"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Εσυ προσεύχεσαι?Είναι μια ερώτηση που μπορεί να έχει μια απλή απάντηση..ένα ΝΑΙ η ένα ΟΧΙ!
Ναι, προσεύχομαι γιατί έχω προβλήματα!Εχω πρόβλημα με το παιδί μου που δεν με καταλαβαίνει,έχω πρόβλημα με τον/την σύζυγο μου που δεν με νιώθει διπλά του και συνέχεια τσακωνόμαστε, εχω πρόβλημα με τον άνθρωπο που αγαπώ,έχω πρόβλημα γιατί δεν έχω δουλειά και για χίλιους δύο λόγους προσεύχομαι!
Εσύ αδελφέ μου που προσεύχεσαι για τα προβλήματα σου, για τον πόνο που έχεις στην καρδιά και στην ψυχή σου συνέχισε!Μην απογοήτευσε, μην το βάζεις κάτω!Σίγουρα θα έχεις δει την βοήθεια του Θεού στη ζωή σου.Αν πάλι δεν την έχεις δει κοίταξε λίγο την σχέση σου με τον Κύριο μας!Μήπως ακόμα έχεις κάποια εκκρεμότητα? Μήπως πρέπει κάτι να Του πεις που ακόμα δεν Του το έχεις πει? Δεν μιλάμε μόνο στην προσευχή με τον Κύριο μας... αλλά και κάτω από το πετραχήλι του πνευματικού μας... Δεν έχεις Πνευματικό?Τότε αδελφέ μου να βρεις! Να βρεις έναν άνθρωπο που θα τον νιώθεις σαν πατέρα! Αν δεν τον βρεις μην απογοητευτείς, αλλά με πολύ προσευχή μίλησε στο Ιησού μας να σου φέρει στον δρόμο σου άνθρωπο που θα σε αγγίξει στην ψύχη! Ξέρω ανθρώπους που έκαναν πολύ καιρό για να βρούνε έναν πνευματικό και να αποθέσουν την ψυχή τους!Να βγάλουν από την καρδιά τους όλο αυτό που η αμαρτία τους έβαλε!Έτσι και εσυ για να βγάλεις από την ψυχή σου αυτό που η αμαρτία σε πότισε,αυτό που η αμαρτία σου έβαλε εμπόδιο για να μιλήσεις στον Θεό!Εξομολογήσου καθαρά! Τότε θα δεις πράγματα μέσα σου που πριν δεν είχες,πράγματα που θα σε κάνουν να δακρυσεις!Αλλά όχι δάκρυα λείπεις αλλά χαράς!Χαράς γιατί βρήκες τον Κύριο!Βρήκες Αυτόν που η ψυχή σου ζητά!Αυτό που κάτι έλειπε από μέσα σου!Τώρα που το βρήκες αγωνίσου να το κρατήσεις... θέλει λίγο κόπο,θέλει λίγο υπομονή και αγώνα!Αλλά δεν είσαι μόνος,έχεις δίπλα σου Αυτόν στον οποίο μιλάς στην προσευχή σου!
Αν πάλι αδελφέ δεν προσευχεσαι καθόλου!Δεν θα σου πω να προσεύχεσαι... αλλά θα σου πω απλά να δοκιμάσεις να προσευχεσαι!Η δοκιμή δεν είναι κανόνας! Δεν έχεις απορία γιατί κάποιος προσεύχεται?Γιατί κάποιος παρηγορείται με την προσευχή? Η μόνη λύση για να το μάθεις είναι να δοκιμάσεις να προσεύχεσαι! Με αγνη και άδολη καρδιά!
Δεν χρειαζεται να πεις πολλα λογια! Η καλυτερη προσευχη ειναι το ιδιο το ονομα του Κυριου μας! ειναι το : Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ του Θεού ελέησον με. Δεν χρειάζεται να πεις τίποτε άλλο! Τίποτε το θεολογικό!Αυτήν η ευχή τα έχει όλα! Και δοξολογία και αιτήματα και ευχαριστία στο Θεό! Είδες ποσό απλό είναι?Και να σου πω ένα τρόπο? Πάρε ένα ρολόι και για πέντε λεπτά λεγε την ευχή! ούτε λεπτό παραπάνω! και θα δεις και εσύ την αλλοίωση μέσα στην καρδιά σου!
Κλείνω αδελφέ με την τα λόγια της ευχής!

Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ του Θεού ελέησον με!

thomas25 έγραψε:Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ του Θεού ελέησον με

...τον αμαρτωλό.

Ωραιο κειμενο και ωφελιμο. Θα ηθελα εαν μου επιτρεπει ο συντακτης-δημοσιευτης (!) του να προσθεω εναν λογισμο μου.

Υπαρχει μια γενικη αντιληψη ιδιως σε μη καταρτισμενους πνευματικα οτι προσευχομαστε μονο οταν κατι δεν παει καλα.

Οταν ειμαστε ασθενεις, κινδυνευει καποιος δικος μας, δεν πανε οι δουλειες καλα, και γενικα υπαρχει προβλημα στην βιοτικη μας πορεια.

Καλο και ευλογημενο ειναι αυτο, ομως ειναι ελλειπες και μιζερο.

Το τελειο ειναι να μην ξεχναμε τον Θεον, οταν ολα, κατα την χωματινη αντιληψη μας, πανε τελεια και κατ'ευχην.

Οταν δηλαδη ειμαστε υγιεις, οι δουλειες πανε αριστα, εχουμε ανετη ζωη, και δεν "τρεχει" τιποτα κακο.

Τοτε χρειαζεται εντονοτερη προσευχη και μαλιστα δοξολογητικη και ευχαριστιακη, για τον Κυριο που κατα σκανδαλωδη ευνοια και απειρη φιλανθρωπια μας δινει αυτα που μας δινει και που στερουνται εκατομμυρια εκατομμυριων ανθρωπων ανα τον πλανητη, Ορθοδοξοι και μη.

Και μονο που μας διατηρει, και μονο που μας εφερε στην υπαρξη, απο την σκοτεινη ανυπαρξια, και μονο που μας απεστειλε προσωπικη προσκληση, υπογεγραμμενη με το Παναγιο Αιμα Του, για την Βασιλεια των Ουρανων, πρεπει καθημερινως και αδιαλειπτως να Τον δοξολογουμε και να Τον ευχαριστουμε εν παντι τοπω της Δεσποτειας Του.

Οχι λοιπον μονο σε κινδυνο και αναγκη, αλλα εν παντι καιρω.

Υμνος, δοξολογια, προσκυνησις, ευχαριστια ανα πασα στιγμη, ειναι ευαρεστα και ευπροσδεκτα απο τον Θεον. Ας σπευσομεν.

dionysisgr έγραψε:Υμνος, δοξολογια, προσκυνησις, ευχαριστια ανα πασα στιγμη, ειναι ευαρεστα και ευπροσδεκτα απο τον Θεον. Ας σπευσομεν.

http://www.athos.edo.gr/modules.php?nam ... pic&t=3409

Αυτό που με βασανίζει είναι "γιατί προσεύχομαι;" Αδύνατο να δώσω σύμφωνη εις εαυτόν απάντηση κάθε φορά που ρωτάω με επιμονή τον εαυτό μου. Αυτό είναι το δράμα μου...

Προσευχομαστε για τα παντα .Ειτε για τα καλα ειτε για τις θλιψεις,ειτε για τις χαρες ,για ολους τους ανθρωπους ,για τους αρρωστους,για τους ναρκωμανης,για....................Ο πνευματικος μου ειπε να μιλαμε για ολα στο θεο.Ετσι απλα.!!!!!!!!!!!!!!!!!1

srev έγραψε:Αυτό που με βασανίζει είναι "γιατί προσεύχομαι;" Αδύνατο να δώσω σύμφωνη εις εαυτόν απάντηση κάθε φορά που ρωτάω με επιμονή τον εαυτό μου. Αυτό είναι το δράμα μου...

