Δεν εξαντλείται η συγγνώμη Του
Δημοσιεύτηκε: Τρί Ιούλ 15, 2008 10:32 am
Πως είναι δυνατό να εξαντληθεί η αγάπη Του, εφόσον ο Θεός είναι άπειρος; Άπειρη θα είναι και η αγάπη Του. Και επειδή ο Θεός είναι αγάπη, γι΄ αυτό και μας συγχωρεί, πρόθυμα πάντοτε και πάντα αμαρτωλό. Το διακηρύττει ο ίδιος: «Ου θελήσει θέλω τον θάνατον του αμαρτωλού, ως το επιστρέψαι και ζην αυτόν». Πολλές φορές σφάλλουμε ενώπιόν Του. Αμαρτάνοντες παραβαίνουμε το Νόμο Του. Η αμαρτία είναι ανομία, είναι ύβρις και προσβολή κατά του Θεού. Είναι σαν να λέμε στον Θεό: Συ διατάσσεις εκείνο, αλλά εγώ δεν υπακούω και δεν κάνω αυτό που παραγγέλλεις. Δεν λογαριάζω το μεγαλείο Σου και τις απειλές Σου.
Και αν μεν κάνω κάτι που δεν το ήξερα, υπάρχει ελαφρυντικό, αλλά εάν ήξερα ότι απαγορεύεται από το Νόμο Του, τότε; «Φοβερόν το εμπεσείν εις χείρας Θεού ζώντος». Π.χ. όταν τολμώ να λέω ότι όσα παραγγέλλει ο Θεός είναι ανεφάρμοστα, δεν γίνονται σήμερα και δεν συμβιβάζονται με το επάγγελμά μου η την εποχή μου, τι είναι αυτό; Δεν είναι προσβολή του Θεού; Διότι κατ΄ αυτόν τον τρόπο τολμούμε να ισχυρισθούμε ότι ο Θεός ζητεί πράγματα αδύνατα. Επομένως είναι άδικος. Προσβάλλουμε λοιπόν τον Θεό κατ΄ αυτόν τον τρόπο. Και όμως συγχωρεί. Παραβλέπει τις αδυναμίες μας. Μας συγχωρεί όχι μια και δύο, αλλά πολλές φορές την ημέρα όταν αμαρτάνουμε.
Εάν κάποιος μας υβρίσει η διαβάλλει, έστω και μια φορά, δημιουργείται πολλές φορές στην ψυχή μας απέχθεια, αντιπάθεια. Εάν δύο φορές, τότε δημιουργείται μίσος σε τέτοιο σημείο που δεν θέλουμε να τον δούμε. Και αν μεσολαβήσουν άλλοι για να συνδιαλλαγούμε, θα το πράξουμε με πολύ κόπο και πόνο. Και τότε ακόμη είναι ζήτημα αν θα εξαλειφθεί τελείως η απέχθεια. Ο Θεός όμως ο μεγάλος, ο παντοδύναμος, ο άπειρος, υβριζόμενος και περιφρονούμενος από τον ατελή άνθρωπο συγχωρεί.
Ο Θεός είναι άγιος. Και με τις αμαρτίες μας προσβάλλουμε την αγιότητά Του. Για να γίνει κατανοητό ένα μέρος του πόνου που δοκιμάζει ο Θεός από τις αμαρτίες μας, ας λάβουμε υπόψη μας ένα πατέρα δίκαιο, ενάρετο, που βλέπει το παιδί μου που το ανέθρεψε να τον ατιμάζει με την αμαρτωλή ζωή. Τον πόνο που δοκιμάζει ο πατέρας αυτός, δεν μπορεί να τον εξομοιώσει με κανένα άλλον πόνο του. Διατρυπά την καρδιά του πικρία ανέκφραστη. Έτσι και ο Θεός, όταν μας βλέπει να αμαρτάνουμε. Και όμως και πάλι σπεύδει και μας αγκαλιάζει και μας συγχωρεί με την αγάπη Του, σαν να μη είχε συμβεί τίποτε. Αυτό το εκφράζει ο ίδιος στην παραβολή του Ασώτου. Γιατί είναι άβυσσος η ευσπλαγχνία Του. Φρέαρ αρτεσιανό η αγάπη Του. Όπως το αρτεσιανό δεν έχει ανάγκη μηχανής, αλλ΄ εξακολουθεί να ανεβάζει σε ύψος κρουνούς καθαρού ύδατος, έτσι και η αγάπη του Θεού εκχύνεται από τα βάθη της ανεξερεύνητης σοφίας του Θεού, αυθόρμητη, πλούσια, ζωογόνος. Και μολονότι καθημερινά προσβάλλουμε την αγιότητά Του, μας συγχωρεί, όταν εμείς μετανοούμε.
