Εν ημέρα θλίψεως

[theodosis79]

Καλησπέρα αδελφοί. Θα ήθελα να θέσω ένα θέμα. Τι κάνουμε όταν συμβεί ένα απροσδόκειτο γεγονός και μας ταράξει? Εννοώ ότι σε τέτοιες περιπτώσεις δεν έχουμε διάθεση ούτε να προσευχηθούμε ούτε να μελετήσουμε πνευματικά. Αυτό γίνεται συνήθως σε καταστάσεις θυμού πχ στη δουλειά μας ήστο σπίτι ή κάπου έξω κάποιος μας μίλησε απότομα ή μας ήλεγξε πολύ αυστηρά για μια παράλειψη μας ή μάθαμε οτι κάποιος μας κατηγορεί, μας συκοφανεί και μας κατάλαλει ή εμας ή την οικογένεια και τους δικούς μας ή ότι κάποιος μας χλευάζει και μας ειρώνέυεται ακόμα και για την ευσέβεια μας. Ξέρω, οι πατέρες δίνουν ρητές εντολές όσον αφορά το θέμα αυτό αλλά εμείς οι εγωιστές, και γεμάτοι πάθη τι μπορούμε να κανουμε όχιγια να μην μας κατακρίνουν αλλά για να μην χάνουμε την ειρήνη της ψυχής μας γιατί αυτό μετά γινεται και αιτία πτώσεων.

[mirto]

Ταπεινά σου αναφέρω το παρακάτω κείμενο που μας παραθέτει σε τακτά διαστήματα ο silver...........αν δεν πρόλαβες να το διαβάσεις ..........

ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΕΦΡΑΙΜ
ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΥ Ι. Μ. ΦΙΛΟΘΕΟΥ

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΒ΄
Περί Πειρασμών.

10η. Μας πλανά ο σατανάς, πρώτον εμένα, και δεν κάμνομεν υπομονήν και χάνομεν το κέρδος εκάστου πειρασμού. Ένας αββάς παρεκάλεσε τον Θεόν, να τον απαλλάξη από τα πάθη. Του αφήρεσε λοιπόν ο Θεός τα πάθη, και του έδωκε την απάθειαν. Κατόπιν επήγε εις ένα έμπειρον αββάν και του λέγει: Γέροντα, αναπαύθηκα από τα πάθη και είμαι ήσυχος (ήτο νέος ακόμη ).
Άκουσον τέκνον, του λέγει ο μεγάλος Γέροντας, πήγαινε και παρακάλεσε τον Θεόν να σου επιστρέψη τα πάθη, διότι εις τους πολέμους ωφελείται ο άνθρωπος, ενώ εις την απάθειαν όχι, διότι είναι ανάπαυσις και όχι κόπος. Εις τους πειρασμούς τελειώνεται ο άνθρωπος και γίνεται πνευματικός, ενώ χωρίς πειρασμούς είναι άσοφος, άμορφος, άχρηστος, κούτσουρο!
Δια τούτο κάνε υπομονήν, ό,τι και αν σε πολεμή, εις τους εσχάτους τούτους καιρούς, που ζώμεν ημείς, μη περιμένωμεν άλλο από πειρασμούς και αυτοί θα μας σώσουν!

[theodora]

Το παθαίνω αρκετές φορές αυτό το χάλι.
Πιό παλιά τα έβαζα με τον «αντικείμενο» και δήθεν τον κόντραρα για να μην γίνει το δικό του. (κτλ,κτλ,κτλ)
Με τον καιρό και εφόσον έσπασα τα μούτρα μου από την υπερηφάνεια μου (μα πώς είναι δυνατόν να μην θέλω να προσευχηθώ ή να μελετήσω εγώ ??? !!!!) χαλάρωσα και έβαλα μουσική.
Την επόμενη φορά πήρα ένα σταυρόλεξο να λύσω.
Και την μεθεπόμενη μία επίσκεψη σε συγγενείς κτλ , αγνοώντας παντελώς το πρόβλημα.
Το ίδιο κάνω και σήμερα. Αδιαφορώ, απασχολώ το μυαλό μου με άλλα πράγματα και πριν περάσουν 1-2 ωρίτσες λαχταράω να βρεθώ στο εικονοστάσι για να προσευχηθώ.
Και φυσικά αυτή την ευλογημένη αδιαφορία μου την συνέστησε ο πνευματικός μου.
Σήμερα έχουμε και την εναλλακτική του serfαρίσματος. (ξεχνάμε και το ονομά μας και ησυχάζουμε)

