Γιορτή της Μητέρας

[theodora]

Υπαπαντή του Χριστού – Γιορτή της Παναγίας ΜΗΤΕΡΑΣ

Η ορθόδοξη εκκλησία ευλογεί αυτή την ημέρα την μητέρα, τιμώντας ουσιαστικά τη μορφή της Παναγίας.

2_2.JPG

Όταν ο Θεός έφτιαξε τις μαμάδες

Όταν ο καλός Θεός δημιουργούσε τις μητέρες, βρισκόταν στην έκτη μέρα συνεχούς δουλειάς, όταν ο άγγελος εμφανίστηκε και είπε: “Παιδεύεστε πολύ με αυτό το δημιούργημα.”
Και είπε ο Θεός: « Έχεις διαβάσει τις προδιαγραφές που πρέπει να έχει αυτό εδώ; Πρέπει να είναι εντελώς αδιάβροχο αλλά όχι πλαστικό,
να έχει 180 μετακινούμενα μέρη που να μπορούν να αντικαθίστανται,
να κινείται πάνω σε χυμένο καφέ και σε άλλα τροφικά κατάλοιπα,
να έχει ποδιά που εξαφανίζονται όταν σηκώνεται,
ένα φιλί που να θεραπεύει οτιδήποτε από ένα σπασμένο πόδι μέχρι μια ερωτική απογοήτευση,
και να έχει έξι ζευγάρια χέρια.»
Ο άγγελος κούνησε το κεφάλι του αργά και είπε: “Έξι ζευγάρια χέρια…με κανέναν τρόπο.”
«Δεν είναι τα χέρια που μου δημιουργούν προβλήματα» είπε ο Θεός.
«Είναι τα τρία ζευγάρια μάτια που πρέπει να έχουν οι μητέρες.»
“Αυτά θα υπάρχουν στο στάνταρ μοντέλο;” ρώτησε ο άγγελος.
Ο Θεός έγνεψε καταφατικά. «Το ένα ζευγάρι για να βλέπει μέσα από κλειστές πόρτες και όταν αυτή θα αναρωτιέται τί κάνουν τα παιδιά εκεί, ήδη να το ξέρει.
Το άλλο ζευγάρι στο πίσω μέρος του κεφαλιού της για να βλέπει όσα δεν μπορούσε αλλά πρέπει να ξέρει, και φυσικά ένα τρίτο ζευγάρι εδώ μπροστά για να μπορεί να βλέπει πότε ένα παιδί κάνει γκάφες και να λέει, “Καταλαβαίνω και σ’ αγαπώ,” χωρίς να χρειάζεται να βγάλει λέξη.
“Κύριε,” είπε ο άγγελος αγγίζοντας ευγενικά το μανίκι του, “Ξεκουραστείτε τώρα. αύριο είναι άλλη μέρα.”.
«Δεν μπορώ» είπε ο Θεός. «Είμαι πολύ κοντά στο να δημιουργήσω κάτι που μοιάζει τόσο πολύ με μένα. Ήδη έχω κάνει μία πού θεραπεύει μόνη της τον εαυτό της όταν είναι άρρωστη, που μπορεί να ταΐσει μια οικογένεια έξη ατόμων με μια μπουκιά ψωμί και που μπορεί να βάλει ένα εννιάχρονο παιδί να σταθεί κάτω από το ντους.»
Ο άγγελος περιτριγύρισε το μοντέλο της μητέρας πολύ αργά. “Είναι πολύ απαλή,” αναστέναξε.
«Αλλά και πολύ σκληρή!» είπε ο Θεός με έμφαση.
«Δεν μπορείς να φανταστείς τι μπορεί να κάνει ή τι μπορεί να αντέξει μια μητέρα»
“Μπορεί να σκέφτεται;”
«Όχι μόνο σκέφτεται, αλλά μπορεί να λογικεύει και να συμβιβάζει» είπε ο Δημιουργός.
Τελικά ο άγγελος έσκυψε πάνω της άγγιξε με το δάχτυλο του το μάγουλό της. “Εδώ υπάρχει μια διαρροή,” είπε. “Σας το είπα, προσπαθήσατε να τοποθετήσετε πάρα πολλά σ’ αυτό το μοντέλο.”
«Δεν είναι διαρροή» είπε ο Θεός. «Είναι ένα δάκρυ»
“Και σε τι χρησιμεύει;”
«Είναι για χαρά, λύπη, απογοήτευση, πόνο, μοναξιά και υπερηφάνεια.»
“Είστε μεγαλοφυΐα,” είπε ο άγγελος.
Ο Θεός κοίταξε μελαγχολικά, “Δεν το έβαλα εγώ εκεί.”

MHTERA.jpg

[aposal]

Εύχομαι σε όλες τις μητέρες να αξιώσει ο Κύριος να ζουν για να χαίρονται τα αγγελούδια τους και να είναι περήφανες γι' αυτά.
Μεγάλο δώρο η μητρότητα! Σ' ευχαριστούμε Κύριε!
Δόξα σοι ο Θεός!