Αρχιμ. ΚΑΛΛΙΣΤΡΑΤΟΣ Ν. ΛΥΡΑΚΗΣ
Και αν μεν κάνω κάτι που δεν το ήξερα, υπάρχει ελαφρυντικό, αλλά εάν ήξερα ότι απαγορεύεται από το Νόμο Του, τότε; «Φοβερόν το εμπεσείν εις χείρας Θεού ζώντος». Π.χ. όταν τολμώ να λέω ότι όσα παραγγέλλει ο Θεός είναι ανεφάρμοστα, δεν γίνονται σήμερα και δεν συμβιβάζονται με το επάγγελμά μου η την εποχή μου, τι είναι αυτό; Δεν είναι προσβολή του Θεού; Διότι κατ΄ αυτόν τον τρόπο τολμούμε να ισχυρισθούμε ότι ο Θεός ζητεί πράγματα αδύνατα. Επομένως είναι άδικος. Προσβάλλουμε λοιπόν τον Θεό κατ΄ αυτόν τον τρόπο. Και όμως συγχωρεί. Παραβλέπει τις αδυναμίες μας. Μας συγχωρεί όχι μια και δύο, αλλά πολλές φορές την ημέρα όταν αμαρτάνουμε.
Εάν κάποιος μας υβρίσει η διαβάλλει, έστω και μια φορά, δημιουργείται πολλές φορές στην ψυχή μας απέχθεια, αντιπάθεια. Εάν δύο φορές, τότε δημιουργείται μίσος σε τέτοιο σημείο που δεν θέλουμε να τον δούμε. Και αν μεσολαβήσουν άλλοι για να συνδιαλλαγούμε, θα το πράξουμε με πολύ κόπο και πόνο. Και τότε ακόμη είναι ζήτημα αν θα εξαλειφθεί τελείως η απέχθεια. Ο Θεός όμως ο μεγάλος, ο παντοδύναμος, ο άπειρος, υβριζόμενος και περιφρονούμενος από τον ατελή άνθρωπο συγχωρεί.
Ο Θεός είναι άγιος. Και με τις αμαρτίες μας προσβάλλουμε την αγιότητά Του. Για να γίνει κατανοητό ένα μέρος του πόνου που δοκιμάζει ο Θεός από τις αμαρτίες μας, ας λάβουμε υπόψη μας ένα πατέρα δίκαιο, ενάρετο, που βλέπει το παιδί μου που το ανέθρεψε να τον ατιμάζει με την αμαρτωλή ζωή. Τον πόνο που δοκιμάζει ο πατέρας αυτός, δεν μπορεί να τον εξομοιώσει με κανένα άλλον πόνο του. Διατρυπά την καρδιά του πικρία ανέκφραστη. Έτσι και ο Θεός, όταν μας βλέπει να αμαρτάνουμε. Και όμως και πάλι σπεύδει και μας αγκαλιάζει και μας συγχωρεί με την αγάπη Του, σαν να μη είχε συμβεί τίποτε. Αυτό το εκφράζει ο ίδιος στην παραβολή του Ασώτου. Γιατί είναι άβυσσος η ευσπλαγχνία Του. Φρέαρ αρτεσιανό η αγάπη Του. Όπως το αρτεσιανό δεν έχει ανάγκη μηχανής, αλλ΄ εξακολουθεί να ανεβάζει σε ύψος κρουνούς καθαρού ύδατος, έτσι και η αγάπη του Θεού εκχύνεται από τα βάθη της ανεξερεύνητης σοφίας του Θεού, αυθόρμητη, πλούσια, ζωογόνος. Και μολονότι καθημερινά προσβάλλουμε την αγιότητά Του, μας συγχωρεί, όταν εμείς μετανοούμε.
Αρχιμ. ΚΑΛΛΙΣΤΡΑΤΟΣ Ν. ΛΥΡΑΚΗΣ