Ισως γιατι θελεις να μιλησεις σε Καποιον που σε περιμενει και ειναι ετοιμος να σε ακουσει.
Η ψυχη σου Τον γνωριζει και Τον αναζητα .

καλησπέρα φίλοι μου. δεν είναι ανάγκη να προσευχόμαστε μόνο αν έχουμε πρόβλημα ή για κάποιος ιδιαίτερο λόγο.
προσευχόμαστε απλά για να ευχαριστήσουμε τον Κύριο που μας έχει καλά και μας καλοξημερώνει.
ας ευχαριστούμε τον Κύριο απλά και μόνο για τη ζωή που μας έδωσε

....είμαι καλά και για αυτό ευχαριστώ τον Κύριο...
....είναι γεμάτο το τραπέζι μου και για αυτό ευχαριστώ τον Κύριο...
....ξημέρωσε και είμαι γερός για αυτό ευχαριστώ τον Κύριο....
....και για άλλα πολλά ευχαριστώ τον Κύριο....

Παλιότερα, στην προ-Χριστιανική μου ζωή, ζητούσα υγεία για τους ανθρώπους τού περιβάλλοντός μου (συμπ. εμένα) και για όλον τον κόσμο καθώς και βοήθεια για την επίτευξη προσωπικών -εντίμων- στόχων. Οι προσευχές γινόντουσαν σπάνια, ήταν -σχεδόν πάντα- εξαιρετικές σύντομες και στην καθομιλουμένη (δηλ. εκτός των κειμένων της εκκλησίας, Μικρό Απόδειπνο, Ευχή, "Βασιλεύ ουράνιε..", κλπ). Η συντριπτική πλειοψηφία των αιτημάτων μου εισακούστηκε όπως τα ζήτησα, χωρίς να καταβάλλω τον παραμικρό κόπο. Αυτή η "πρώτη κλήση" του Θεού παρήλθε.

Η δεύτερη κλήση, λένε οι πατέρες, έρχεται με πειρασμούς και για μένα σήμανε το πέρασμα στη Χριστιανική μου ζωή. Δεν μπορώ πια με πλήρη εσωτερική συμφωνία και ηρεμία να προσευχηθώ υγεία για κανέναν, ειδικά για τους ανθρώπους του περιβάλλοντός μου (συμπ. εμένα), παρά μόνο εξ ανάγκης καταστάσεων κι όταν το ζητώ αισθάνομαι την αστοχία του αιτήματος. Ό,τι ζητώ, πλην ελέους, το ξερνώ με το ζόρι κι από αδυναμία να μην το ζητήσω. Κι όταν ζητώ μόνο έλεος αισθάνομαι την υποκρισία να με πνίγει γιατί θέλω όλα τ' άλλα περισσότερο από το έλεος.

Παλιότερα προσευχόμουν ήπια, από σεβασμό στο Θεό και για πνευματική συμπαράσταση στην κοσμική μου ζωή. Τώρα προσεύχομαι καθημερινά, καταιγιστικά, απελπισμένα, με ορμή, κλονισμό ψυχής, βαθιά κούραση, φόβο, και εν μέσω τρικυμίας λογισμών. Η χαρά που συχνά παίρνω από την προσευχή απλά αντισταθμίζει την πίκρα που με οδηγεί στην προσευχή και το κέρδος παρατίθεται στον μέλλοντα χρόνο.

Παλιότερα προσευχόμουν όποτε το θυμόνουν ενώ τώρα βεβιασμένα και συνεχώς. Ο βιαστής είναι ο εαυτός μου και συνεχώς τον ρωτάω, "Γιατί με κάνεις να προσεύχομαι; Τι θέλεις, τι ζητάς;" Απάντηση δεν παίρνω...

Σπύρος.