[eleimon]

Μπραβο Θεοδωρα μου συγχαρητηρια,μπραβο κοριτσακι μου!!!!!

[NIKOSZ]

Εύχομαι σε όλες τις μητέρες να αξιώσει ο Κύριος να ζουν για να χαίρονται τα αγγελούδια τους και να είναι περήφανες γι' αυτά.
Μεγάλο δώρο η μητρότητα! Σ' ευχαριστούμε Κύριε!
Δόξα σοι ο Θεός!

Αμην...

[eleimon]

Εύχομαι σε όλες τις μητέρες να αξιώσει ο Κύριος να ζουν για να χαίρονται τα αγγελούδια τους και να είναι περήφανες γι' αυτά.
Μεγάλο δώρο η μητρότητα! Σ' ευχαριστούμε Κύριε!
Δόξα σοι ο Θεός!

Και σε σενα Αποστολε ευχομαστε με ολη μας τη καρδια σε σενα και στη γλυκεια σου Μαρια να γινετε αξιοι γονεις.....το ΑΞΙΖΕΤΕ πραγματικα και οι δυο σας.

[aposal]

Εύχομαι σε όλες τις μητέρες να αξιώσει ο Κύριος να ζουν για να χαίρονται τα αγγελούδια τους και να είναι περήφανες γι' αυτά.
Μεγάλο δώρο η μητρότητα! Σ' ευχαριστούμε Κύριε!
Δόξα σοι ο Θεός!

Και σε σενα Αποστολε ευχομαστε με ολη μας τη καρδια σε σενα και στη γλυκεια σου Μαρια να γινετε αξιοι γονεις.....το ΑΞΙΖΕΤΕ πραγματικα και οι δυο σας.

Ευχαριστώ!!
Ο Θεός να είναι πάντοτε βοηθός, προστάτης και καθοδηγητής σου!

[panosgreece]

την μανα πρεπει να την τιμουμε παντα και να την εχουμε παντα ψηλα

οσοι μεγαλωσαμε χωρις ................βρηκαμε την παναγια μας και ζεσταθηκαμε

μπορει να ακουγεται μελο αλλα δεν ειναι

την μανα σας και τα ματια σας ..........................................

[eleimon]

ΑΝ ΔΕΝ ΗΣΟΥΝ ΕΣΥ.....

Αν δεν ήσουν Εσύ, τι θα ήταν αλήθεια η ζωή μας;

Αν δεν ήσουν Εσύ, Παναγία μας, ποια θα είχαμε Μάνα τέτοιας αγάπης εμείς; Ποια χαρά θα μπορούσε να νιώσει η καρδιά μας; Ποια αγκαλιά θα μας έκλεινε στοργική στις μεγάλες και κρίσιμες ώρες των πόνων; Και ποιο χέρι απαλό με γλυκύτατο χάδι θα σκούπιζε ανάλαφρο των ματιών μας το δάκρυ;

Αν δεν ήσουν Εσύ, Παναγία, αν δεν ήσουν Εσύ, η χαρά των αγγέλων, η γλυκιά χαρμονή, η στοργή και η ελπίδα και το φως στην ασέληνη νύχτα, στο πυκνότατο σκότος των πολλών πειρασμών της θλιμμένης ζωής μας…

Αν δεν ήσουν Εσύ, οδηγός των βημάτων μας, ασταθών και τρεμάμενων, οδηγός προς Εκείνον που είναι η ζωή και η μόνη ατελείωτη κι αιώνια χαρά μας, τον Υιό και Θεό σου…

Αν δεν ήσουν Εσύ…

Αλλά είσαι! Εσύ! Η γλυκιά μας Μητέρα.

Εσύ! Η χαρά μας.

Έλα πάλι, σκύψε με την τόση σου αγάπη και κάνε μας έτοιμους και πάρε μας τότε, στον καιρό της εξόδου μας, κράτησέ μας κοντά Σου, για να ‘μαστε πάντα μες στο φως και τη δόξα του δικού σου Υιού, του απείρου Θεού μας.

[theodora]

Ποίημα του γέροντα Παϊσίου, στην σεβαστή μητέρα του

Μανούλα μου σε χαιρετώ εγώ πάω να μονάσω,
φεύγω την μάταιαν ζωήν, τον πλάνον να γελάσω.
Στην μοναξιάν στην έρημον τα νιάτα να περάσω,
Διά την αγάπην του Χριστού όλα θα τα θυσιάσω.

Όλα του κόσμου τα αγαθά, σαν σκύβαλλα θα αφίσω
Να εκτελέσω την πρώτην εντολήν, τον Θεόν να αγαπήσω.
Με τον Σταυρόν στον Γολγοθά, τον Ιησού ν΄ακολουθήσω,
Και εις την Άνω Ιερουσαλήμ, εύχομαι να σε συναντήσω.

