"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Έρχεται το άγιον πάσχα και ομολογώ αδελφοί μου με πιάνει ρίγος σκεπτόμενος το θείον δράμα που θα ακολουθήσει.Την ευλαβική παρακολούθηση της ακολουθίας την Μ. Εβδομάδα, την περιφορά του επιταφίου, τα εγκώμια της Μ. Παρασκευής και τελικώς την Ανάσταση του Κυρίου μας. Σε εμένα τα παιδικά βιώματά μου απο την Μ. Εβδομάδα ειναι πολύ βαθειά χαραγμένα μέσα μου μιας και ζω σε μικρή επαρχιακή πόλη της πατρίδος μας όπου οι σχέσεις των ανθρώπων είναι πιό στενές μεταξύ τους.

Η δική μου γεννιά- έφτασα αισίως τα 30- όπως και οι προηγούμενες έζησε σε μια εποχή πολύ πιο αγνή και πιο απλή γιορτάζοντας το Πάσχα πραγματικά, εσωτερικά,Ελληνικά μιας και οι συνθήκες της εποχής το επέτρεπαν περισσότερο.

Αλήθεια, ποιός μπορει να ξεχάσει το βάψιμο των αυγών, το ψήσιμο των κουλουριών, τον στολισμό του επιταφίου, το στρώσιμο του πασχαλινού τραπεζιού και την συγκέντρωση γύρω απο αυτό όλης της οικογενείας;

Ευτυχώς στην πατρίδα μας τα έθιμα αυτά προσπαθούμε να τα κρατήσουμε ζωντανά. Ως πότε όμως;

Οι επόμενες γεννιές που έρχονται θα συνεχίσουν την παράδοση; και αν την συνεχίσουν πως θα γίνει αυτό; η προσπάθεια θα είναι μαζική με την έννοια ό,τι θα προσπαθήσουν όλοι ή θα είναι μεμονωμένη;

Δυστυχώς η πατρίδα μας εχει κατακλυστεί -χωρίς να υποδηλώνει αυτο που θα πω ρατσισμό- απο πολλές εθνικότητες με διαφορετική κουλτούρα η καθεμία και λογικό είναι να υπάρξει μια διάβρωση μιά και ζούμε σε εποχή παγκοσμιοποιήσεως όπου μας θέλουν όλους τους λαούς σε ένα χονευτήρι με μια γλώσσα, μια θρησκεία, με κοινά σύνορα (βλ. Ε.Ε.), χωρις έθιμα και παραδόσεις.

Βέβαια αυτό που με στενοχωρεί και με φοβίζει συγχρόνως ειναι η δική μας 'καθίζηση', η δική μας άγνοια, οι δικές μας παραλήψεις, η δική μας μαλθακότητα.

Αδελφοί μου, πρέπει να ξέρουμε ό,τι το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας βρίσκεται στα χέρια μας γιατί λαός που ξεχνά την ιστορία και τις παραδόσεις του παύει να υφίσταται σαν λαός...

Και η εκκλησία εδώ πρεπει να αναλάβει περισσότερο απο ποτέ τον ρόλο του ποιμένα για τα 'πρόβατα' που ' χάνουν' τον δρόμο τους και το στίγμα τους, το κουράγιο και την πίστη τους.

Εγώ προσωπικά σας εύχομαι ολόψυχα να ζήσετε την ανάσταση του Κυρίου μας όσο καλύτερα και κατανύκτικα μπορείτε και θέλετε και η φλόγα να μην σβήσει ποτέ απο μέσα σας.

Καλό Πάσχα και φυσικά Ελληνικόν

PRETORIAN

PRETORIAN έγραψε:Έρχεται το άγιον πάσχα και ομολογώ αδελφοί μου με πιάνει ρίγος σκεπτόμενος το θείον δράμα που θα ακολουθήσει.

Tα αρνιά να δεις πως τα πιάνει ρίγος σκεφτόμενα το δράμα που θα ακολουθήσει ....

