"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Πόσοι απο εσας έχετε τις κατάληλες συνθήκες για προσευχή, μελέτη και περισυλογή? Εγω αντιμετωπίζω πρόβλημα διοτι το σπίτι μου είναι σε μια γειτονιά με αρκετό θόρυβο (περισότερο το καλοκαίρι, λογικό άλλωστε) με τα μηχανάκια να πηγαινοέρχονται απο τους πιτσιρικάδες, παρέες να κάθονται σε κάτι τραπεζακια και να γελάνε, να φωνάζουν μεχρι αργά τα μεσάνυχτα, τα παιδια που παίζουν να ξεσηκώνουν με τις φωνές τους... και δεν περιγράφεται. Επειδη είμαι και άνθρωπος της ησυχίας ( εώς εσχάτων) δεν την παλεύω καθόλου. Πώς να μελετήσεις και να προσευχηθείς μετα? Και όταν κάποτε πάψει η φασαρία πλέον με τα νεύρα που έχεις δεν υπάρχει διάθεση. Διότι η εσωτερική ησυχία πήγάζει και απο την εξωτερική. Τι λέτε εσείς?

Τα ιδια λεω και εγω,αλλα νομιζω σε τελικη αναλυση οτι ειναι μια δικαιολογια.Γιατι πιστευω με το χαζουλικο μου μυαλο,πως αν θελεις να προσευχηθεις ,θα προσευχηθεις ,οπουδηποτε και αν εισε και ας παει να γκρεμιζεται και ολος ο κοσμος.Πρεπει να βρουμε τη δυναμη η να τη ζητησουμε απο τον θεουλη να μας οπλισει με τα καταλληλα εφοδια ,ωστε να μπορουμε να προσευχηθουμε ,χωρις να δινουμε σημασια σε εξωτερικες επιδρασεις.Ειμαστε γενικα ,μαλλον ειμαι πολυ χλιαρη!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!Ειναι τοσο ευκολο να μπεις στον παραδεισο και εμεις βρισκουμε αλλες χιλιες δυο δικαιολογιες για να μην προσφερουμε αυτο που ζητει ο θεος απο εμας.Ειμαστε θνητοι ανθρωποι.

ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΕ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣΕ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΑΥΤΕΣ
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑΣΕ ΠΟΛΥ ΕΥΤΥΧΗΣΜΕΜΟΣ ΑΔΕΡΦΙΚΕ ΜΟΥ ΦΙΛΕ
ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΕΟΧΙ ΜΟΝΟ ΕΧΕΙΣ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΕΙΑ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΘΗΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΣΚΟΤΩΣΕΙΣ ΠΟΛΑ ΠΑΘΗ ΣΟΥ
ΜΗΝ ΑΝΧΩΝΕΣΕ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ......
ΕΧΕΙΣ ΒΡΕΙ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ.......ΕΝΑ ΒΗΜΑ ΒΛΕΠΩ ΝΑ ΑΠΕΧΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ
ΕΝΩ ΕΓΩ ΕΧΩ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΕΥΝΟΗΚΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΔΕΣ.......ΕΧΩ ΑΠΟΤΥΧΗ.ΑΙΣΙΟΣ ΣΥΜΠΛΗΡΩΝΩ ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΑΚΟΜΑ ΧΡΟΝΟ ΠΛΗΡΗΣ ΑΠΟΤΥΧΗΑΣ ΜΟΥ
ΔΕΧΟΜΕ ΣΥΝΧΑΡΙΤΗΤΡΙΑ.

Δεν υπάρχει τίποτε το μεμπτό στο να προσεύχεσαι για μια καλά σοδειά,
αλλά μην αποφεύγεις το όργωμα και το αλέτρι.

