Το Πάσχα της ζωής μου.
Δημοσιεύτηκε: Παρ Μάιος 02, 2008 8:09 am
Δυο μήνες νωρίτερα είχα κλήσει το Διαμονητήριο.Περίμενα με μεγάλη χαρά πότε θα έρθει εκείνη η στιγμή που θα ξεκινούσα για αυτό το ταξίδι ψυχής.Τις τελευταίες ημέρες ομολογώ ήμουν στενοχωρημένος για το εαν έπρεπε να κάνω το ταξίδι αυτό.Ο λόγος είναι ότι θα άφηνα την οικογένεια μου μόνη.Την σύζυγό μου με τα τρία μου παιδιά.Το περιβάλλον διαμαρτυρόταν έντομα για αυτό το ταξίδι μου.Η καρδιά μου όμως αναζητούσε την Θεία Χάρη.Την ευλογία του Θεού...
Την Μ.Τετάρτη ήμουν στην Ιερά Μονή Αγίου Διονυσίου.Η εγκαρδιότητα των Πατέρων ήταν πολύ μεγάλη.Θυμάμαι το απόγευμα της ίδιας ημέρας που μαζευτήκαμε στην αίθουσα βιβλιοθήκης και ο καθένας διηγόταν το δικό του βίωμα και ήταν ελέύθερος να πεί οτιδήποτε που τον απασχολούσε.Ο Γέροντας που κατεύθηνε την συζήτηση μας έκανε να νιώσουμε ότι είμαστε πράγματι στο περιβόλι της Παναγιάς.Το πρωί της Μ.Πέμπτης όλοι οι προσκυνητές "σταυρώθηκαν" με το μεγάλο ευχέλαιο από τρείς Πατέρες μετά την Θεία Λειτουργία.Έβλεπα στα μάτια τους την ελπίδα για λύτρωση, την ελπίδα για συγχώρεση, την ελπίδα για την ευλογία του Θεού.Σκέφθηκα τότε, Θεέ μου σε ευχαριστώ που με αξίωσες και ήρθα εδώ στην κιβωτό της Ορθοδοξίας.Σε λίγο ξεκίνησα για την Ι.Μονή Αγίου Γρηγορίου.Μόλις έφθασα πήγα στην Θεία Λειτουργία.Στην συνέχεια είχαμε γεύμα στην Αγία Τράπεζα όπου ο ηγούμενος μας ευχήθηκε για αυτές τις Άγιες ημέρες.Το βράδυ η Θεία Λειτουργία ξεκίνησε στις 10 η ώρα και τελειώσε στις 4.00 το πρωί.Κάτω απο το φώς των κεριών που τα ανάβαμε σε κάθε ανάγνωση του ιερού ευαγγελίου η κατάνυξη ήταν συγκλονιστική.Αρκετές φορές , ιδιαίτερα στην αρχή, τα πόδια λύγιζαν απο την σωματική κόπωση.Η καρδιά όμως, η Θεία χάρη , η ευλογία του Θεού κρατούσε τα πόδια όλων μας αλύγιστα.
Την επόμενη μέρα πήγα στην Ι.Μονή Σίμωνος Πέτρα.Το μεσημέρι που έφθασα πηγα στην εκκλησία που είχε ήδη ξεκινήσει η ακολουθία της "Αποκαθήλωσης".Ομολογώ ότι οι ψαλμωδίες που άκουσα εκεί ήταν για μένα πρωτόγνωρες.Άρχισα να νιώθω την καρδιά μου να φτερουγίζει.Αισθανόμουν τόσο πολύ ευτυχισμένος...Η Ψυχή μου σκεπάστηκε με μια απέραντη Αγάπη και γαλήνη.Το βράδυ στις 3.00 ξεκίνησε η ακολουθία του Επιταφίου και τελείωσε τα ξημερώματα του Σαββάτου στις 6.30 το πρωί.
Αυτές οι ώρες που έζησα ήταν για μένα ανεπανάληπτες.Δεν έχω ξαναζήσει στην ζωή μου τόση αγαλίαση.Τόση διάθεση για συγχώρεση απο τον Θεό.Συνεχώς ευχαριστούσα τον Θεό για αυτά που μου έχει δώσει, για αυτά που έχει κάνει για μένα...
Ιδιαίτερα όταν έψαλλαν "αι γενεαί πάσαι υμνούμε την ταφή σου...", "έρραναν τον τάφο...".Οι στιγμές εκείνες ήταν συγκλονιστικές.Τα μάτια μου έγιναν πηγές δακρύων που δεν μπορούσα να τις σταματήσω...Η συγκίνηση αυτή με γονάτισε σε σημείο που ήρθε ένας μοναχός και με ρώτησε ψιθυριστά "Είστε καλά ;".Καλά είμαι του είπα...Τα αισθήματα απερίγραπτα ακόμη και τώρα που γράφω αυτές τις ¨φτωχές γραμμές"."Φτωχές" γιατί οι λέξεις δεν μπορουν να περιγράψουν αυτά που ένιωσα.Εκείνες τις στιγμές δεν με ενδιέφερε εκόμη και να με πάρει ο Θεός σου κοντά του...Τι άλλο να πώ....Δεν ξέρω..Συγχωρέστε με εαν λέω υπερβολές.Αλλά αυτά ομολόγησε η ψυχή μου και η καρδιά μου μπροστά στον Θεό.
Τώρα επέστρεψα και δεν ξέρω που θα έπρεπε να ήμουν τώρα...