Aστειεύομαι :)

Θυμάμαι μικρός είχα το εξής δίλλημα
Πάσχα στο χωριό που είναι πιο κατανυκτικά στο προαύλιο του ναού ? ή στην πόλη με πυροτεχνήματα και πλήθος κόσμου ?
Το Πάσχα είναι η αγαπημένη μου γιορτή
Το θέμα είναι όμως πως οι εποχές έχουν αλλάξει όχι από επίπεδο "θρησκευτικότητας" μόνο
Αλλά ....
Παλιά δούλευαν όλοι από το πρωί μέχρι 2 το μεσημέρι άντε 3
Σήμερα δουλεύουμε όλοι σε πολυεθνικές από το πρωί μέχρι 8-9 το βράδυ
Δουλεύουμε ΚΑΙ την Μεγάλη Πέμπτη και πρέπει να προλάβουμε σε μια Μ.Παρασκευή και ένα Μ.Σάββατο να προετοιμαστούμε για όλα αυτά που προανέφερες .Σπιτικά τραπέζια και έθιμα

Και επίσης μιας και το ανέφερα έστω και για αστείο .... ε ναι , κρίμα τα καημένα τα κατσικάκια και τα αρνάκια τέτοια σφαγή κάθε χρόνο

lovethink έγραψε:

PRETORIAN έγραψε:Έρχεται το άγιον πάσχα και ομολογώ αδελφοί μου με πιάνει ρίγος σκεπτόμενος το θείον δράμα που θα ακολουθήσει.

Tα αρνιά να δεις πως τα πιάνει ρίγος σκεφτόμενα το δράμα που θα ακολουθήσει ....

Aστειεύομαι :)

Μάνο είσαι άπαιχτος τελικά.........

Όλα μου τα χρόνια την ημέρα της Αναστάσεως, το βράδυ του Μ. Σαββάτου, το πέρασα και σε επαρχία και σε πόλη.
Το ενδιαφέρον μας εστιαζόταν στα πυροτεχνήματα και στην καλή παρέα.
Διαπίστωσα ότι παντού είναι τα ίδια. Ο κόσμος με τα καλά του, τα παιδάκια με τις φανταχτερές λαμπάδες, τα πυροτεχνήματα, οι χαιρετούρες, το φιλί της Αγάπης που το δίναμε στα γρήγορα για να φύγουμε.....το τραπέζι μας περίμενε.....

Τα τελευταία χρόνια που γνώρισα την εκκλησία μας, κάθομαι στην αναστάσιμη Θεία Λειτουργία, μέχρι τέλους.
Αυτό που αισθάνομαι κάθε φορά δεν περιγράφεται. Δεν ξέρω αν είναι χαρά ή συγκίνηση ή ομορφιά ή.....ή....
Εκείνο που ξέρω είναι ότι όλες οι προηγούμενες μοιάζουν ασήμαντες...μηδενικές....
Οι συνήθειες εξακολουθούν να είναι ίδιες αλλά στο μυαλό μου έχουν άλλο νόημα. Τα πυροτεχνήματα δεν είναι πια ένα σώου αλλά ένα βροντοφώναγμα για να ακουστεί η Ανάσταση σ όλον τον κόσμο. Τα χαμόγελα, τα φιλιά και οι χαιρετούρες δεν έχουν κοινωνικό και φιλικό χαρακτήρα, αλλά δείχνουν τη χαρά του χαρμόσυνου μηνύματος της Ανάστασης.

Εύχομαι και φέτος να αξιωθούμε όλοι να νοιώσουμε το μήνυμα της Ανάστασης μέχρι τα βάθη της καρδιάς μας.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!!!

123 έγραψε:[ το φιλί της Αγάπης που το δίναμε στα γρήγορα για να φύγουμε.....το τραπέζι μας περίμενε.....!!!

Σίγουρα είναι πολύ πιο όμορφο και σημαντικό να τελειώνει η Αναστάσιμη λειτουργία ( Εννοείς να τελειώνει και του Μ.Βασιλείου ? ) :p
Παιδιά δεν έχω γονείς δεν έχω οικογένεια συγγενείς τραπέζια κτλπ δεν έχω οπότε δεν μου είναι καθόλου δύσκολο να θέλω να καθήσω μέχρι τέλους της λειτουργίας
Είναι όντως πολύ πιο όμορφα
Αλλά δεν έχω μετανιώσει για το ότι όταν ήμουν πιο μικρός μετά την Ανάσταση πχ έβγαινα
Τότε αυτό μου έδινε χαρά
Σήμερα δεν μου αρέσει να βγαίνω μετά την Ανάσταση αλλά προσπαθώ να κρατήσω μέσα μου αυτή τη χαρά όσο πιο πολύ μπορώ
Μέχρι την πρώτη τσαντίλα ...... εκεί πάει η ηρεμία και το κλίμα και πάλι από την αρχή

