...Το "σύστημα" άρχισε να "βλέπει" το ελ

[filtor]

Και οι πλέον "άνθρωποι του συστήματος" άρχισαν να βλέπουν το αδιέξοδο στο οποίο μας έχουν οι ίδιοι οδηγήσει.

MONIMEΣ ΣTHΛEΣ Hμερομηνία δημοσίευσης: 14-03-07

Ελλάδα χωρίς όραμα
Του Αλεξη Παπαχελα
Η Αθήνα μοιάζει πολλές φορές με μια πόλη σε παράλυση ή ομηρία. Ο υπουργός Δημοσίας Τάξεως κάνει λόγο για «αντάρτικο πόλεως», προσφέροντας σε όσους συμμετέχουν στα επεισόδια τον μεγάλο μύθο που αναζητούσαν. Ο Συνασπισμός ακολουθεί τη συνταγή της πολιτικής με όρους λιανικής: Ψαρεύει ψήφο ψήφο χωρίς να τον νοιάζει από πού προέρχεται ή αν κάνει ζημιά στον τόπο. Η χώρα μοιάζει να έχει μπει σε μια «άρρωστη» περίοδο, που προκαλεί άλλοτε αισθήματα μελαγχολίας και άλλοτε εκρήξεις αγανάκτησης.
Το βέβαιο είναι πως αυτή η κρίση γύρω από την παιδεία έχει αρχίσει να ξεφεύγει από την κατάσταση που ξέραμε ώς σήμερα. Δεν μιλάμε πια μόνο για τα 400 μέλη των 3–4 συμμοριών που κατοικοεδρεύουν στα γνωστά στέκια του κέντρου της πόλης. Αυτοί συμμετέχουν στις καλά σχεδιασμένες επιχειρήσεις εναντίον των ΜΑΤ ή άλλων στόχων συνεχίζοντας μια μακρά παράδοση. Στο μυαλό τους είναι οι συνεχιστές ενός «ένοπλου κινήματος» το οποίο έβρισκε, δυστυχώς, πάντοτε θερμούς υποστηρικτές στη Βουλή και τη δημοσιογραφία.

Αυτό είναι ένα κομμάτι της σημερινής εικόνας. Το υπόλοιπο έχει να κάνει με όλο και περισότερους νέους που «μαγεύονται» από τη βία. Αυτοί αποτελούν φαινόμενο για σοβαρό προβληματισμό.
Καμία έξαρση βίας δεν μπορεί να λυθεί μόνο με αστυνομικά μέτρα. Τη δεκαετία του 1960, η Αμερική γνώρισε μια απίστευτη έξαρση εγκληματικότητος, με κυρίως μαύρους δράστες στις μεγάλες πόλεις. Ο Λίντον Τζόνσον δήλωσε πως η λύση δεν ήταν να συλλάβεις όλους τους φτωχούς μαύρους ή να βάλεις περισσότερη αστυνομία στα γκέτο. Αποφάσισε λοιπόν πως αυτό που χρειαζόταν ήταν η δημιουργία μιας μεσαίας τάξης μαύρων που θα έλυνε τα προβλήματα διαβίωσης και θα τους έδινε μια ελπίδα και προοπτική.

