"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Γεια σας, ποια είναι η ακριβής μετάφραση του "και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν" του "Πάτερ ημών";

Μου ήρθε ως απορία κατά τη διάρκεια της προσευχής.

“Και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν, αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού”

Σε παρακαλούμεν ακόμη, ίνα μας διαφυλάττης από πάσαν περίστασιν της αμαρτίας. Μη επιτρέψης ποτέ, Κύριε, να εμπέσωμεν εις πειρασμόν, διότι είμεθα ασθενείς και αδύνατοι. Εάν δε - δια λόγους, τους οποίους μόνον η πανσοφία σου γινώσκει - επιτρέψης να μας συμβούν πειρασμοί και δοκιμασίαι, δίδε μας τότε, σε παρακαλούμεν, και την ανάλογον δύναμιν δια να μη νικώμεθα και καθιστάμεθα ένοχοι ενώπιον της δικαιοσύνης σου. Λύτρωνέ μας δε πάντοτε, Επουράνιε Πάτερ, και από τους πειρασμούς και τας επιβουλάς του ανθρωποκτόνου πονηρού και μη αφήσης να εμπέσωμέν ποτε εις τας χείρας και την εξουσίαν αυτού. Δίδε μας εκάστοτε φρόνησιν δια να διακρίνωμεν τας μεθοδείας του και ενίσχυε την θέλησίν μας δια νʼ ανθιστάμεθα και τον αποκρούωμεν και διατελώμεν ούτω υποτεταγμένοι μέχρι θανάτου εις το πανάγιον θέλημά σου.

Πιο κατω υπαρχει ολοκληρη η ερμηνεια του "Πατερ Ημων"
εν ειδει προσευχης απο τον Αρχ. Διον. Φαραζούλη
στο βιβλίο “Ερμηνεία της Κυριακής Προσευχής”
των εκδόσεων της Αδελφότητος των Θεολόγων η “Ζωή”, Δʼ έκδοση, 1960.

http://www.bhma.net/archive/2001/0831/12.asp

Μην αφήνεις τον πονηρό να διαβάλλει το πνεύμα μας, την σκέψη μας που εσύ ο ίδιος Κύριε και Θεέ μας φωτίζεις για να πράττουμε μόνο το καλό και τον Άγιο λόγο Σου και Θέλημά Σου.

Οι πειρασμοί είναι απαραίτητοι για την άσκηση της ετοιμότητας της καρδίας μας, δηλαδή της "νήψεως". Δεν ζητούμε βέβαια από το Θεό να μας δίδει πειρασμούς για να ασκούμαστε, αλλά δεν ζητούμε και ν΄απαλλαγούμε τελείως απ΄αυτούς, γιατί τότε κινδυνεύουμε από πνευματική ραθυμία, την "ακηδία".

Αυτό που ζητούμε με το "μη εισενέγκεις ημάς εις πειρασμόν" είναι να μην επιτρέψει να δεχθούμε πειρασμούς μεγαλύτερους απ΄αυτούς που μας επιτρέπει η πνευματική μας κατάσταση ν΄αντιμετωπίσουμε, και με το "αλλά ρύσαι ημάς από του Πονηρού" Του ζητούμε να είναι πάντοτε στο πλευρό μας στη μάχη κατά του Πονηρού, γιατί μόνοι μας χωρίς τη Χάρι Του δεν είμαστε σε θέση να τον αντιμετωπίσουμε.

(Συγχωρήστε με για τους θεολογικούς όρους, αλλά πρέπει να τους συνηθίζουμε, αν θέλουμε να μπορούμε να καταλαβαίνουμε τα κείμενα των Πατέρων της Εκκλησίας μας).

Ο πατέρας Πορφύριος έλεγε ότι δεν παλευουμε με τον πονηρό , αλλά πάντα και στους πειρασμούς τα μάτια μας είναι προς τον Θεό και τον δοξολογούμε ( σιγά μη μπορώ να το κάνω ! )