Τα πυροτεχνήματα τα βαριέμαι πολύ. Είναι ότι πιο μάταιο στην όλη τη γιορτή
Δεν ακούς ούτε την λειτουργία
Πάντως παίζει και πολύ μεγάλο ρόλο ο ναός και το όλο κλίμα

Στην Αθήνα μου αρέσει πολύ στον ναό του Παναγίου Τάφου στη πλάκα ( ναι ξέρω ανήκει στον Βαρθολομαίο ) ε τι να κάνουμε . Εκεί φτάνει το Αγιο Φως , εκεί είναι στη πλάκα που είναι ωραία και κατανυκτικά , εκεί ψέλνουν ωραία ( πολύ όμορφος ναός πάντως κατανυκτικός )
Εχει και μια κάμερα βέβαια έξω από τον ναό ......... αλλά είναι ίσως αναγκαία

123 έγραψε:

lovethink έγραψε:

PRETORIAN έγραψε:Έρχεται το άγιον πάσχα και ομολογώ αδελφοί μου με πιάνει ρίγος σκεπτόμενος το θείον δράμα που θα ακολουθήσει.

Tα αρνιά να δεις πως τα πιάνει ρίγος σκεφτόμενα το δράμα που θα ακολουθήσει ....

Aστειεύομαι :)

Μάνο είσαι άπαιχτος τελικά.........

Όλα μου τα χρόνια την ημέρα της Αναστάσεως, το βράδυ του Μ. Σαββάτου, το πέρασα και σε επαρχία και σε πόλη.
Το ενδιαφέρον μας εστιαζόταν στα πυροτεχνήματα και στην καλή παρέα.
Διαπίστωσα ότι παντού είναι τα ίδια. Ο κόσμος με τα καλά του, τα παιδάκια με τις φανταχτερές λαμπάδες, τα πυροτεχνήματα, οι χαιρετούρες, το φιλί της Αγάπης που το δίναμε στα γρήγορα για να φύγουμε.....το τραπέζι μας περίμενε.....

Τα τελευταία χρόνια που γνώρισα την εκκλησία μας, κάθομαι στην αναστάσιμη Θεία Λειτουργία, μέχρι τέλους.
Αυτό που αισθάνομαι κάθε φορά δεν περιγράφεται. Δεν ξέρω αν είναι χαρά ή συγκίνηση ή ομορφιά ή.....ή....
Εκείνο που ξέρω είναι ότι όλες οι προηγούμενες μοιάζουν ασήμαντες...μηδενικές....
Οι συνήθειες εξακολουθούν να είναι ίδιες αλλά στο μυαλό μου έχουν άλλο νόημα. Τα πυροτεχνήματα δεν είναι πια ένα σώου αλλά ένα βροντοφώναγμα για να ακουστεί η Ανάσταση σ όλον τον κόσμο. Τα χαμόγελα, τα φιλιά και οι χαιρετούρες δεν έχουν κοινωνικό και φιλικό χαρακτήρα, αλλά δείχνουν τη χαρά του χαρμόσυνου μηνύματος της Ανάστασης.

Εύχομαι και φέτος να αξιωθούμε όλοι να νοιώσουμε το μήνυμα της Ανάστασης μέχρι τα βάθη της καρδιάς μας.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!!!

