"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

.Και τώρα θα σας διηγηθώ μια ιστορία από τους Πατέρες.

Μια φορά είχε κάποιος τρεις φίλους. Με τον πρώτο φίλο κάθε μέρα περνούσε
καλά.
Είχε δεύτερο. Και με εκείνον περνούσε καλά. Όχι όπως με τον πρώτο.
Λιγότερα πιο κατώτερα.
Είχε και τρίτο φίλο δυστυχώς. Κάποτε τον έβλεπε αλλά με κρύα καρδιά.
Στο μεταξύ ήλθε είδηση απ’ τον βασιλιά, για κάποιο έγκλημα. Ήθελε να τον
δικάσει ο βασιλιάς.
Τρέχει στον πρώτο φίλο του. Του λέει: «Φίλε μου ο βασιλιάς με προσκαλεί να
με δικάσει. Κάποιο έγκλημα έκανα».
Κι ο φίλος του απαντά: «Κι εγώ από το σπίτι μου δεν βγαίνω».
Αυτός απελπισμένος πηγαίνει στο δεύτερο φίλο του. Κι αυτός απαντά: «Εγώ
στην αυλή του βασιλιά πηγαίνω, αλλά μέσα δεν μπαίνω».
Τρέχει στον τρίτο φίλο, αλλά ντρεπόταν. «Πώς να του το πω; Δεν τον
ευχαρίστησα καμία φορά». Τελικά πηγαίνει με ντροπή και του λέει: «Φίλε
μου ο βασιλιάς με κάλεσε να με δικάσει. Μπορείς να με βοηθήσεις».
Αυτός αμέσως πρόθυμος πήγε στον βασιλιά και τον βοήθησε.
Αυτό είναι παραβολικό. Οι τρεις φίλοι είναι:
Ο πρώτος είναι τα χρήματα, τα έπιπλα του σπιτιού κλπ.
Ο δεύτερος είναι γονείς, αδέλφια, συγγενείς.
Τρίτος είναι η ελεημοσύνη.
Όταν έρχεται ο θάνατος ο πρώτος φίλος, δηλαδή τα χρήματα, έπιπλα από το
σπίτι δεν βγαίνουν. Κι ο δεύτερος φίλος, οι συγγενείς, ίσα μέχρι το τάφο
πηγαίνουν. Ο τρίτος φίλος η ελεημοσύνη πηγαίνει στο Χριστό μας και τον
βοήθα.

- Παππού πολλοί μοναχοί συνηθίζουν να λένε χαιρετισμούς όταν δουλεύουν,
αντί ευχή. Τι είναι καλύτερα;
- Α! Τους χαιρετισμούς πολύ τους αγαπά η Παναγία μας. Εμείς με τον
Γέροντα τους λέγαμε σαν δουλεύαμε, απ` έξω, δυο τρεις φορές την μέρα. Να
εδώ έχω ένα βιβλιαράκι με τους χαιρετισμούς που στην αρχή αναφέρει ότι η
Παναγία μας φανερώθηκε σε πολλούς αγίους και τους υποσχέθηκε ότι,
οποίος λέει τους χαιρετισμούς της κάθε μέρα, θα τον φυλάει και σ` αυτήν τη
ζωή, αλλά και μετα θάνατο θα τον υπερασπίσει ενώπιον του Υιού της.
Και συνέχισε:
- Η βάση βέβαια είναι η ευχή. Αν έχεις προθυμία στην ευχή μην την κόβεις.
Τα λέει όλα. Αν αδυνατίσει η ευχή, τότε πες τους χαιρετισμούς. Ακόμη και το
«Θεοτόκε Παρθένε» πολύ αγαπά η Παναγία μας. Κάποτε σαν το λες
καμπόσες φορές, σου προσφέρει ένα γλύκισμα η Παναγία μας που δεν
περιγράφεται.
- Γέροντα, όταν από την πολλή κούραση παραλύει το σώμα, μπορούμε να
λέμε ξαπλωμένοι την ευχή;
- Ο Χριστός μας οικονομά σύμφωνα με τις δυνάμεις μας. Αν πραγματικά δεν
μπορούμε ούτε όρθιοι, ούτε γονατιστοί, ούτε καθιστοί, τότε μας οικονομά
ακόμη και ξαπλωμένους. Αν έχουμε δυνάμεις, ο σατανάς εκει είναι. Αμέσως
φέρνει αμέλεια και ύπνο.