Χαίρομαι που τα μέλη μας δίνουν πολύ σωστές απαντήσεις σε όλα τα θέματα! Δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με όλους, γιατί περιέγραψαν το θέμα πολύ σωστά.
Πιστεύω ότι καθ' όλη τη διάρκεια της επίγειας ζωής θα δίνουμε τον αγώνα εναντίον των πειρασμών!
Ο πονηρός θέλει να μας απομακρύνει από τον δρόμο του Θεού και γι' αυτό μας "πυροβολεί" συνέχεια με πειρασμούς, ώστε να υποκύψουμε κάποια στιγμή, να αμαρτήσουμε και να απομακρυνθούμε από Αυτόν!
Επειδή ο άνθρωπος είναι λιγότερο δυνατός από τον διάβολο είναι σίγουρο ότι κάποια στιγμή δεν θα αντέξει και θα χάσει τη μάχη!
Γι' αυτό και ζητάει ενίσχυση από τον Θεό, που ως Πλάστης των πάντων έχει απείρως περισσότερη δύναμη, ώστε να αντέξει! Αλλά και όταν ενδώσει (υποκύψει) στον πειρασμό, την χρειάζεται αυτή τη δύναμη για να "ξανασηκωθεί", για να ξεφύγει από την εξάρτηση της αμαρτίας και να ξαναμπεί στο δρόμο του Θεού!
Μόνον όταν νικήσει τους πειρασμούς (σπάνιες περιπτώσεις, συνήθως συμβαίνει σε άγιους ανθρώπους), τότε ο άνθρωπος αντιμετωπίζει κατ' ιδίαν τον ίδιο τον διάβολο!

filotas έγραψε:Οι πειρασμοί είναι απαραίτητοι για την άσκηση της ετοιμότητας της καρδίας μας, δηλαδή της "νήψεως". Δεν ζητούμε βέβαια από το Θεό να μας δίδει πειρασμούς για να ασκούμαστε, αλλά δεν ζητούμε και ν΄απαλλαγούμε τελείως απ΄αυτούς, γιατί τότε κινδυνεύουμε από πνευματική ραθυμία, την "ακηδία".

Ο λογισμός μου, μου λέει ότι αυτό δεν είναι σωστό. Εμείς ζητάμε από Τον Θεό να μας Απαλλάξει τελείως από τους πειρασμούς και τον διάβολο.

aposal έγραψε:Μόνον όταν νικήσει τους πειρασμούς (σπάνιες περιπτώσεις, συνήθως συμβαίνει σε άγιους ανθρώπους), τότε ο άνθρωπος αντιμετωπίζει κατ' ιδίαν τον ίδιο τον διάβολο!

Δεν νομίζω ότι αυτό είναι ακριβές. Ο "ίδιος ο διάβολος" και οι ακόλουθοι του λοιποί δαίμονες μας βάζουν τους πειρασμούς. Το να δούμε τον διάβολο, να τον ακούσουμε, ή να αντιληφθούμε άλλες σαχλαμάρες που μπορεί να κάνει, εντάσονται και αυτά στους πειρασμούς, δηλαδή αποτελούν και αυτά πειρασμοί.

Αδελφέ μου (ή αδελφή μου;) δεν πρέπει να ζητάμε από τον Θεό να μας απαλλάξει από τις θλίψεις και τους πειρασμούς. Θα το κάνουμε μόνον όταν δεν αντέχουμε, αλλά δεν είναι σωστό. Το σωστό είναι να ζητάμε από τον Θεό υπομονή να τους αντέχουμε και δύναμη ώστε να τους ξεπεράσουμε αλώβητοι! Ο Θεός ξέρει μέχρι ποιό σημείο μπορούμε να αντέξουμε και δεν επιτρέπει τον πονηρό να μας πειράζει περισσότερο από αυτό.
Τους πειρασμούς, ναι, τους βάζει ο διάβολος, αλλά εγώ, όταν αναφέρθηκα στο "κατ' ιδίαν, εννοούσα την περίπτωση που εμφανίζεται ο ίδιος ο διάβολος μπροστά μας, όπως είναι στην πραγματικότητα!

(συνέχεια)
Όταν ο άνθρωπος ενδίδει στους πειρασμούς, δεν υπάρχει λόγος να εμφανιστεί ο πονηρός μπροστά του, άλλωστε δεν το επιτρέπει ο Θεός. Μόνον όταν ο άνθρωπος νικήσει τους πειρασμούς (περίπτωση αγίων) περνάμε στα "μεγάλα μέσα".

Τους πειρασμούς, ο καλός Θεός τους παραχωρεί επειδή βλέπει ότι διακατεχόμαστε από υψηλοφροσύνη. Και μόνο τότε τους παίρνει από εμάς, όταν δει ότι μπήκαμε στο χώρο της ταπεινοφροσύνης (Απόσπασμα από το βιβλίο «Ο ΓΕΡΩΝ ΠΑΪΣΙΟΣ» του Ιερομονάχου Χριστοδούλου Αγιορείτου)

Ο διάβολος ήταν για τον Γέροντα απτή πραγματικότητα. Τον έβλεπε πολύ συχνά. Οι εμπαθείς και αδύνατοι πολεμούν με τα πάθη τους, οι δυνατοί με τον ίδιο τον διάβολο (Απόσπασμα από το βιβλίο «ΒΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ» του Ιερομονάχου Ισαάκ (ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ 2004).)