Απόδειπνο

[theodosis79]

Αδελφοί θα ήθελα να ρωτήσω κάτι. Στο απόδειπνο είναι υποχρεοτικό καθε βράδυ να λέμε τους χαιρετισμούς της Παναγίας? Ο πνευματικός μου μου είπε να τους λέω άθε βραδυ αλλα πο΄λλες φορές λόγω της κουρασης ή ΄λογω ότι δεν εχω πολύ χρονο, δεν τους λέω. Τι γίνεται? Η προσευχή μου πάει χαμένη και στερείται ευλογίας?

[ktistos]

Προσπάθησε να αλλάξεις την ώρα τους. Σπάσε την προσευχή σου σε δύο μέρη. Πες τους χαιρετισμούς το απόγευμα και απόδειπνο το βράδυ. Ίσως να είναι πιο εύκολο τελικά.
Ή αν δεν μπορείς πες μια στάση των χαιρετισμώ πχ Ζ-Μ ή Τ-Ω κλπ.
Από το καθόλου...

[theodosis79]

Γίνεται αυτό? Αν γίνεται θα το προσπαθήσω.

[aposal]

Φίλε Θεοδόση, καλές οι συμβουλές που δίνουμε, αλλά, έχω την εντύπωση, πως οτιδήποτε σκέφτεσαι να κάνεις, που δεν είναι σύμφωνο με τις οδηγίες του πνευματικού σου, μόνον με εκείνον πρέπει να το συζητάς.

[Byzantine_Spirit]

theodosis79...
Νομίζω πως είναι προτιμότερο να κάνουμε την προσευχή μας απο καρδιάς και με διάθεση, παρα μηχανικά, με πρόγραμμα και αναγκαστικά λόγω κούρασης.
Εν ολίγοις κατα την γνώμη μου - την ταπεινή μου γνώμη -
η ουσία δε βρίσκεται στη σχολαστικότητα αλλά στην καλή διάθεση.
Επίσης, τι σημασία έχει αν πούμε τους Χαιρετισμούς ή μια αυθόρμητη προσευχή κατά την εσωτερική μας ανάγκη;
Το θέμα είναι η ζεστασιά με την οποία θα πούμε την προσευχή μας.
Πιο καλά να λέμε δύο λόγια με όλο μας το είναι, παρά 100 αλλά μηχανικά ή βάσει προγράμματος.
Αυτή είναι η γνώμη μου.
Για 100% έγκυρη γνώμη, απευθύνεσαι στον Πνευματικό.

Αλλά θα ανφέρω και ένα παράδειγμα (το έχω ξαναγράψει) που δείχνει πως χάνουμε την ουσία καμμιά φορά.

Πήγε ο νέος στο Γέροντα του μια μέρα όλο χαρά και του είπε:
- Γέροντα; Σήμερα έκανα 1000 μετάνοιες!!! του είπε όλο χαρά.
Και ο γέροντας του απήντησε:
- Που το ξέρεις; τις μέτραγες;

Που σημαίνει ότι οι μετάνοιες γίνανε μηχανικά και στο μλετρημα χάθηκε η ουσία της μετάνοιας.
Πιο καλά να έκανε μία και καλή.
Κάτι ανάλογο εννοώ όσο αφορά και την απορία σου.

[smarti]

Αφου λετε τις αποψεις σας ,ας πω και εγω τη δικια μου.Μαλλον δεν ειναι δικια μου ειναι απο εναν μοναχο ,που μιλουσα εχθες.

τον ρωτησα για την προσευχη και μου λεει,,Εσυ θα κανεις το αποδειπνο.ασχετα αν δεν καταλαβαινεις η δεν αισθανεσε κατι η αν το λες καπος μονοκοματα..Πρεπει να το κανουμε το αποδειπνο και την πρωινη προσευχη ασχετα με ολα .Απλως να την κανουμε.
Αυτα ηταν τα λογια του.
Γι αυτο πιστευω ο Αποστολος εχει δικαιο οτι μονο ο πνευματικος ειναι υπευθυνος για τον καθενα μας.Αυτος ξερει την ψυχη μας ,τις δυνατοτητες μας.Ο καθε ανθρωπος ειναι διαφορετικος και η καθε θεραπεια διαφορετικια.Εσενα θα σου πει ετσι ,εμενα αλλιως και ετσι ολοι εχουν δικαιο .Αυτη ειναι η ταπεινη μου γνωμη .Συγχωρεστε με.