εγω θυμαμε το πασχα των παιδικων χρονων μου παντα σε ενα χωριουδακι στην ευβοια με τη γιαγια μου να με περιμενει στο εκτελ με παστελια και μεντες καραμελλες ....
ακομα ειναι στην μυτη μου η μυρωδια απο τα καλαμαρακια κονσερβα οταν τα ανοιγε να φαμε και βουτουσα απιστευτες ποσοστητες ψωμιου στη σαλτσα..
θυμαμε και το βραδυ της Αναστασης που ντυνομουν με τα καλα μου ανοιξιατικα ρουχα και χτυπουσαν τα δοντια μου απο το κρυο αλλα που να βαλω ζακετα επρεπε να δουν το καινουργιο μου φουστανι και ας ημουν ξυλιασμενη..
και οσο για την λαμπαδα μου παντα ηταν κολημενη με σελοτειπ γιατι στην μεταφορα παντα μα παντα την εσπαγα και απο τις πολλες φορες που την εβγαζα να την κοιτω και να την δειχνω....
θυμαμε και κατι που θα ηθελα να ξαναγυρνουσε....
οταν κοινωνουσα σωμα και αιμα Χριστου εκεινο το βραδυ το ποσο σταθερα πατουσαν τα ποδια μου στο σκαλοπατι μπροστα στον παπα-Νικολα και με ποση λαχταρα ελεγα το ονομα μου Καλλιοπη οταν ερχοταν η σειρα μου....
τωρα τα ποδια μου με κρατουν πολλες φορες ακινητη ..(αν ειμαι αξια να πατησω το σκαλοπατι κοντα στο γεροντα ) το στομα μου λες και κλειδωνει (σκεπτομαι αν ειμαι ικανη και αξιζω τετοιο δωρο )
σας ζαλισα???
το ξερω..............ειναι και πολλα αλλα που θελω να σας τα γραψω καποια στιγμη....

Εγώ είχα πάει πριν 3 χρόνια Επιτάφιο και Ανάσταση σε ένα μοναστήρι
Ωραία ήταν γιατί δεν είχε βαρελότα, άσε που οι καλόγριες είχαν ταλέντο στο ψάλσιμο τα λέγανε απλά και με κάτι ωραία ισοκρατήματα τα άσματα χωρίς τις κορώνες που πετάνε κάτι ψάλτες

Εντω μεταξύ ο κόσμος που ήταν εκεί είχε πάει για την ακολουθία, όχι για επίδειξη ρούχων όπως στις πιο πολλές εκκλησίες έξω

Πραγματικά Πάσχα σε ένα μοναστήρι μπορεί να είναι πολύ πιο ωραίο απ' τη φασαρία και τα κοσμικά Happenings που λαμβάνουν χώρα στο ''ελληνικόν'' πάσχα στις πόλεις αλλά και στα χωριά!

Dirfys έγραψε:

123 έγραψε:

lovethink έγραψε: Tα αρνιά να δεις πως τα πιάνει ρίγος σκεφτόμενα το δράμα που θα ακολουθήσει ....

Aστειεύομαι :)

Μάνο είσαι άπαιχτος τελικά.........

Όλα μου τα χρόνια την ημέρα της Αναστάσεως, το βράδυ του Μ. Σαββάτου, το πέρασα και σε επαρχία και σε πόλη.
Το ενδιαφέρον μας εστιαζόταν στα πυροτεχνήματα και στην καλή παρέα.
Διαπίστωσα ότι παντού είναι τα ίδια. Ο κόσμος με τα καλά του, τα παιδάκια με τις φανταχτερές λαμπάδες, τα πυροτεχνήματα, οι χαιρετούρες, το φιλί της Αγάπης που το δίναμε στα γρήγορα για να φύγουμε.....το τραπέζι μας περίμενε.....

Τα τελευταία χρόνια που γνώρισα την εκκλησία μας, κάθομαι στην αναστάσιμη Θεία Λειτουργία, μέχρι τέλους.
Αυτό που αισθάνομαι κάθε φορά δεν περιγράφεται. Δεν ξέρω αν είναι χαρά ή συγκίνηση ή ομορφιά ή.....ή....
Εκείνο που ξέρω είναι ότι όλες οι προηγούμενες μοιάζουν ασήμαντες...μηδενικές....
Οι συνήθειες εξακολουθούν να είναι ίδιες αλλά στο μυαλό μου έχουν άλλο νόημα. Τα πυροτεχνήματα δεν είναι πια ένα σώου αλλά ένα βροντοφώναγμα για να ακουστεί η Ανάσταση σ όλον τον κόσμο. Τα χαμόγελα, τα φιλιά και οι χαιρετούρες δεν έχουν κοινωνικό και φιλικό χαρακτήρα, αλλά δείχνουν τη χαρά του χαρμόσυνου μηνύματος της Ανάστασης.

Εύχομαι και φέτος να αξιωθούμε όλοι να νοιώσουμε το μήνυμα της Ανάστασης μέχρι τα βάθη της καρδιάς μας.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!!!

