"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Όταν η αρκούδα χορεύει στου γείτονα την αυλή, δεν δικαιούσαι να κοιμάσαι ήσυχος' όταν θα φτάσει στη δικιά σου, θα 'ναι πλέον αργά...
( μήπως η παιδική εγκληματικότητα είναι φαινόμενο άγνωστο στη χώρα μας; )

Το εξωφρενικό είναι, ότι τη διαπίστωση πως η διάλυση της οικογένειας είναι η βασική αιτία του φαινομένου, το ακούμε από εκεί που δεν το περιμένουμε. Μήπως το κόμμα των συντηρητικών με πρωθυπουργό τη Μάργκαρετ Θάτσερ δεν διέλυσε τα συνδικάτα και τη βιομηχανία της Μεγάλης Βρετανίας, στέλνοντας στην ανεργία και καταδικάζοντας σε εξαθλίωση χιλιάδες ανθρώπων, στο όνομα μιας οικονομικής μεταρρύθμισης, αναδιάρθρωσης της οικονομίας και βελτίωσης των οικονομικών δεικτών;
Στο Λίβερπουλ (που ζω τώρα), είναι ακόμα φανερή, στο αστικό τοπίο, η εξαθλίωση που έφερε η μεταρρύθμιση.
Το πόσο φανερή είναι στις ψυχές των ανθρώπων, το δείχνει μάλλον το ρεπορτάζ...

Όλοι (ακόμα και οι υπεύθυνοι) νιώθουν ότι κάτι δεν πάει καλά. Ενίοτε το εντοπίζουν κιόλας. Μέχρι του σημείου όμως, που δεν τους αγγίζει η ευθύνη.
Όμως, είναι μείζον θέμα πολιτικής ευθύνης, να βάλεις πολιτικές προτεραιότητες στη χώρα σου, που να βάζουν τον άνθρωπο πάνω από την ευημερία των δεικτών.
Είναι μείζον θέμα πολιτικής ευθύνης, να παιδαγωγήσεις τη νεολαία σου με ανθρωπιστικά ιδανικά και ανεπτυγμένο κοινωνικό και πολιτικό αισθητήριο. Είναι επίσης μείζον θέμα πολιτικής ευθύνης, να προβάλλεις το πρότυπο της κοινωνίας που νοιάζεται (κι ενίοτε στερείται θυσιαστικά) για τον αδύνατο, στον αντίποδα του προτύπου της συνεχούς ανάπτυξης με στόχο την συνεχή βελτίωση της ικανότητάς μας να παράγουμε και να καταναλώνουμε, με όποιο κόστος (στην κοινωνία, στη φύση κοκ).

Όπου η καρδιά μας, εκεί και ο Θεός μας...
Καλά αυτοί, έτσι έστρωσαν κι έτσι κοιμούνται.
Εμείς; Πού η καρδιά μας; Πού ο Θεός μας;

:-O Είμαι πολύ περίεργη πως θα είνα οι οι θεσμοί μετά από δύο τρεις γενιές περίπου. Δηλαδή το 2100 με 2150.
Αφού από τώρα αρχίσαν οι επιπτώσεις από την χαλάρωση των ηθών, τη διάλυση του θεσμού της οικογένειας, την τρομακτική αύξηση διαζυγίων και κυρίως η εγκληματικότητα σε μικρές ηλικίες, είμαι πραγματικά πολύ περίεργη....
Καλά ήθελα να ήξερα, οκ. εντάξει διαλύθηκε ο θεσμός της οικογένειας, χώρισαν οι γονείς και ρωτάω ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΤΑ ΑΓΑΠΟΥΝ?ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΤΟ ΚΑΛΟ ΤΟΥΣ?ΔΕΝ ΤΑ ΦΡΟΝΤΙΖΟΥΝ?ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΑΝΤΟΝ ΝΑ ΑΠΟΚΤΑΣ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΝΟΙΑΖΕΣΑΙ, ΠΩΣ ΠΕΡΝΑΕΙ ,ΤΙ ΤΡΩΕΙ, ΠΩΣ ΤΟΥ ΦΕΡΟΝΤΑΙ?
ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΑΣ.

ΤΑ ΘΕΜΕΛΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
Του Σεβασμιωτατου Μητροπολίτου
Καισαριανής, Βύρωνος καί Υμηττού
κ. ΔΑΝΙΗΛ
Αφορμή γιά νά γραφούν οί σκέψεις πού ακολoυθούν μού δίδει ή κραυγή αγωνίας πολλών γονιών τής εποχής μας πού βλέπουν τά παιδιά τους, τά σπλάχνα τους νά χάνονται καί κραυγάζουν μέ πόνο ψυχής “Χάνουμε τά παιδιά μας”. Τά κερδίζει ό κόσμος, τά αφανίζει ή αμαρτία καί αυτή μέ τήν σειρά της τά παραδίδει στόν κοσμοκράτορα τού αιώνος αυτού, στόν διάβολο. Καί ερωτούν απεγνωσμένα: Τί θά κάνουμε; Πώς νά κερδίσουμε τά παιδιά μας; πώς νά τά αρπάζουμε από τήν φλόγα πού τά μαραίνει καί τά θανατώνει ;