Φεύγω απ΄την μεγάλην σου στοργήν, μανούλα να μπορέσω
Δια να ήμεθα αιώνια μαζί, τον Ιησούν, θα παρακαλέσω,
Δι’αυτό μικρός εθέλησα τα μαύρα, δια να φορέσω,
Να αφιερωθώ εις τον Χριστόν, του Θεού να αρέσω.

Και δια μητέρα εις το εξής, θα έχω την Παναγίαν
Να με φυλάξει αβλαβή, Απ’του εχθρού την πανουργία
Μάννα μου με κατάνυξην, στην έρημον εδώ στην ησυχίαν
Θα εύχομαι πάντα δια εσέ, και δι’όλην την πολιτείαν.

paisiosmitera.jpg

[theodora]

Η μάνα του Χριστού Κ. Βάρναλη

Πως οι δρόμοι ευωδάνε με βάγια στρωμένοι
ηλιοπάτητοι δρόμοι και γύρω μπαξέδες!
Η χαρά της γιορτής όλο πιότερο αξαίνει
και μακριάθε βογκάει και μακριάθε ανεβαίνει.

Τη χαρά σου, Λαοθάλασσα, κύμα το κύμα,
των αλλώνε τα μίση καιρό τηνε θρέφαν
κι αν η μαύρη σου κάκητα δίψαε το κρίμα,
να που βρήκε το θύμα της, άκακο θύμα!

Α! πώς είχα σα μάνα κ΄εγώ λαχταρήσει
(ήταν όνειρο κ΄΄εμεινεν, άχνα και πάει)
σαν και τ΄άλλα σου αδέρφια να σ΄είχα γεννήσει
κι΄από δόξες αλάργα κι αλάργ΄από μίση!

Ένα κόκκινο σπίτι σ΄αυλή με πηγάδι...
και μιά δράνα γιομάτη τσαμπιά κεχριμπάρι...
νοικοκύρης καλός να γυρνάς κάθε βράδυ,
το χρυσό, σιγαλό και γλυκό σαν το λάδι.

Κι άμ΄ανοίγεις την πόρτα με πριόνια στο χέρι,
με τα ρούχα γεματα ψιλό ροκανίδι,
(άσπρα γένια, άσπρα χέρια) η συμβία περιστέρι
ν΄ανασενει βαθιά τ΄όλο κέδρον αγέρι.

Κι αφού λίγο σταθείς και το σπίτι γεμίσει
τον καλό σου τον ίσκιο, Πατέρα κι Αφέντη,
η ακριβή σου να βγαίνει νερό να σου χύσει,
ο ανυπόμονος δείπνος με γέλια ν΄αρχίσει.

Κι ο κατάχρονος θάνατος θα΄τανε μέλι
και πολλή φύτρα θ΄άφηνες τέκνα κι αγγόνια
καθενού και κοπάδι, χωράφι κι αμπέλι,
τ΄αργαστήρι εκεινού, που την τέχνη σου θέλει.

Κατεβάζω στα μάτια τη μαύρη ομπόλια,
γιά να πάψει κι ο νους με τα μάτια να βλέπει...
Ξεφαντώνουν τ΄αηδόνια στα γύρω περβόλια,
λεϊμονιάς σε κυκλώνει λεπτή μοσκοβόλια.
[attachment=0]panagia04.jpg[/attachment]
Φευγεις πάνου στην άνοιξη, γιέ μου καλέ μου,
Άνοιξή μου γλυκιά, γυρισμό που δεν εχεις.
Η ομορφιά σου βασίλεψε κίτρινη γιέ μου,
δε μιλάς, δεν κοιτάς, πώς μαδιέμαι, γλυκέ μου!

Καθώς κλαίει, σαν της πέρνουν το τέκνο, η δαμάλα,
ξεφωνίζω και νόημα δεν έχουν τα λόγια.
Στύλωσέ μου τα δυό σου τα μάτια μεγάλα:
τρέχουν αίμα τα στήθια, που βύζαξες γάλα.

Πώς αδύναμη στάθηκε τόσο η καρδιά σου
στα λαμπρά Γεροσόλυμα Καίσαρας νά μπεις!
Αν τα πλήθη αλαλάζανε ξώφρενα (αλιά σου!)
δεν ηξέραν ακόμα ούτε ποιό τ΄όνομά σου!

Κει στο πλάγι δαγκάναν οι οχτροί σου τα χείλη...
Δολερά ξεσηκώσανε τ΄άγνωμα πλήθη
κι όσο ο γήλιος να πέσει και νά΄ρθει το δείλι,
το σταυρό σου καρφώσαν οι οχτροί σου κ΄οι φίλοι.

Μα γιατί να σταθείς να σε πιάσουν! Κι΄ακόμα,
σα ρωτήσανε:"Ποίος ο Χριστός;" τ είπες"Να με"!
Αχ! δεν ξέρει, τι λέει το πικρό μου το στόμα!
Τριάντα χρόνια παιδί μου δε σ΄έμαθ΄ακόμα!