Φίλε empire21 μήπως ήρθε η ώρα να μετακομίσεις σε χωριό;

Αποσπάσματα από το βιβλίο «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ΛΟΓΟΙ Α΄ : ΜΕ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟ»

(σελ. 182)

Όταν δυσκολεύεται να λέει κανείς την ευχή μέσα στον θόρυβο, είναι γιατί ο νους δεν είναι δοσμένος στον Θεό. Πρέπει να φθάσει ο άνθρωπος στην Θεία αφηρημάδα, για να ζήσει την εσωτερική ησυχία και να μην ενοχλείται από τον θόρυβο στην προσευχή. Φθάνει στο σημείο εκείνο της Θείας αφηρημάδας που δεν ακούει πια τους θορύβους, ή τους ακούει όταν θέλει, ή μάλλον, όταν κατεβαίνει ο νους του από τον ουρανό. Και θα φθάσει σ’ αυτό το σημείο αν δουλέψει πνευματικά, αν αγωνιστεί. Τότε θα ακούει όποτε αυτός θέλει.

empire21 έγραψε:Πόσοι απο εσας έχετε τις κατάληλες συνθήκες για προσευχή, μελέτη και περισυλογή? Εγω αντιμετωπίζω πρόβλημα διοτι το σπίτι μου είναι σε μια γειτονιά με αρκετό θόρυβο (περισότερο το καλοκαίρι, λογικό άλλωστε) με τα μηχανάκια να πηγαινοέρχονται απο τους πιτσιρικάδες, παρέες να κάθονται σε κάτι τραπεζακια και να γελάνε, να φωνάζουν μεχρι αργά τα μεσάνυχτα, τα παιδια που παίζουν να ξεσηκώνουν με τις φωνές τους... και δεν περιγράφεται. Επειδη είμαι και άνθρωπος της ησυχίας ( εώς εσχάτων) δεν την παλεύω καθόλου. Πώς να μελετήσεις και να προσευχηθείς μετα? Και όταν κάποτε πάψει η φασαρία πλέον με τα νεύρα που έχεις δεν υπάρχει διάθεση. Διότι η εσωτερική ησυχία πήγάζει και απο την εξωτερική. Τι λέτε εσείς?

Εγώ λέω ότι είσαι τυχερός, που ο θόρυβος πηγάζει από εξωτερικές πηγές και όχι από την ανησυχία του εαυτού σου.
Θέλω να πω, σε ζηλεύω.
Αλλά πες μου κι εσύ κάτι, σε παρακαλώ. Πώς γίνεται αν και ήμουν άνθρωπος της ησυχίας μέχρις εσχάτων και ξεπερνούσα συχνά τους εξωτερικούς θορύβους που μου περιγράφεις (όχι σε τέτοια ένταση, αλλά αρκετά ενοχλητικούς επίσης) και ξεχνιόμουν στην προσευχή κλείνοντας και το τηλέφωνο και δεν ήθελα τίποτε άλλο, τώρα να μην μπορώ να κάτσω πάνω από 5 λεπτά να ησυχάσω και να προσευχηθώ, παρά να επιζητώ τις παρέες, τις μπυρίτσες και τους θορύβους;

empire21 έγραψε:Πόσοι απο εσας έχετε τις κατάληλες συνθήκες για προσευχή, μελέτη και περισυλογή? Εγω αντιμετωπίζω πρόβλημα διοτι το σπίτι μου είναι σε μια γειτονιά με αρκετό θόρυβο (περισότερο το καλοκαίρι, λογικό άλλωστε) με τα μηχανάκια να πηγαινοέρχονται απο τους πιτσιρικάδες, παρέες να κάθονται σε κάτι τραπεζακια και να γελάνε, να φωνάζουν μεχρι αργά τα μεσάνυχτα, τα παιδια που παίζουν να ξεσηκώνουν με τις φωνές τους... και δεν περιγράφεται. Επειδη είμαι και άνθρωπος της ησυχίας ( εώς εσχάτων) δεν την παλεύω καθόλου. Πώς να μελετήσεις και να προσευχηθείς μετα? Και όταν κάποτε πάψει η φασαρία πλέον με τα νεύρα που έχεις δεν υπάρχει διάθεση. Διότι η εσωτερική ησυχία πήγάζει και απο την εξωτερική. Τι λέτε εσείς?

Ο Θεός, ίσως σε επισκέπτεται στην απόλυτη απελπισία!
Η απόλυτη ησυχία απέχει πολύ από αυτήν, νομίζω...
Μήπως θες να έρθεις κανά δυο μέρες να φυλάξεις τα μικρά μου; :D

Είσαι και μισή ώρα δρόμο...