Ο Χριστός πού ήλθε γιά νά γλυτώσει καί νά λυτρώσει, όχι μόνο τούς νέους αλλά πάντα ανθρωπο πόνεσε πρώτος καί μάς εδίδαξε τόν τρόπο γιά νά κερδίσουμε τούς νέους. Κι αυτοί μέ τήν σειρά τους νά κερδίσουν τήν ψυχή τους καί τήν ζωή τους αρπάζοντάς την από τόν ανθρωποκτόνο άρχοντα τού κόσμου, τόν διάβολο. Αυτήν τήν ίδια μέθοδο υπενθυμίζει ή Εκκλησία μας σ’ όλους τούς γονείς και παιδαγωγούς όλων τών αιώνων. Καί σήμερα διασαλπίζει ή Εκκλησία μέ τήν θαραλλέα καί ζωντανή αληθινή φωνή της σ’ όσους ζητούν σανίδα σωτηρίας μέσα στήν τρικυμία καί τήν πλημμυρίδα τής αμαρτίας πού απειλεί τά παιδιά τους, τά ονειρά τους, τίς ελπίδες τους, ότι γιά νά βρούμε καί νά κερδίσουμε τούς νεόυς χρειάζεται:

α) Σωστή ευαγγελική αγωγή. Τά παιδιά μας χρειάζονται αρχές. Χρειάζονται φλογερούς γονείς καί δασκάλους πού θά τούς μεταλαμπαδεύσουν τήν φλόγα τής πίστεως. Μόνο ή πίστι μπορεί νά μαράνει καί νά κατακαύσει τήν αμαρτία πού κατατρώγει τίς ψυχές τους.Η πίστι στόν Χριστό στό Μοναδικό Σωτήρα τών ανθρώπων. Οί αρχές αυτές θά αποτελέσουν τίς προσωπικές μαρτυρίες τών νέων μας, τά βιώματά τους πάνω στά οποία θά στηριχθούν όχι γιά νά διασωθούν μόνο στό παρόν αλλά καί νά ατενίσουν τό μέλλον μέ ελπίδα καί αισιοδοξία. Μέ πίστι καί αγάπη γιά τήν ζωή.

β) Πολύ περισσότερο από τίς αρχές καί τά ιδανικά, χρειάζονται ζωντανό παράδειγμα από εμάς τούς μεγαλυτέρους τους πού τούς τά διδάσκουμε. Είναι ανώφελο νά τούς διδάσκουμε πράγματα πού στήν ζωή μας αρνούμαστε. Θέλουν νά μάς βλέπουν συναγωνιστές τους στόν αγώνα καί τήν ζωή. Νά προηγούμαστε εμείς. Νά βλέπουν ότι δέν τούς διδάσκουμε μιά συμβατική ηθική αλλά αληθεύουμε τήν πίστι μας μέ τόν αγώνα μας.

γ) Μή λησμονούμε τήν παρουσία τού Θεού στόν αγώνα μας καί τόν αγώνα τους. Ο Χριστός συμμετέχει καί ηγείται σ’ αυτόν τόν αγώνα, συναγωνίζεται καί συμμαρτυρεί. Δέν είναι μάταιος κόπος ό αγώνας τής ζωής μέ οδηγό τόν Χριστό. Συμπάσχουμε μέ τόν Χριστό καί ανασταινόμαστε μαζί Του. Αν δέν έχουμε μετοχή στό σταυρό Του, πώς θά συμμετάσχουμε στήν ανάστασι καί τήν δόξα Του;

δ) Καί τέλος μάς χρειάζεται νά πληροφορηθούμε, ότι τέτοια ζωντανά παραδείγματα ανθρώπων πού αγωνίσθηκαν καί επέτυχαν νά κερδίσουν τίς ψυχές καί τούς συνανθρώπους τους γιά τόν Χριστό είναι άγιοι τής πίστεώς μας. Οί μάρτυρες, οί ιεράρχες, οί όσιοι, άνδρες καί γυναίκες, νέοι καί γέροι, επιφανείς καί αφανείς όλοι εβάστασαν τόν αγώνα τής ζωής στηριζόμενοι στό Χριστό. Καί τώρα δείχνουν σ’ εμάς τήν θαυμαστή αλλοίωσι πού επέφερε επάνω τους ή Δεξιά τού Υψίστου. Καί μάς ενθαρρύνουν νά τούς ακολουθήσουμε στόν αγώνα καί στήν πάλη μέ τόν διάβολο. Σίγουρα θά είμαστε νικητές μαζί τους.

Γιά τήν ορθόδοξη Εκκλησία μας μόνο αυτά είναι τά αρραγή θεμέλια πάνω στα οποία πρέπει εμείς νά έχουμε θεμελιώσει τήν ζωή μας καί στήν συνέχεια νά οδηγήσουμε καί τά παιδιά μας νά μάς ακολουθήσουν καί νά μάς μιμηθούν.

Πρίν προχωρήσουμε στήν εκτόξευσι τού “ αναθέματος” εναντίον τών παιδιών μας, άς ρωτήσουμε τούς εαυτούς μας: Πόσο ζήλο δείχνουμε, γιά νά γνωρίσουν σωστά καί μέ πληρότητα τόν Χριστό τά παιδιά μας;

Η Ορθοδοξία γνωρίζει μόνο ένα τρόπο, γιά νά ενώνεται μέ τόν Χριστό ό άνθρωπος. Τήν ολοκληρωμένη ενταξή του στήν κοινωνία της.