[panagiotis2008]

Δεν αρνείται ο Υιός του Θεού να δώσει την Χάρη Του σε μια προσευχή αν δεν λέμε τους Χαιρετισμούς.
Αν Του ζητήσουμε ψάρι, ο Πατέρας μας δεν θα μας δώσει φίδι.
Μην τρελλαθούμε τελείως δηλαδή!
Να κάνεις ότι σου είπε ο Πνευματικός σου,προσπάθησε κι αν δεις οτί δεν μπορείς πήγαινε και πες του "Προσπάθησα να λέω τους Χαιρετισμούς αλλά δεν.... Το μεν πνεύμα πρόθυμο η δε σαρξ ασθενής."

[aposal]

Ασφαλώς και οι Χαιρετισμοί δεν είναι αναγκαία και ικανή συνθήκη για να μας δοθεί η Χάρη!
Έχω όμως την εντύπωση πως μπορεί να αποτελέσουν σημαντικό παράγοντα, αν αυτή είναι η εντολή του πνευματικού προς εμάς! Αυτό είναι κάτι που πρέπει να συζητηθεί μόνο με τον ίδιο τον πνευματικό. Νομίζω πάντως ότι σε γενικές γραμμές συμφωνούμε όλοι στα βασικά και αυτό είναι ενθαρρυντικό!

[dionysisgr]

Θα ηθελα και εγω αδελφια να καταθεσω την ταπεινη μου αποψη, ως εξης.

Το να πουμε το αποδειπνο, το μεσονυκτικο, τον ορθρο, τους χαιρετισμους στην Θεοτοκο, στον Τιμιο Σταυρο και αλλα θεσπισμενα απο την ιερα λειτουργικη παραδοση της Εκκλησιας μας, δεν ειναι, τυπος.

Μπορει να λεγεται "τυπικον" αλλα τυπος δεν ειναι!

Αυτα τα εχουν γραψει Αγιοι και τα εχουν γραψει για να γινουν και αυτοι που τα λενε Αγιοι.

"Αγιοι εστε, διοτι εγω Αγιος ειμι" λεει στην Γραφη ο Κυριος.

Σαφως και μπορει να πει κανεις αυτοσχεδια προσευχη, και φυσικα οτι αλλο του κατεβει, ειτε στα αρχαια ελληνικα ειτε και σε διαλεκτο ουζουμπουρου η ανατολικου τουρκμενισταν. (Ο Θεος ολα τα καταλαβαινει)

Ομως υπαρχει ετσι η σημαντικη πιθανοτητα, οταν δηλαδη δεν ακολουθουμε τις "τυπικες" ακολουθιες - προσευχες της Εκκλησιας μας, να πεσουμε σε βαττολογια, να λεμε λογια για νε λεμε λογια, να διασκορπιζεται ο Νους μας, προσπαθωντας να βρει λογια που θεωρει οτι θα ευαρεστησουν τον Θεο, και ετσι η προσευχη μας δεν φτανει ουτε εως την ταρατσα μας.

Αντιθετα οι επισημες ας το πουμε ετσι, προσευχες μας με την μακραιωνη πειρα των Αγιων Πατερων μας, αλλα και τα αγιασμενα λογια απο τα τοσα εκατομμυρια φορες που εχουν ειπωθει, απο επισης εκατομμυρια ανθρωπους, ειναι πολυ πιο συνεκτικες και πλουσιες σε νοηματα, συγκρατουν τον νου μας, κατανυσσουν την ψυχη πολυ πιο ευκολα, και ανεβαζουν πνευματικα τον εσωτερικο αλλα και τον εξωτερικο ανθρωπο.

Ειναι το ιδιο να λες μια δικη σου προσευχη, και το ιδιο να λες μια του Μεγαλου Βασιλειου, η του Αγ.Ιωαννη του Δαμασκηνου, η ψαλμους του Προφητανακτος Δαυιδ; Ε, δεν ειναι το ιδιο... πως να το κανουμε.

Σαφως εχει σημασια και η προθεση, αλλα εαν περιμενουμε να τα κανουμε αυτα εν πληρη κατανυξη, καηκαμε.

