
ΩΧ !!!!! περίεργο δίλλημα και επικίνδυνο και τρομαχτικό
Επιστροφή στο θέμα μας :)
Ναι θεωρώ πως είναι ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΑΤΟ ο καλός πνευματικός
Να πω απλά πως ο πνευματικός μου ευτυχώς ποτέ δεν μου απαγόρευσε να κοινωνήσω ίσως όμως γιατί και ποτέ δεν του το ζήτησα αν δεν ένιωθα έτοιμος και συνήθως ποτέ δε νιώθω
Πέφτουμε στο θέμα "φιλότιμο" που λέγαμε
Μια φορά εγώ ο ίδιος του ζήτησα να μη κοινωνήσω γιατί δεν ένιωθα έτοιμος
Και όμως ....... με μια του άδεια να κοινωνήσω ενώ ήμουν ανάξιος με έκανε να μην απομακρυνθώ από την ελπίδα και την πίστη μου , αν μου απαγόρευε τότε θα απομακρυνόμουν
Αρα είναι όλα σχετικά και για τον κάθε άνθρωπο διαφορετικά λειτουργεί ο κάθε πνευματικός και ο κάθε πιστός

Απλά όταν έχεις καλό πνευματικό μπορεί να σε βοηθήσει να διαλέξεις και καλύτερη σύζυγο, πειραχτήρι.

nkope έγραψε:Απλά όταν έχεις καλό πνευματικό μπορεί να σε βοηθήσει να διαλέξεις και καλύτερη σύζυγο, πειραχτήρι.

O πραγματικά ερωτευμένος δεν ακούει όχι πνευματικό μήτε θρησκεία υπολογίζει και το έχω ακούσει από χείλη ιερέα αυτό .Οτι ο έρωτας δεν έχει θρησκεία δεν υπολογίζει τίποτα
Οπότε αν χωρίσεις με το πρώτο αν σου πει ο πνευματικός σου χώρισε αυτό σημαίνει ότι δεν είσαι ερωτευμένος
Από την άλλη όμως .......
Δεν θα ξεχάσω με πόση αγωνία περίμενα την γνώμη του πνευματικού μου για τα συναισθηματικά μου

Άμα φτάσεις στο να ερωτευτείς πριν μάθεις να υπακούς τότε είναι αργά.

Πάντως φίλε lovethink σε είχα παρεξηγήσει. Απ΄αυτά που δημοσιεύεις τώρα τελευταία άρχισα να πιστεύω ότι είμαστε πολύ πιο κοντά στις απόψεις μας, απ' ότι νόμιζα στην αρχή.

nkope έγραψε:Άμα φτάσεις στο να ερωτευτείς πριν μάθεις να υπακούς τότε είναι αργά.

άρχισα να πιστεύω ότι είμαστε πολύ πιο κοντά στις απόψεις μας, απ' ότι νόμιζα στην αρχή.

Χμμμ μπα .............. χαχαχαχαχα
Θα δείξει
Γιατί βρε ? διαφωνήσαμε σε κάτι ? δε θυμάμαι

Υπακούς όταν ο άλλος όμως σέβετε τον ψυχικό σου κόσμο έτσι ?
Οχι αβέρτα κουβέρτα
Διότι αν είναι να υπακούσω και να κλαίω μια ζωή τότε θα είμαι ένας πιστός μίζερος και όχι με χαρά και κουράγιο

Παρόλο που το θέμα είναι δύσκολο, η ελληνική νεολαία βρήκε τη λύση! Κοινωνάει 2-3 φορές το χρόνο, όχι παραπάνω, χωρίς βέβαια να ξομολογηθεί. Kαι καλά Χριστούγεννα και Πάσχα, αλλά τον Δεκαπεντάυγουστο οι νεολαίοι παίδες και κορασίδες πώς κοινωνάνε έτσι μετα από ένα ''καυτό'' (όχι από το κλίμα μόνο, μην πω περισσότερα και κολαστούμε άγιες μέρες) καλοκαίρι;