"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Κάποτε, οι άγγελοι έχτιζαν ένα μικρό παλατάκι με χρυσά και ασημένια τούβλα. Ξαφνικά σταμάτησαν την οικοδομή στην μέση και άρχισαν να κλαίνε. Ένας Άγιος που τους παρατηρούσε, βρέθηκε σε μεγάλη απορία. Γιατί σταματήσατε το χρυσό το σπίτι στα μισά, και γιατί κλαίτε; Ρώτησε. Και οι άγγελοι απάντησαν: σταματήσαμε την οικοδομή, γιατί η ψυχή, για την οποία χτίζαμε το παλατάκι, έκανε μια μεγάλη αμαρτία.

Τι κρίμα! Μια ψυχή αμάρτησε και τόσοι άγγελοι θρηνούνε! Τι κρίμα! Έχασε το παλάτι επάνω στον ουρανό. Ω! Και αν σκεπτόμαστε τι χάνουμε κάθε φορά που αμαρτάνουμε, ποτέ δεν θα κάνουμε την αμαρτία, γιατί οι άγγελοι θρηνούνε, οι ουρανοί πενθούνε και το παλάτι της αιώνιας ευτυχίας μένει στα μισά και πάντα ατελείωτο.

Κάποτε, ο μεγάλος αναχωρητής της ερήμου Μακάριος, δέχτηκε ένα μικρό καλαθάκι γεμάτο με σταφύλια, μέσα στην κάψα του καλοκαιριού, το καλαθάκι με τα σταφύλια ήταν ένας πειρασμός. Να το κρατήσει για τον εαυτό του ή να το δώσει στους άλλους αδερφούς; Η αγάπη στους αδερφούς νίκησε τον πειρασμό. Ο γείτονας αδερφός σκέφτηκε το έχει περισσότερη ανάγκη από εμένα. Για το λόγο αυτό το καλαθάκι όπως ήταν το πρόσφερε στον αδερφός του. Αλλά και ο άλλος μοναχός σκέφτηκε κατά παρόμοιο τρόπο. Έτσι το καλάθι με τα σταφύλια της αγάπης γύρισε περίπου δέκα κελιά, ώσπου στο τέλος επανήλθε και πάλι στο πρώτο κελί του μοναχού Μακαρίου, αφού διέγραψε έναν κύκλο τον πιο φωτεινό, τον κύκλο της αγάπης.
Αλήθεια! Πόσο θαυμαστή είναι η αγάπη, όταν βασιλεύει στις καρδιές των ανθρώπων. «Η αγάπη ου ζητεί τα εαυτής» αυτός που αγαπά δεν ζει και δεν ενδιαφέρεται μόνο για τον εαυτό του. Η ιδιοτέλεια, το καρκίνωμα αυτό του αιώνος μας, δεν φυτρώνει στο χώρο της αγάπης. Αυτός που αγαπά βλέπει τον αδερφό του όπως και τον εαυτό του. Η αγάπη προσφέρεται, δίνεται, θυσιάζεται. Πότε όμως αυτή η ιδεώδης αγάπη θα πλημμυρίσει τις παγωμένες καρδιές των ανθρώπων; Να λοιπόν το αίτημα κάθε πιστού: κάνε Κύριε, η αγάπη σου να πλημμυρίσει τις καρδιές όλων των ανθρώπων».