"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Χθες κήδεψα τον παππού μου - ετών 90.

Επ' ευκαιρία σκέφτηκα να καταθέσουμε εδώ ο καθένας τα ιδιαίτερα ήθη κι έθιμα που υπάρχουν ανά την Ελλάδα και την Κύπρο.

ΤΑ ΣΥΛΗΠΗΤΗΡΙΑ ΜΟΥ. Ο ΘΕΟΣ ΑΣ ΤΟΝ ΣΥΓΧΩΡΕΣΕΙ.

Φίλιππε τα θερμά μου συλλυπητήρια, τη μια μέρα γιορτή και την άλλη κηδεία έτσι είναι η ζωή κι αυτή είναι η ομορφιά της.

Όπως λες τα έθιμα για να τιμήσουμε τους νεκρούς στην Ελλάδα είναι πολλά, τα περισσότερα όμως δυστυχώς σήμερα αποσκοπούν στο να τιμήσουν την οικογένεια του κεκοιμημένου κι όχι στο πως θ΄αναπαύθεί καλύτερα η ψυχή του.

Η ουσιαστική προσφορά στους κεκοιμημένους είναι τα μνημόσυνα, η τακτική μνημόνευσή τους στην Αγία Πρόθεση, η μνημόνευσή τους στην προσευχή μας κι η ελεημοσύνη στ΄όνομά τους. Αυτά μας έχουν παραδώσει οι Πατέρες ότι μπορούν να βοηθήσουν στην κατάσταση των ψυχών των κεκοιμημένων.

Σας ευχαριστώ.
Πραγματικά είναι φοβερό την μία μέρα να βαφτίζεις το παιδί σου και την άλλη να πηγαίνεις στην κηδεία του παππού σου...

Χρειάζεται μεγάλη πίστη για να μπορέσει κάποιος να δικαιολογήσει τον χαμό των δικών μας ανθρώπων που μας αγγίζει περισσότερο απο ότι ο χαμός άλλων συναθρώπων μας.

Ενα μεγάλο "γιατί" που αν εξεταστεί με την λογική μένει αναπάντητο.

Ενα μεγάλο "γιατί" που στρέφει τους ανθρώπους εναντίον του Θεού.

Πόσο δύναμη και πίστη πρέπει να έχουν οι Ιερωμένοι όταν στρεφόμαστε προς αυτούς και ζητάμε την βοήθειά τους για να ξεπεράσουμε την "αδικία" του χαμού του δικού μας προσώπου.

Τα συλλυπητήρια είναι κενή λέξη που οταν την λέω αισθάνομαι οτι κοροιδεύω τον λήπτη της. Προτιμώ την σιωπή προς το φαινομενικά μαύρο σκοτάδι του θανάτου.

Χρ.

Τα συλλυπητήρια πηγαίνουν στον αποχωρισμό μας απ΄τον άνθρωπο που αγαπάμε μέχρι να συναντηθούμε ξανά στην αιώνια ζωή, όχι στο ίδιο το γεγονός του σωματικού θανάτου.

Ο σωματικός θάνατος δεν είναι παρά επιβεβαίωση του τέλους της δοκιμασίας του ανθρώπου σ΄αυτό τον κόσμο και του περάσματός του στην αιώνια ζωή, όποια κι αν είναι αυτή.

Θα είχαμε δίκιο να λυπούμαστε πραγματικά αν μπορούσαμε να γνωρίζουμε το αποτέλεσμα της κρίσεως κι αυτή ήταν καταδικαστική. Επειδή όμως ούτε γνωρίζουμε το αποτέλεσμα της κρίσεως ούτε έχουμε δικαίωμα να προκαταλαμβάνουμε την κρίση του Θεού, γι αυτό για όλους και προπαντός για τους δικούς μας ανθρώπους ελπίζουμε ότι κατά την αιώνια ζωή θα βρίσκονται στην αγκαλιά του Θεού. Αυτό λέμε και κατά την εξόδιο ακολουθία και τα μνημόσυνα, αυτό παρακαλούμε και στην προσευχή μας.

Για τους ανθρώπους που σήμερα γνωρίζουμε ότι η μετάστασή τους σήμαινε και τη δικαίωσή τους, τους Αγίους δηλαδή, η ημέρα της μετάστασής τους στην Βασιλεία των Ουρανών είναι ημέρα γιορτής. Για παράδειγμα η Κοίμηση της Θεοτόκου είναι ημέρα πολύ μεγαλύτερης γιορτής από την ημέρα της Γέννησής της.

Καταννοητά nkope αυτά που λές αλλά δεν παύουμε να είμαστε άνθρωποι που θυμόμαστε τις ωραίες στιγμές με τους δικούς μας, την φωνή τους, το γέλιο τους και την αγάπη τους.

Για τα "άλλα" θέλει μεγάλη πίστη που δυστυχώς δεν την διαθέτω...

Χρ.