εγω θυμαμε το πασχα των παιδικων χρονων μου παντα σε ενα χωριουδακι στην ευβοια με τη γιαγια μου να με περιμενει στο εκτελ με παστελια και μεντες καραμελλες ....
ακομα ειναι στην μυτη μου η μυρωδια απο τα καλαμαρακια κονσερβα οταν τα ανοιγε να φαμε και βουτουσα απιστευτες ποσοστητες ψωμιου στη σαλτσα..
θυμαμε και το βραδυ της Αναστασης που ντυνομουν με τα καλα μου ανοιξιατικα ρουχα και χτυπουσαν τα δοντια μου απο το κρυο αλλα που να βαλω ζακετα επρεπε να δουν το καινουργιο μου φουστανι και ας ημουν ξυλιασμενη..
και οσο για την λαμπαδα μου παντα ηταν κολημενη με σελοτειπ γιατι στην μεταφορα παντα μα παντα την εσπαγα και απο τις πολλες φορες που την εβγαζα να την κοιτω και να την δειχνω....
θυμαμε και κατι που θα ηθελα να ξαναγυρνουσε....
οταν κοινωνουσα σωμα και αιμα Χριστου εκεινο το βραδυ το ποσο σταθερα πατουσαν τα ποδια μου στο σκαλοπατι μπροστα στον παπα-Νικολα και με ποση λαχταρα ελεγα το ονομα μου Καλλιοπη οταν ερχοταν η σειρα μου....
τωρα τα ποδια μου με κρατουν πολλες φορες ακινητη ..(αν ειμαι αξια να πατησω το σκαλοπατι κοντα στο γεροντα ) το στομα μου λες και κλειδωνει (σκεπτομαι αν ειμαι ικανη και αξιζω τετοιο δωρο )
σας ζαλισα???
το ξερω..............ειναι και πολλα αλλα που θελω να σας τα γραψω καποια στιγμη....

Οχι και μας ζάλισες
Εγώ ένιωσα συγκίνηση με τον τρόπο που ξετύλιξες αυτές τις εικόνες

Η δική μου γεννιά- έφτασα αισίως τα 30- όπως και οι προηγούμενες έζησε σε μια εποχή πολύ πιο αγνή και πιο απλή γιορτάζοντας το Πάσχα πραγματικά, εσωτερικά,Ελληνικά μιας και οι συνθήκες της εποχής το επέτρεπαν περισσότερο.

Δεν είσαι δα και τόσο μεγάλος! :)
Είναι ίδιον όλων των ανθρώπων να εξιδανικεύουμε το παρελθόν.Ίσως επειδή αναπολούμε απλά την αθωότητα των παιδικών μας χρόνων,όταν σαν παιδιά δεν γνωρίζαμε αρκετές από τις ασχήμιες,που μάθαμε(και πράξαμε και οι ίδιοι) αργότερα.
Συζητώντας με ανθρώπους,των οποίων τα παιδικά χρόνια ήτανε δύσκολα(συνήθως παιδιά που μεγαλώσαν στερούμενα την οικογενειακή θαλπωρή) και οι οποίοι σήμερα έχουν τις οικογένειες τους,θα διαπιστώσεις ότι πιστεύουν το αντίθετο.
Επειδή και εγώ πλησιάζω τα 30,δεν πολυπιστεύω ότι υπήρχε μεγαλύτερη κατάνυξη τις εποχές εκείνες.Τα τέλη του '80 μην ξεχνάς ότι ο μέσος έλληνας περνούσε τα βράδια του είτε βλέποντας ευτελής βιντεοκασσέτες είτε μαλώνοντας για τα πολιτικά.Κάθε Πέμπτη όλος ο αντρικός πληθυσμός καθότανε στις οθόνες για να θαυμάσει τον Γκάλη και την ομάδα του Άρη.Μην λησμονείς ότι τα γήπεδα ποδοσφαίρου και τα σκυλάδικα της εποχής(Πάριος,Πανταζής,Δημητρίου...) ήτανε γεμάτα,γεγονός που αποδεικνύει ότι ουσιαστικά δεν έχουν αλλάξει και τόσο οι άνθρωποι.Σαφώς και ο ελεύθερος χρόνος συρρικνώθηκε(για όσους φυσικά εργάζονται,γιατί οι άνεργοι από χρόνο και χρέη,όσον θες),οι αποστάσεις το ίδιο(με την ανάπτυξη του διαδικτύου και την επικοινωνία με κάθε γωνιά του πλανήτη),εμφανίστηκε η υπερπληροφόρηση και και και.Όμως θυμάμαι ότι και τότε(τέλη δεκαετίας 80 με αρχες 90) ο κόσμος που εκκλησιαζότανε ήτανε περίπου ο ίδιος σε αριθμό(κρίνοντας από την ενορία μου).
Ιδίως οι άνθρωποι που παραμένουν και μετά το "Χριστός Ανέστη",μπορώ να σου πω ότι τότε ήτανε λιγότεροι!

