Ο Αετός του Βυζαντίου

[omirosx]

ΦΟΙΝΙΞ-ΤΟ ΠΟΥΛΙ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ
Βγήκε ο σπορεύς και έριξε στη Γη καθένα από τα σπόριμα, που πέφτοντας στο χώμα ξερά και γυμνά διαλύονται; ;

Ύστερα από τη διάλυση τους η μεγαλοσύνη της Προνοίας του Δεσπότου τα ανασταίνει και από το ένα βλασταίνουν περισσότερα και καρποφορούν.
Άς προσέξουμε το παράδοξο σημάδι, που γίνεται στους τόπους της ανατολής, δηλαδή εκεί γύρω στην Αραβία.

Υπάρχει εκεί ένα πτηνό που ονομάζεται ΦΟΙΝΙΞ. Αυτό όντας μονάκριβο ζει –500- χρόνια, κι όταν έρχεται η ώρα του να ψοφήσει, κάνει μια φωλιά από Λίβανο, και σμύρνα, και από τα υπόλοιπα αρωματικά φυτά, όπου όταν τελειώνουν οι μέρες του μπαίνει και ψοφά.
Κιʼ ενώ σαπίζει η σάρκα του, γεννιέται ένα σκουλήκι, που τρεφόμενο από την ικμάδα του ψόφιου ζώου, βγάζει φτερά, ύστερα δυναμώνοντας σηκώνει εκείνη τη φωλιά, όπου είναι αποθεμένα τα οστά του πρώην πτηνού και βαστάζοντας τα, πετά από τα μέρη της

Αραβίας στην Ηλιούπολη της Αιγύπτου και μέρα μεσημέρι, ενώ όλοι το βλέπουν, αφού φτερουγίσει πάνω από τον βωμό του Ηλίου, τα αποθέτει εκεί και ύστερα χάνεται γυρίζοντας πίσω. Οι ιερείς λοιπόν μελετούν τους σημειωμένους χρόνους και βρίσκουν ότι το πουλί αυτό τους ήλθε αφού συμπλήρωσε τα –500-χρόνια του.

Και θαρρούμε ότι είναι μεγάλο και θαυμαστό, αν ο δημιουργός των όλων αναστήσει εκείνους που τον υπηρέτησαν οσίως μέσα στην πεπίθεση αγαθής πίστεως, όταν και μʼ ένα πτηνό μας δείχνει το μεγαλείο της υποσχέσεως του; Διότι λέγει κάπου.

Και εξαναστήσεις με, και εξομολογήσομε σοι. Επίσης. Εκοιμήθη και ύπνωσα, εξηγέρθην ότι συ μετʼ εμού ει. Και πάλι ο Ιώβ λέγει. Και αναστήσεις την σάρκα μου ταύτην την αναντλήσασαν ταύτα πάντα.
Άς δεθούν, λοιπόν, σʼ αυτή την ελπίδα οι ψυχές μας, στην ελπίδα του πιστού στις υποσχέσεις του και δικαίου στις κρίσεις του.

Φίλοι μου καλοί εγώ από την πλευρά μου το βλέπω σαν μυθολογία. Ξέρει κανείς κάτι να μας πει;

Και μια και πιάστηκα με τα πουλιά να σας πω και για ένα άλλο πουλί…


Ο ΑΕΤΟΣ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ..
Βρήκε κάποιο μοναστήρι και μπήκε μέσα να ξεκουραστεί. Ήταν ένα θαυμάσιο καταφύγιο στην κατάλληλη ώρα. Καθώς κάθισε να ξεκουραστεί δεν άργησε να τον πάρει ο ύπνος.

Κάποια στιγμή, ο Βασίλειος ένοιωσε κάποιο χέρι να ακουμπάει στον ώμο του και ξύπνησε απότομα. Έκανε να ανασηκωθεί κιʼ αντίκρισε μια μαύρη σιλουέτα που έστεκε από πάνω του.

Τι θέλεις άνθρωπε του Θεού; Ρώτησε ξαφνιασμένος. Ο Θεός να σε προστατεύει τέκνον μου. Καλώς ήλθες. Πέρασε μέσα. Χωρίς να ζητήσει καμιά εξήγηση, ο Βασίλειος ακολούθησε τον καλόγερο. Εκείνος τον οδήγησε από ένα μακρύ διάδρομο σε μια στοά, όπου υπήρχαν μερικά θρανία κι΄ένα τραπέζι, και του είπε:Θα είσαι κουρασμένος και θα πεινάς, τέκνον μου.