[max1]

Έχει δίκιο όμως ο φίλος που ρωτάει. Καλά να κάνεις υπομονή, όταν αναστατώνεσαι και ταράζεσαι όμως; Τι γίνεται τότε; Αν κάποιοι σε νευριάζουν και σου ανεβαίνει η πίεση, αυτό είναι κάτι που δεν μπορείς να το αποφύγεις εύκολα
Το θέμα είναι δηλαδή πως θα καταφέρουμε να μείνουμε ατάραχοι σε τέτοιες καταστάσεις. Ίσως μια λύση θα ήταν να μην μας συμβαίνουν τέτοια γεγονότα στα ξαφνικά.
Κάπου διάβασα ότι αν φεύγοντας το πρωί από το σπίτι σκεφτούμε ότι σε λίγο θα μας συμβεί κάτι, ένας πειρασμός που θα μας αναστατώσει, προετοιμάζουμε πιο εύκολα τον εαυτό μας και αποφεύγουμε εν μέρη τη σύγχιση, ενώ αν μας συμβεί κάτι ξαφνικά, αντιδρούμε πιο απότομα και κάνουμε πράγματα για τα οποία μετά θα μετανιώσουμε (μιλάω εκ πείρας)

[smarti]

Σε καποιον πολυ γλυκο και καλο πμνευματικο που πηγαινα ,πριν χρονια μου ειχε πει ,,οταν σε στεναχωρουν και σου λενε διαφορα τα οποια σε πληγωνουν,να τα ακους αλλα να μην τα αφηνεις να μενουν μεσα σου .Δηλαδη απο το ενα αφτι να μπαινουν και να συνεχιζουν και να βγαινουν απο το αλλο ,χωρις καμια σταση ενδιαμεσα.,,Ειναι πολυ δυσκολο να το πετυχεις ,αλλα με τη βοηθεια του Κυριου μας πιστευω πως καποια στιγμη ισως και να το καταφερυμε.Δυνατο βρε αδελφια ,μην αφηνετε να σας στεναχωρεσουν και αν παλι το καταφερουν ,δεν πειραζει !!!!!!!Εμεις θα ειμαστε με το χαμογελο ;) και οταν βρουμε μετα παλι τη δυναμη και την καθαρη σκεψη για προσευχη,η Παναγιτσα μας εκει ειναι παντα .Στο εικονοστασι μας και μας περιμενει :)

[theodora]

ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΑΘΩΝΑ.
Αποσπάσματα από το βιβλίο <b>"Συζητήσεις στον Άθωνα" του Γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού</b>.