Αλήθεια, ποιός μπορει να ξεχάσει το βάψιμο των αυγών, το ψήσιμο των κουλουριών, τον στολισμό του επιταφίου, το στρώσιμο του πασχαλινού τραπεζιού και την συγκέντρωση γύρω απο αυτό όλης της οικογενείας;

Κανείς δεν το ξεχνά,διότι αυτές οι παραδόσεις είναι ολοζώντανες.Μπορεί μια οικογένεια να μην προλαβαίνει να ζυμώσει και να ψήσει κουλουράκια(αν και γνωρίζω αρκετά νέα ζευγάρια που το κάνουν) αλλά τα αυγά θα βαφτούν κόκκινα(ενίοτε και σε άλλα χρώματα),ο επιτάφιος θα στολιστεί και ολόκληρη η οικογένεια την Κυριακή θα ψήσει τον κακόμοιρο τον οβελία.
Έχε υπόψιν σου,ότι και πολλές οικογένειες που δεν ανήκουν στην Εκκλησία μας,ή δεν πιστεύουν σε Θεό,τηρούν τα έθιμα αυτά,ακόμα ακόμα παρίστανται και στο ναό για να πάρουν το Άγιο Φως.
Στο χέρι του καθενός μας είναι,ανάλογα με τις δυνάμεις του,να ζήσει με κατάνυξη το Πάσχα,αλλά και όλες τις ημέρες του βίου του.Οι συσκευές τις τηλεόρασης διαθέτουν ακόμα κουμπί απενεργοποίησης,δεν υπάρχει νόμος που επιβάλλει την θέαση προγραμμάτων.Στο ραδιόφωνο υπάρχουν οι σταθμοί της Εκκλησίας της Ελλάδος και της Μητρόπολης Πειραιώς.Η χώρα μας είναι γεμάτη ναούς,γεμάτη με ευκαιρίες εκκλησιασμού.
Στο χέρι μας είναι λοιπόν.Μην ψάχνουμε για δικαιολογίες και μην εξιδανικεύουμε το παρελθόν,διότι ακόμα και αν όντως το παρελθόν ήτανε καλύτερο σε τι ωφελεί να ζούμε με αναμνήσεις και αν μην προσπαθούμε να βελτιώσουμε το σήμερα?
Καλό Πάσχα να έχουμε όλοι ανεξαιρέτως.

taje μου εσύ μπορεί να έζησες σε διαφορετικό περιβάλλον απο εμένα και προφανώς σε μεγαλύτερη πόλη απο εμένα. Σκυλάδικα δεν υπήρχαν στην πόλη μου μια και ήταν και είναι μικρή, βιντεοκασσέτες όμως και αθλητικοπολιτικές συζητήσεις ναι.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ό,τι ένα μικρό παιδί πρέπει να τα βλέπει όλα πίσω απο το πρίσμα της λογικής των μεγάλων.Εξάλλου το παρελθόν μας πρέπει να το φέρουμε μέσα μας για να υπάρχει μια λογική συνέχεια στο μέλλον.
Τώρα αν αυτή η συνέχεια δεν υπάρχει για αυτό φταίνε κάποιοι άλλοι....
Δικαιολογίες και εξιδανικεύσεις δεν ψάχνουμε.
Επιχειρήματα για το μέλλον ψάχνουμε και αισιοδοξία...

με εκτίμηση

Taje συμφωνώ μαζί σου
Ανέκαθεν με νευρίαζε η διάθεση των ανθρώπων να θεωρούν το ΠΑΡΕΛΘΟΝ καλύτερο από το μέλλον και το παρών
Οποιος έχει τα κότσια ας συνοδεύσει την ομορφιά του παρελθόντος στο σήμερα και στο αύριο
Η ομορφιά είναι μέσα μας