Πρωτα ξεκιναμε, βιαζουμε τον εαυτο μας, και ακολουθως ερχεται και η κατανυξη. "οι βιασται αρπαζουσι την Βασιλεια των Ουρανων.." σε παραφραση απο την γραφη (δεν θυμαμαι εως κεραιας πως ειναι) αλλα το νοημα ειναι οτι ΠΡΕΠΕΙ να βιαζουμε τον εαυτο μας, γιατι με το που αντιλαμβανεται ο πονηρος οτι εχουμε διαθεση να κινηθουμε προς προσευχη, αρχιζει με νυστα, κουραση, νευρα, κλπ, για να μας αποτρεχη.

Δεν την αντεχει την προσευχη, και ιδιως τις ευχες της Εκκλησιας, ΚΑΙΓΕΤΑΙ!!

Γιαυτο, πιαστε το ψαλτηρι, τον Συνεκδημο, την Παρακλητικη, το Προσευχηταριο Κατανυκτικον του Αγ.Νεκταριου Πενταπολεως, τους Χαιρετισμους και δωστε τους να καταλαβουν.

Εγω βαλει και εγω "τυπικον" στον εαυτο μου, και προσπαθω να το τηρω καθε βραδυ, ομως, ναι, υπαρχουν βραδυα, που δεν το κραταω, και αποχωρω για υπνο με απλως την προοιμιακη προσευχη η εστω το Πατερ ημων. Ομως εχουν ερθει και στιγμες, που λεω: Oχι! Εδω θα κατσεις και θα τα πεις εστω και μηχανικα! Δεν θα μου την κανεις παλι.. Χρειαζεται και βια λοιπον, οπως παντου στην ζωη μας. Εχετε δει κανεναν να γινεται Γιατρος η Δικηγορος η Επιστημονας χωρις Ζορι; με την ανεση του, Οχι βεβαια.

Λοιπον στην Πιστη μας γιατι να μην το κανουμε;

Ενταξει εγω που τα γραφω αυτα ειμαι ο πιο αμελης απο ολους, μην ασχοληθειτε με μενα, αλλα σημασια εχει το πιο ειναι σωστο και ωφελιμο.

Ετσι τα βρηκαμε ετσι τα παραλαβαμε, εχουν αγιαστει χιλιαδες ανθρωποι με αυτα τα λογια, δεν χρειαζεται να ξανα-ανακαλυψουμε τον τροχο.

Διαβαστε και Γεροντα Πορφυριο σχετικα, ειναι πολυ διαφωτιστικος.

[panagiotis2008]

Διαφωνώ,οι άνθρωποι δεν αγιάσθηκαν από τις "τυπικές" προσευχές αλλά από την Πνευματική τους προσπάθεια.
Αν δεν κάνεις προσπάθεια και δεν έχεις ταπεινότητα και δεν κάνεις πλήρη υπακοή όσες Προσευχές Μεσονυκτικού,Όρθρου,Χαιρετισμούς και τροπάρια κι αν πεις στην κόλαση θα πας.
Μπορεί κάποιος να μην μπορεί να τα πει όλα,τι σημαίνει οτί αν εγώ κάνω αγώνα και δεν λέω όλες τις Ακολουθίες και συ τις λες εγώ δεν θα αγιάσω ενώ εσύ θα αγιάσεις?
Αυτό είναι αστείο ,υπήρχε ψυχή που μέσα σε 1 μήνα έφτασε σε θεωρία και ζούσε τα Μυστήρια του Θεού επειδή υπηρέτησε αμαρτωλούς και δεχόταν όλες τις ταπεινώσεις χωρίς κουβέντα κι έδειξε τέτοια ταπεινότητα την αξίωσεο Θεός και έφτασε σε τέτοια μέτρα που δεν είχαν φτάσει χρόνια άλλοι σε εκείνο το μοναστήρι που είχαν πει χιλιάδες ακολουθίες περισσότερες.
Ο μοναχός Ζαχαρίας έφτασε σε τεράστια πνευματικά μέτρα που ο πατέρας του δεν είχε φτάσει σε πολύ περισσότερα χρόνια.
Ο Αγιασμός ενός ανθρώπου εξαρτάται από την προσπάθεια,την θέληση που έχει και από το πόσο καθαρή είναι η καρδιά του και πόσο καθαρή έχει φτάσει να είναι η ψυχή του.
Εξ'άλλου ο Παίσιος ένας απο τους μεγαλύτερους Αγίους από μια στιγμή και μετά δεν έλεγε καμμιά Ακολουθία αλλά ακατάπαυστα μόνο την Ευχή "Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με."
Και στον καθένα κάνει υπόδειξη ο Πνευματικός του και μόνο αυτήν εκτελεί.