Τα αίτια που προκαλούν το πάθος του θυμού είναι ποικίλα, αλλά συγγενικά και αλληλοεξαρτώμενα αφού τα συνδέει η ιδιοτέλεια, το συμφέρον και γενικά η φιλαυτία. Όπου επικρατήσει ο ολέθριος ατομισμός δεν απουσιάζει και η σκιά του, που είναι ο θυμός!
Γιατί παρουσιάζεται ο θυμός; Επειδή φράζεται ο δρόμος της νομιζόμενης φιλαυτίας. Στους εμπαθείς και αιχμαλώτους στα σωματικά πάθη, που κυριαρχούν οι παράλογες ορέξεις και οι ηδονές, ο θυμός κινείται από το φόβο της στερήσεως της ικανοποιήσεως τους.
Το ίδιο γίνεται και στους αιχμαλώτους των ψυχικών παθών, όπως της φιλοδοξίας, τους εγωισμού, της υπερηφανείας, των τιμών, των προβολών, των επαίνων κλπ.
Όλα αυτά είναι τα κίνητρα και εργαλεία του θυμού, που μας χωρίζει από την αγάπη και τη ζωή - το Θεό – και μας ετοιμάζει τόπο στον Άδη και το θάνατο, τον τόπο του σατανά!
Τη λύτρωση και ελευθερία μας υποδεικνύει ο Κύριος μας, η ανάσταση και ζωή, διδάσκοντας την αρμόζουσα συμπεριφορά:
«Ἀνεχόμενοι ἀλλήλων ἐν αγάπῃ» (Εφ. 4,2)
«ἀγαπᾶτε τούς ἐχθρούς ὑμῶν, εὒχεσθε ὑπέρ τῶν ἐπηρεαζόντων ὑμᾶς καί διωκόντων» (Ματ. 5,44),
«ὅσα ἂν θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἂνθρωποι, οὕτω καί ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς»
(Ματ 7,12)
και «εὐλογεῖτε καί μή καταρᾶσθε» (Ρωμ. 12, 14).

[theodosis79]

Σας ευχαριστώ πολύ αδελφοί. Ξέρετε κάτι? Φέτος παραμονές Του Πάσχα μέσα στην εκκλησία ακούσα να με κατακρίνουν ακόμα και για την ευσέβεια μου (την όποια τελως πάντων, αν έχω) και αυτό σε καιρό ενώ προετοιμαζόμουν για να κοινωνίσω, για να ταραχτώ και να πέσω σε καμιά πτώση.
Επειδή ο πατέρας μου διατηρεί κατάστημα και είχε με κάποιον διαφορές, αυ΄τος με κστέκρινε ότι τάχα κάνουμε τους ψευτοαγίους και πάμε δήθεν στην εκκλησία κλπ. κλπ.
Ξέρω ένας άγιος αυτό θα το θεωρούσε μια πολύ καλή ευκαιρία για να ταπεινωθεί και να ανλεβει πνευματικά!

[theodosis79]

Και να το θέσω και αλλιώς? Είναι αποκλειστικά αποτέλεσμα εγωισμού και κακίας το να αντιδράς ή να αγανατείς στις ύβρις και τις προσβολές των άλλων? Και αν σου θίγουν κάποια λεπτά και ευαίσθητα σημεία? Πολλές φορές δεν μας πειράζει όταν ακούμε ατίμιες και προσβολές για τον εαυτό μας όσο όταν ακούμε για κάποιο μέλος της οικογενειας μας ή καποιο πολύ αγαπημένο μας πρόσωπο το οποίο μπορεί να έχει το Α ή Β πρόβλημα και καποιοι να το κουτσομπολεύουν.

[smarti]

Οταν αδικειται καποιος , και εγω γινομαι εξαλλη.Να σου πω ,δεν ξερω αν θα μπορουσα να διατηρησω την ψυχραιμια μου.Αλλα νομιζω θα προσπαθουσα και θα ελεγα την ευχη απο μεσα μου.
Η γιαγια μου ,οταν ζουσε και θυμαμαι ηταν στην αρχη του γαμου μου,μου ειχε πει,,Σμαρω οταν θα ακους κατι η απο την πεθερα σου η απο τον αντρα σου η οτιδηποτε σε στεναχωρει,δεν θα απαντας αμεσως ,αλλα θα μετρας απο μεσα σου ως το δεκα η αν θελεις να φευγεις για λιγο ,παλι μετροντας ως το 10,,και μετα να απαντας (αν δεν το εχεις ξεχασει εως τοτε)Βλεπεις τα αιματα καποια στιγμη ηρεμουν και αυτα και μπορουμε και βλεπουμε ποιο καθαρα!.Δεν ξερω κατα ποσο μπορει να σε βοηθησει!!!Αλλα δοκιμασε το ,που ξερεις ,ισως......

[smarti]

Υ.Σ ετυχε να πει η πεθερα σου ,γιατι η καιμενη ειχε 4 νυφες.Η δικια μου ειναι πολυ καλη.Χρυσος ανθρωπος!!!