Και αυτό λείπει σήμερα από την ελληνική νεολαία. Σε μια κοινωνία που το όνειρο είναι το μεγάλο τζιπ και το εξοχικό με πισίνα, ο νέος που πιστεύει μέσα του ότι δεν θα έχει ποτέ ούτε το ένα ούτε το άλλο τρελαίνεται. Εχει πεισθεί από τα μεταπολιτευτικά στερεότυπα πως «όλοι τα παίρνουν», πως κανείς δεν φτάνει κάπου με την αξία του, είτε μέσω ΑΣΕΠ είτε με κόπο και ιδρώτα στον ιδιωτικό τομέα. Μέσα στην απελπισία του, σε μια κοινωνία χωρίς κανένα θετικό πρότυπο, νιώθει φόβο, υπερασπίζεται ένα μυθικό στάτους κβο που του μοιάζει παραδεισένιο και εκτονώνεται στον χαβαλέ της βίας. Αυτό το φαινόμενο είναι να μην πάρει φωτιά... μετά απλώνεται χωρίς να το καταλάβεις.
Αυτό που λείπει είναι το όραμα μιας άλλης Ελλάδας, που θα ξεφύγει από τη μιζέρια και τη... σοβιετική ψευδαίσθηση ασφάλειας του Δημοσίου ή της δήθεν δωρεάν παιδείας. Αν οι πολιτικοί μας δεν το καταλάβουν γρήγορα και δεν δώσουν το χέρι στον νέο Ελληνα για να βγει από το αδιέξοδο πιστεύοντας σε κάτι θετικό, ο κ. Καραμανλής ή ο κ. Παπανδρέου ή όποιος θα είναι πρωθυπουργός σε μερικά χρόνια θα έχει μπροστά του ένα ανεξέλεγκτο φαινόμενο βίας και αμφισβήτησης..[/b][/i]

[filtor]

Η γενιά των 700 ευρώ αρχίζει να αντιδρά
* Νέες ανανεωτικές δυνάμεις αρχίζουν σιγά σιγά να βρίσκουν τρόπο πολιτικής έκφρασης

Μ. ΧΡΥΣΟΧΟΪΔΗΣ

Την εβδομάδα που πέρασε δέχθηκα με διαφορά ωρών στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο ένα καλό και ένα κακό νέο. Ξεκινώ από τα κακά νέα.

Η Ελλάδα, σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσίευσε η Eurostat με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, αντιμετωπίζει οξύτατο δημογραφικό πρόβλημα καθώς στον δείκτη γονιμότητας κατατάσσεται στην 22η θέση μεταξύ των «27». Ταυτόχρονα διεκδικούμε ρεκόρ μακροζωίας. Οι Ελληνίδες ζουν κατά μέσο όρο 81,5 χρόνια και οι Ελληνες 76,6 χρόνια, πολύ πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Το συμπέρασμα; Ζούμε πολύ και γεννάμε λίγο.

Η γήρανση του πληθυσμού και η μειωμένη γονιμότητα μας δημιουργούν πολλαπλά κοινωνικά προβλήματα, τα οποία πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψη. Χαρακτηριστικότερο όλων είναι το Ασφαλιστικό, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι και το μόνο.

Το δημογραφικό πρόβλημα είναι στρατηγικό πρόβλημα για τη χώρα μας. Διαβρώνει τη βούληση των Ελλήνων για ριζικές αλλαγές στο κυρίαρχο μεταπολιτευτικό οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο. Πώς είναι δυνατόν να προωθηθούν ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις στην Παιδεία, στην Υγεία, στην Οικονομία, όταν απουσιάζει η κρίσιμη μάζα νέων ανθρώπων που θα μας επιβάλει να στρέψουμε τα βλέμματά μας στο μέλλον, αντί να νοσταλγούμε και να μυθοποιούμε τα επιτεύγματα του παρελθόντος;

Στη ζυγαριά των γενεών η νέα γενιά υποεκπροσωπείται δημογραφικά και αυτό, σε συνδυασμό με τον «κλειστό» τρόπο λειτουργίας των ελληνικών κομμάτων, δημιουργεί μια πολιτική πραγματικότητα που αποβαίνει συστηματικά σε βάρος των πραγματικών συμφερόντων της.

Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται με αμείλικτο τρόπο προς όλους τους Ελληνες είναι το εξής: Τι κάνουμε για να αντιμετωπίσουμε το δημογραφικό πρόβλημα ή έστω για να απαλύνουμε τις αρνητικές του συνέπειες στη νέα γενιά και κατ' επέκταση στη δυνατότητα της Ελλάδας να προσαρμοστεί στη νέα εποχή;

Η απάντηση είναι γνωστή. Ελάχιστα πράγματα. Και αυτό γιατί, κατά την πάγια και προσφιλή κυβερνητική τακτική της ΝΔ, όλα τα κρίσιμα και επώδυνα ζητήματα που απασχολούν σήμερα την ελληνική κοινωνία μετατίθενται αορίστως στο μέλλον, χωρίς συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα ή κάποιον σαφή οδικό χάρτη που θα μας οδηγήσει στην επίλυσή τους.