Φάγε και αναπαύσου.
Και τον περιποιήθηκε, όσο μπορούσε, καλύτερα. Του έφερε παστό ψάρι, κολοκύθια τηγανητά, φρέσκα σύκα, ένα μπουκάλι κρασί και μισό καρπούζι. Ο Βασίλειος, ευχαριστημένος πολύ από τη φιλόξενα, έφαγε με όρεξη. Τέλος, σκούπισε τα χείλη του και είπε στον γέροντα.
Το μοναστήρι σου, γέροντα, είναι πολύ φιλόξενο.

Δεν ξέρω αλλού να συνηθίζουν να φιλεύουν τους φτωχούς σαν βασιλόπουλα. Δεν είσαι βασιλόπουλο, μα
βασιλέας!
Απάντησε με σεβασμό ο καλόγερος. Και πρόσθεσε. Βασιλέα Αύγουστε Καίσαρα! Καταδέξου να σε χαιρετήσω πρώτος στην πόλη σου, εγώ ο ταπεινός υπηρέτης του Θεού.

Και λέγοντας αυτά γονάτισε και προσκύνησε τον άγνωστο ξένο σαν αυτοκράτορα. Ο Βασίλειος το βρήκε πολύ αστείο. Ξεκαρδίστηκε στα γέλια και είπε:
Ο Βασίλειος είχε τώρα σοβαρευτεί. Όση ώρα του μιλούσε ο καλόγηρος είχε πέσει σε συλλογή. Ναι είπε.

Και η μητέρα μου, μου έχει μιλήσει πολλές φορές για κάτι παράξενο που συνέβηκε, όταν ήμουνα πολύ μικρός. κάποτε, λέει με έβαλε να πλαγιάσω σε ένα αυλάκι για να βοηθήσει τον πατέρα μου να σπείρει το χωράφι. Ο Ήλιος ΄ηταν καυτερός και δεν υπήρχε τριγύρω ούτε χαμόδενδρο, για να με προφυλάξει.
Ξαφνικά, ένας αετός όρμησε καταπάνω μου κιʼ η μητέρα, τρομοκρατημένη, έβαλε τις φωνές.

Ο Αετός περιορίστηκε να πετάει πάνω από το κεφάλι μου σαν να με προστατεύσει από τον ήλιο με τα πλατειά φτερά του.

Το ίδιο βράδυ η μητέρα μου είδε ΄ονειρο πως μπροστά στην πόρτα του σπιτιού μας φύτρωσε ένα δένδρο φορτωμένο με χρυσούς καρπούς. Αυτό είναι παρατήρησε ο καλόγερος. Ο Αετός τέκνον μου, είναι το έμβλημα της αυτοκρατορίας μας.

Οι χρυσοί καρποί, τα σύμβολα της μελλοντικής ευτυχίας σου. Όπως βλέπεις, το λαμπρό πεπρωμένο σου φανερώθηκε από πολύ ενωρίς.

Πίστευε λοιπόν στους οιωνούς και θα ιδείς τελικά πως κάποτε θα πραγματοποιηθούν. Ο Κύριος απαιτεί πίστη για να βοηθεί τα πλάσματα Του.
Το σπουδαίο είναι ότι ο Βασίλειος, ενώ μπήκε στο Παλάτι σαν απλός ιπποκόμος στους βασιλικούς στάβλους, σιγά, σιγά, με την ευφυΐα, την τόλμη και την φιλοδοξία του, κατόρθωσενʼ ανεβεί στο θρόνο και να γίνει ο ιδρυτής της περίφημης Μακεδονικής δυναστείας.

Ο λεγόμενος Βασίλειος ο Μακεδών Να μια ευκαιρία για να πω το ιστορικό ότι αυτός είναι εκείνος που δημιούργησε τα ΣΥΝΑΞΑΡΙΑ.

Και κάτι πολύ σπουδαίο πάλι που το συναντάμε κάθε Κυριακή στην Θ. Λειτουργία. Τα εωθινά Ευαγγέλια που ακούμε είναι του Υιού του Λέων ο Σοφός Μεταξύ 9ου και 10ου αιώνα

Αλλού πάλι διαβάζω ο αετός το έμβλημα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας με τα δύο κεφάλια που κοιτούν αντίθετα το ένα από το άλλο. Συμβολίζει την Βυζαντινή αυτοκρατορία σε ανατολή και Δύση.