Τα πρώτα χρόνια, που ήταν υποτακτικός μαζί με τον γέροντα Ιωσήφ τον
Σπηλιώτη, μας διηγείται για τον γεροντα του, τον απλοϊκό κι άγιο Γέροντα
Εφραίμ.
Το εργόχειρο του ήταν βαρελάς, αλλά και ξυλόγλυπτης. Σκάλιζε τέμπλα σε
πολλούς ιερούς ναούς. Ανάμεσα στα αλλά συνέβη και το εξής περιστατικό:
Την εποχή που κοινοβίαζαν οι μοναχοί Ιωσήφ και Αρσένιος κοντά του, εκει
στα Κατουνάκια, ανακαινίσθηκε ο ναός της καλύβας των Αρχαγγέλων.
Ο Γέροντας του κελιού κάλεσε ένα ξυλογλύπτη για προσφορά. Εκείνος
ζήτησε 20 λίρες χρυσές.
Επειδή δεν είχε να δώσει τόσα πολλά κάλεσε τον Γ. Εφραίμ.
«Φτιάχνεις το τέμπλο»;
«Το φτιάχνω», είπε.
Όσο για την τιμή, συζήτηση δεν έγινε. Δώστου – δώστου ο Γέροντας μας
τελείωσε το τέμπλο. Τώρα η πληρωμή;
Ψάχνει ο Γέροντας του κελιού στο ταμείο, βρίσκει 2 λίρες. Βγάζει και τις δίνει.
Συγχρόνως του λέει:
«Καλά είναι Γέρο – Εφραίμ»;
«Καλά, καλά Γέροντα ευχαριστώ».
«Εγώ», λέει ο Γερο Αρσένιος, «μόλις το έμαθα έγινα φωτιά. Πάω στο Γέροντα
και του λέω. Γέροντα, όλα κι όλα αυτό δεν το σηκώνω. Ο άλλος είκοσι λίρες
ζήτησε κι εσένα με δυο λίρες σε ξόφλησε κιόλας».
Και του λέει το απλό και σοφό γεροντάκι: «Κι αν τα πληρωθούμε όλα εδώ, για
τον ουρανό, τι θα μείνει παιδί μου»;
«Έτσι κατάλαβα», είπε ο Γέροντας Αρσένιος, «ότι ο Γέροντας μας δεν ήταν
κουτός. Είχε αρετή που εμείς δεν μπορούσαμε να φτάσουμε. Αλλά για να το
δω και με τα μάτια μου, να σας πω τι μου έδειξε ο Θεός.
Λίγες μέρες μετα την κοίμηση του Γέροντα μου Εφραίμ τον είδα σαν
προσευχόμουν σε όραμα. Ήταν σε ένα πανευφρόσυνο τόπο. Το πρόσωπο του
άστραφτε από τη πολλή δόξα και στεκόταν έξω από ένα ωραίο εκκλησάκι.
Αφού χάρηκα που τον είδα σε τόση δόξα κατόπιν τον ρώτησα:
«Γεροντα τι είν’ αυτό το όμορφο εκκλησάκι»;
«Α, αυτό είναι δικό μου. Θυμάσαι που σκάλισα το τέμπλο με δυο λίρες;
Επειδή δεν πληρώθηκα εκεί και δεν γόγγυξα, ούτε κατέκρινα, ο Χριστός μου
το φύλαξε στον ουρανό. Θυμάσαι που σου το έλεγα;»
Συνήλθα από το όραμα γεμάτος χαρά. Αλλά μου ‘δωσε κι ένα μεγάλο
μάθημα μετα θάνατον ο Γέροντας μου, που το θυμάμαι σ` όλη την ζωή μου.