Τα πράγματα ωστόσο δεν είναι ολότελα αποκαρδιωτικά. Και κάπου εδώ έρχομαι στα θετικά νέα, που με κάνουν να ελπίζω ότι νέες ανανεωτικές δυνάμεις με σύγχρονη άποψη και τολμηρή ματιά στα δημόσια πράγματα αρχίζουν σιγά σιγά να βρίσκουν τρόπο πολιτικής έκφρασης χάρη στον απελευθερωτικό χαρακτήρα των νέων τεχνολογιών του Internet και του blogging.

Η νεανική κίνηση του Διαδικτύου που αυτοαποκαλείται Η Γενιά των 700 Ευρώ (g700.blogspot.com), και είχε την καλοσύνη να με ενημερώσει για την ύπαρξή της μέσω e-mail, αποτελεί την πρώτη σύγχρονη προσπάθεια της γενιάς των παιδιών μας να διεκδικήσουν δυναμικά αυτά που τους αναλογούν. Οι θέσεις της αποτελούν μια γροθιά στην πολιτική αφασία της εποχής καθώς δείχνουν να αντιλαμβάνονται τα δυσμενή δημογραφικά δεδομένα τού σήμερα αρθρώνοντας με δημιουργικό τρόπο σύγχρονο, προοδευτικό λόγο και οξυδερκή προβληματισμό.

Δεν ξέρω πόσο μακριά μπορεί να φτάσει μια κίνηση όπως αυτή, είμαι όμως βέβαιος ότι εκφράζει μια πιεστική κοινωνική πραγματικότητα και γι' αυτό ελπίζω πως πολύ σύντομα θα βρει μιμητές.

Ο κ. Μιχάλης Χρυσοχοΐδης είναι βουλευτής του ΠαΣοΚ.

Και το email που του έστειλα όσον αφορά για "την γεννιά των 700 €" :
Δυστυχώς κύριε βουλευτά εκτός της προνομιούχας γεννιάς των 700 ευρώ,
υπάρχει και η γεννιά των 500 ευρώ και ακόμη χειρότερα των 330 του
επιδόματος ανεργείας.
Μου κάνει εντύπωση όμως σε ποιον απευθύνεστε με το σημερινό σας άρθρο!
Σαν να μην είστε μέτοχος και υπαίτιος του προβλήματος ΚΑΙ εσείς...
Μήπως εγκαλείται κανέναν άλλον γι' αυτό;

Η νέα γεννιά δεν μπορεί να συντηρήσει τον εαυτό της, όχι να κάνει και
οικογένεια....
Και μιλάμε για επιστήμονες και παιδιά με προσόντα τα οποία είναι θύματα
ενίοτε της μαύρης εργασίας. Η ραχοκοκκαλιά της χώρας δυστυχώς έσπασε!

Η κατάσταση είναι απίστευτα τραγική τόσο που φοβάμαι πως είναι κοντά η
μέρα που θα τους βρείτε μπροστά σας, μέσα ή έξω από το κοινοβούλιο και
τότε ο Θεός να βάλει το χέρι του γιατί τα παιδιά είναι αγριεμένα - όσα
δεν έχουν παραδοθεί ακόμη στα ναρκωτικά...

Είναι κρίμα οι Έλληνες εν' όψει των τρομερών προκλήσεων που έχουμε
μπροστά μας ως χώρα, να είμαστε τόσο ταξικά διχασμένοι και να έχει
απαξιωθεί τόσο πολύ η πολιτική στα μάτια της νεολαίας η οποία βάλλει κατά
δικαίων και αδίκων.
Κρίμα, πολύ κρίμα...