Στιγμές αγάπης!!!
Δημοσιεύτηκε: Τρί Δεκ 16, 2008 6:00 pm
Κάποιο βράδυ του γενάρη υπηρετούσα την θητεία μου και πήγαινα προς την σκοπιά. Νούμερο 6-8 το απόγευμα. Το σκοτάδι πυκνό και η θερμοκρασία λίγο κάτω από το μηδέν. Ντυμένος με όσα περισσότερα ρούχα μπορούσα (σκούφο, γάντια, διπλά και τρίδιπλα) άρχισα την υπηρεσία κόβοντας βόλτες πάνω κάτω για να κυκλοφορεί το αίμα. Πάνω στην μία ώρα τα πόδια και τα χέρια είχαν μουδιάσει παρόλο τον "εξοπλισμό" που φορούσα. Κάποια στιγμή όταν η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο άρχισα να σκέφτομαι έντονα για ποιό λόγο εκείνη την ημέρα δεν "έσπασαν" τα νούμερα σε ωριαία αντί για δίωρα πράγμα που ήταν συνηθισμένο όταν η θερμοκρασία έπεφτε κάτω από το μηδέν.
Κι ενώ με έτρωγαν οι σκέψεις μέσα από το σκοτάδι ξεπροβάλλει μια γνωστή μου φιγούρα. Ο φαντάρος που πριν από μια ώρα είχα αντικαταστήσει. Αφού ανταλλάξαμε τα τυπικά συνθηματικά διαπιστώνω ότι κρατάει ένα μεγάλο 5λιτρο θερμός! Τον ρώτάω τι έχει μέσα και μου λέει καυτό τσάι. Αμέσως βγάζω το παγούρι μου και το φουλάρω. Τον ρωτάω πως κι έγινε αυτό το ξαφνικό (δεν μου ξαναέτυχε στην σκοπιά) και μου λέει το εξής.
"Μόλις με άλλαξες στην υπηρεσία κάθησα κοντά στην σόμπα για να ζεσταθώ και τότε μας έστειλαν από το στρατόπεδο το τσάι με την εντολή να πίνουμε μόλις τελειώνει ο καθένας το νούμερό του. Όμως κάτι με έτρωγε μέσα μου και μόλις τράβηξα τις πρώτες ρουφηξιές και συνήλθα για τα καλά το μυαλό μου πήγε σε σας που χτυπούσατε νούμερο. Το πήρα λοιπόν στον ώμο και ήρθα σκοπιά-σκοπιά να σας το μοιράσω τώρα που είναι ακόμα ζεστό."
Τόσο πολύ με συγκίνησε μ' αυτή του την ενέργεια που ακόμα μετά από χρόνια θυμάμαι νοσταλγικά αυτή την στιγμή. Της άδολης αδελφικής και γνήσιας αγάπης. Μιά πράξη απλή αλλά και συνάμα τόσο δυνατή που όχι απλά με ζέστανε και μου έδωσε κουράγιο αλλά ταυτόχρονα με τσουρούφλησε για τις στιγμές του παρελθόντος που μπορούσα με απλό τρόπο να βοηθήσω κι εγώ τον οποιοδήποτε αδελφό μου και δεν το έκανα προφασιζόμενος διάφορα.
Αν λοιπόν θυμάστε κι εσείς τέτοιες στιγμές που εντελώς ξαφνικά και ανεπιτήδευτα η αγάπη σας κάποιου αδελφού σας "έκαψε" δεν έχετε παρά να τις καταθέσετε στην παρέα μας. Γιατί η αγάπη πάντα βρίσκει τρόπους και μεθόδους να διαδίδεται.
Κι ενώ με έτρωγαν οι σκέψεις μέσα από το σκοτάδι ξεπροβάλλει μια γνωστή μου φιγούρα. Ο φαντάρος που πριν από μια ώρα είχα αντικαταστήσει. Αφού ανταλλάξαμε τα τυπικά συνθηματικά διαπιστώνω ότι κρατάει ένα μεγάλο 5λιτρο θερμός! Τον ρώτάω τι έχει μέσα και μου λέει καυτό τσάι. Αμέσως βγάζω το παγούρι μου και το φουλάρω. Τον ρωτάω πως κι έγινε αυτό το ξαφνικό (δεν μου ξαναέτυχε στην σκοπιά) και μου λέει το εξής.
"Μόλις με άλλαξες στην υπηρεσία κάθησα κοντά στην σόμπα για να ζεσταθώ και τότε μας έστειλαν από το στρατόπεδο το τσάι με την εντολή να πίνουμε μόλις τελειώνει ο καθένας το νούμερό του. Όμως κάτι με έτρωγε μέσα μου και μόλις τράβηξα τις πρώτες ρουφηξιές και συνήλθα για τα καλά το μυαλό μου πήγε σε σας που χτυπούσατε νούμερο. Το πήρα λοιπόν στον ώμο και ήρθα σκοπιά-σκοπιά να σας το μοιράσω τώρα που είναι ακόμα ζεστό."
Τόσο πολύ με συγκίνησε μ' αυτή του την ενέργεια που ακόμα μετά από χρόνια θυμάμαι νοσταλγικά αυτή την στιγμή. Της άδολης αδελφικής και γνήσιας αγάπης. Μιά πράξη απλή αλλά και συνάμα τόσο δυνατή που όχι απλά με ζέστανε και μου έδωσε κουράγιο αλλά ταυτόχρονα με τσουρούφλησε για τις στιγμές του παρελθόντος που μπορούσα με απλό τρόπο να βοηθήσω κι εγώ τον οποιοδήποτε αδελφό μου και δεν το έκανα προφασιζόμενος διάφορα.
Αν λοιπόν θυμάστε κι εσείς τέτοιες στιγμές που εντελώς ξαφνικά και ανεπιτήδευτα η αγάπη σας κάποιου αδελφού σας "έκαψε" δεν έχετε παρά να τις καταθέσετε στην παρέα μας. Γιατί η αγάπη πάντα βρίσκει τρόπους και μεθόδους να διαδίδεται.