Εκείνο τον καιρό ασκήτευε και ένας ησυχαστής ο γέρων Δανιήλ. Διηγείται ο
γέροντας Αρσένιος.
- Λοιπόν ο γέροντας αυτός ο παπα- Δανιήλ, είχε τυπικό να αγρυπνεί και να
λειτουργεί κάθε βράδυ, ακριβώς τα μεσάνυχτα.
Δε δεχόταν κανένα. Τον βοηθούσε στο ψάλσιμο ο υποτακτικός του, ο πατήρ
Αντώνιος μόνος του.
Το γεγονός αυτό παρεξηγήθηκε ώστε πολλοί να τον θεωρούν πλανεμένο. Ο
λόγος όμως ήταν ότι, κάθε φορά που λειτουργούσε έχυνε ποτάμι τα δάκρυα
κι η λειτουργία παρατεινόταν δυο- τρεις ώρες.
Τελειώνοντας κλεινόταν αμέσως στο κελί του, για να συνεχίσει κι εκει τα
δάκρυα ώρες ολόκληρες.
Ευτυχώς, κατ’ εξαίρεση, εμάς τους δυο με τον Γέροντα μας δεχόταν.
Όταν τελείωνε την Θεια Λειτουργία, επειδή ήξερε ότι περιμέναμε λόγο
αγαθό απ’ το αγιασμένο στόμα του, η πρώτη του κουβέντα που συνήθιζε να
λέει ήταν:
«Η Αγια Συγκλητική λέγει: Το λυχνάρι φωτίζει, αλλά τα χείλη του καίει».
Το έλεγε και το εννοούσε, γιατι είχε μεγάλο φόβο μήπως με τις συνομιλίες
χάση την κατάσταση που είχε. Ωστόσο σε μας έλεγε μερικά λογάκια και
μάλιστα για να μη χρονοτριβεί, διάβαζε μόνος του τους λογισμους μας κι
έμπαινε κατευθείαν στα προβλήματα μας, κι αφού μας έδινε τις κατάλληλες
συνταγές, μας απέλυε με ειρήνη.
Το φαγητό του παπα –Δανιήλ ήταν πάντα ίδιο. Όλο το χρόνο έτρωγε, μια
φορά την μέρα, φασόλια βραστά. Τα έστελνε η κυρίαρχη Μονή ένα τσουβάλι
κάθε χρόνο κι ο άγιος εκείνος γέροντας, που τα` άφηνε όλα στο Θεό, έτρωγε
αγογγύστως λέγοντας:
«Αυτά μας στέλνει ο Θεός αυτά τρώμε».
Ο Γερο – Ιωσήφ όμως δεν το ανέχτηκε αυτό το πράγμα.
Γιατι για ένα ησυχαστή συνέχεια φασόλια, δημιουργούν φουσκώματα και
παρενέργειες στον οργανισμό. Γι αυτό κι αποτάθηκε στην Μεγίστη Λαύρα
χωρίς να ρωτήσει τον Γέροντα.
Έκτοτε η Λαύρα δεν ξαναέστειλε φασόλια.
188.Κάποιος ρώτησε.
- Παππού από την αγία Γραφή, τι να διαβάζουμε περισσότερο;
- Όλη η Αγία Γραφή είναι θεόπνευστη και πρέπει να τη διαβάζουμε. Από την
Π. Διαθήκη πρέπει να διαβάζουμε το ψαλτήρι. Είναι πολύ δυνατή προσευχή.
Είπε πάλι:
- Η ανάγνωση είναι κι αυτή ένα είδος προσευχής. Εμείς κάθε μέρα διαβάζαμε
ένα δυο κεφάλαια Αγ. Γραφής και μετα διαβάζαμε πατερικα βιβλία.
Όσο για τον άγιο Ισαάκ τον Σύρο, τον κρατάμε πάντα στην μασχάλη μας.
Άλλο βιβλίο να μην έχεις ο Ισαάκ ο Σύρος φτάνει. Τα λέει όλα.
Όμως διαβάζουμε και Κλίμακα, Άββά Δωρόθεο, Ευεργεντινό, άγιο Μακάριο
και τους βίους των Άγιων μας.
Όταν διαβάζουμε βίους κερδίζουμε δυο πράγματα. Πρώτο το παράδειγμα
των αγώνων τους, μας ξυπνά από την νάρκη της αμέλειας, και δεύτερον οι
άγιοι οταν διαβάζουμε το βίο με ευλάβεια, πρεσβεύουν στο Χριστό για μας.

Μας διηγήθηκε για τον παπα- Εφραίμ τον Κατουνακιώτη τι έπαθε μια φορά:
- Τα πρώτα χρόνια που τον γνωρίσαμε, αγωνιζόταν με πολλή ζήλο στη
προσευχή.
Μια βραδιά έπεσε στο κρεβάτι, να ξεκουραστεί λίγο και μετα να σηκωθεί για
αγρυπνία. Οι δαίμονες πολύ φθόνο είχαν μέσα τους. Η προσευχή του παπα
Εφραίμ ήταν φωτιά. Έρχονται, λοιπόν , ένας ολόκληρος λεγεώνας, έξω από
το κελί του και αρχίζουν φωνές.
Ξυπνά το καλογέρι φοβισμένο. Βάζει αυτί. Κατάλαβε. Δαίμονες ειναι.
Όλοι μαζί με μια φωνή: « Πόλεμος – Πόλεμος…». Νόμιζαν ότι θα τρομάξει.
Όμως τι κάνει το καλογέρι; Σηκώνεται από το κρεβάτι σαν αστραπή. Αρπάζει
το τρακοσάρι (κομποσχοίνι) και τους απαντά κι αυτός με θάρρος και δυνατά:
«Ναι – ναι. Πόλεμος –Πόλεμος».
Και δώστου αρχινά η μάχη. « Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με». «Κύριε Ιησού
Χριστέ ελέησον με τον αμαρτωλό».
Έβγαλε τέτοια αγρυπνία που τη θυμόταν για χρόνια.
Έλεγε κι αυτός μετα ευχαριστώ, στους δαίμονες που τον ξυπνήσανε

Μας έλεγε σε ηλικία 95 χρονών:
- Ξεκινώ για λίγο όρθιος την προσευχή. Με προλαβαίνει η Θεία Χάρις.
Ξεχνιέμαι, κι όταν αρχίζω να αισθάνομαι κόπο, κοιτάζω, πέρασαν τρεις ώρες.
Η γλυκύτης, η χαρά κι η ειρήνη της ψυχής του δυνάμωναν και το αδύνατο
σώμα του παππού.