Ακόμη και τις ημέρες που έλειπα ο Μεγάλος και Πανάγιος Θεός προστάτεψε το μικρό παιδάκι μου ηλικίας 4 ετών απο αυτοκινηστικό δυστύχημα.Ξέφυγε της προσοχής της γυναίκας μου και πέρασε ένα πολυσύχναστο δρόμο και ευτυχώς που φρέναρε το αυτοκίνητο.
Τι άλλο να σας πω....Τι άλλο...!!!
Σας ευχαριστώ που με ακούσατε.
Την Μ.Τετάρτη ήμουν στην Ιερά Μονή Αγίου Διονυσίου.Η εγκαρδιότητα των Πατέρων ήταν πολύ μεγάλη.Θυμάμαι το απόγευμα της ίδιας ημέρας που μαζευτήκαμε στην αίθουσα βιβλιοθήκης και ο καθένας διηγόταν το δικό του βίωμα και ήταν ελέύθερος να πεί οτιδήποτε που τον απασχολούσε.Ο Γέροντας που κατεύθηνε την συζήτηση μας έκανε να νιώσουμε ότι είμαστε πράγματι στο περιβόλι της Παναγιάς.Το πρωί της Μ.Πέμπτης όλοι οι προσκυνητές "σταυρώθηκαν" με το μεγάλο ευχέλαιο από τρείς Πατέρες μετά την Θεία Λειτουργία.Έβλεπα στα μάτια τους την ελπίδα για λύτρωση, την ελπίδα για συγχώρεση, την ελπίδα για την ευλογία του Θεού.Σκέφθηκα τότε, Θεέ μου σε ευχαριστώ που με αξίωσες και ήρθα εδώ στην κιβωτό της Ορθοδοξίας.Σε λίγο ξεκίνησα για την Ι.Μονή Αγίου Γρηγορίου.Μόλις έφθασα πήγα στην Θεία Λειτουργία.Στην συνέχεια είχαμε γεύμα στην Αγία Τράπεζα όπου ο ηγούμενος μας ευχήθηκε για αυτές τις Άγιες ημέρες.Το βράδυ η Θεία Λειτουργία ξεκίνησε στις 10 η ώρα και τελειώσε στις 4.00 το πρωί.Κάτω απο το φώς των κεριών που τα ανάβαμε σε κάθε ανάγνωση του ιερού ευαγγελίου η κατάνυξη ήταν συγκλονιστική.Αρκετές φορές , ιδιαίτερα στην αρχή, τα πόδια λύγιζαν απο την σωματική κόπωση.Η καρδιά όμως, η Θεία χάρη , η ευλογία του Θεού κρατούσε τα πόδια όλων μας αλύγιστα.
Την επόμενη μέρα πήγα στην Ι.Μονή Σίμωνος Πέτρα.Το μεσημέρι που έφθασα πηγα στην εκκλησία που είχε ήδη ξεκινήσει η ακολουθία της "Αποκαθήλωσης".Ομολογώ ότι οι ψαλμωδίες που άκουσα εκεί ήταν για μένα πρωτόγνωρες.Άρχισα να νιώθω την καρδιά μου να φτερουγίζει.Αισθανόμουν τόσο πολύ ευτυχισμένος...Η Ψυχή μου σκεπάστηκε με μια απέραντη Αγάπη και γαλήνη.Το βράδυ στις 3.00 ξεκίνησε η ακολουθία του Επιταφίου και τελείωσε τα ξημερώματα του Σαββάτου στις 6.30 το πρωί.
Αυτές οι ώρες που έζησα ήταν για μένα ανεπανάληπτες.Δεν έχω ξαναζήσει στην ζωή μου τόση αγαλίαση.Τόση διάθεση για συγχώρεση απο τον Θεό.Συνεχώς ευχαριστούσα τον Θεό για αυτά που μου έχει δώσει, για αυτά που έχει κάνει για μένα...
Ιδιαίτερα όταν έψαλλαν "αι γενεαί πάσαι υμνούμε την ταφή σου...", "έρραναν τον τάφο...".Οι στιγμές εκείνες ήταν συγκλονιστικές.Τα μάτια μου έγιναν πηγές δακρύων που δεν μπορούσα να τις σταματήσω...Η συγκίνηση αυτή με γονάτισε σε σημείο που ήρθε ένας μοναχός και με ρώτησε ψιθυριστά "Είστε καλά ;".Καλά είμαι του είπα...Τα αισθήματα απερίγραπτα ακόμη και τώρα που γράφω αυτές τις ¨φτωχές γραμμές"."Φτωχές" γιατί οι λέξεις δεν μπορουν να περιγράψουν αυτά που ένιωσα.Εκείνες τις στιγμές δεν με ενδιέφερε εκόμη και να με πάρει ο Θεός σου κοντά του...Τι άλλο να πώ....Δεν ξέρω..Συγχωρέστε με εαν λέω υπερβολές.Αλλά αυτά ομολόγησε η ψυχή μου και η καρδιά μου μπροστά στον Θεό.
Τώρα επέστρεψα και δεν ξέρω που θα έπρεπε να ήμουν τώρα...
Ακόμη και τις ημέρες που έλειπα ο Μεγάλος και Πανάγιος Θεός προστάτεψε το μικρό παιδάκι μου ηλικίας 4 ετών απο αυτοκινηστικό δυστύχημα.Ξέφυγε της προσοχής της γυναίκας μου και πέρασε ένα πολυσύχναστο δρόμο και ευτυχώς που φρέναρε το αυτοκίνητο.
Τι άλλο να σας πω....Τι άλλο...!!!
Σας ευχαριστώ που με ακούσατε.