"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Μη κρίνετε, ἵνα μὴ κριθῆτε· ἐν ᾧ γὰρ κρίματι κρίνετε κριθήσεσθε, καὶ ἐν ᾧ μέτρῳ μετρεῖτε μετρηθήσεται ὑμῖν.
Είναι πολύ σημαντικό , να κρίνουμε μόνο τα δικά μας λάθη , και τον δικό μας εαυτό . Αλλά και το σημαντικότερο , με το να κρίνουμε τον άλλο , δεν τον βοηθάμε καθόλου , αλλά ζημιώνουμε και αυτόν , και τη δική μας ψυχή . Η γερόντισσα Γαβριηλία έλεγε : " Είναι μεγάλη πλάνη να νομίζεις ότι με την προσπάθειά σου μπορείς να αλλάξεις έναν άνθρωπο. Ποτέ. Με τη ζωή σου, μπορεί. Με την προσπάθεια, με την ομιλία, την αντίθεση και όλα αυτά, ποτέ, ή πάρα πολύ σπάνια. Η αλλαγή, θα γίνει όταν έρθει η ώρα του Θεού. Εάν εσύ αλλάξεις τον εαυτό σου και γίνεις το ζωντανό παράδειγμα αυτού που θέλεις ν’ αλλάξεις, το ιδεώδες του, και σε δει ευτυχισμένη, τότε θ’ αλλάξει. Όταν προσεύχεται κανείς για έναν άνθρωπο, αυτό είναι εντάξει. Αλλά, όταν προσπαθεί να τον αλλάξει, όχι. Αυτό είναι μόνο στο Χέρι του Θεού."

Ηταν καποτε ενας υποτακτικος που εταλαιπωρειτο απο το το παθος της κατακρισης. Κατεφευγε στον γεροντα του ξανα και ξανα, εξομολογειτο, εκανε τον κανονα του, αλλα παλι επεφτε μετα απο λιγο. Την τελευταια φορα που εσπευσε να εξομολογηθει το συγκεκριμενο αμαρτημα του στον γεροντα του κι ενω περιμενε να παρει τον κανονα του, ο γεροντας του του ειπε πως αυτη τη φορα δεν θα του εβαζε κανονα, θα ηθελε ομως μια χαρη. Ειχε ενα μαξιλαρι με πουπουλα που καποιος… του ειχε φερει για ευλογια αλλα φυσικα δεν του χρησιμευε σε τιποτα. Ζητησε λοιπον απο τον υποτακτικο του να το παρει αλλα οχι απλως να το πεταξει, μα να βγει στην αυλη να το σκισει με το ψαλιδι και να το τιναξει στον αερα για να σκορπισουν τα πουπουλα. Εκεινος υπακουσε και οταν τελειωσε επεστρεψε να πει στον γεροντα του οτι ειχε κανει ακριβως οτι του ζητησε. Τοτε εκεινος του ειπε “Ωραια παιδι μου. Τωρα βγες ξανα εξω και μαζεψε τα πουπουλα και βαλτα παλι στο μαξιλαρι!” “Γεροντα πως ειναι δυνατον; αυτο δεν γινεται.”διαμαρτυρηθηκε εκεινος. “Ακριβως παιδι μου, δεν γινεται. Τα λογια ειναι σαν τα πουπουλα. Ετσι και βγουν απο το στομα σκορπιζουν κι αντε μετα να τα μαζεψεις.”

γεροντικο

Θυμήθηκα μια ιστορία με κάποιο μοναχό, ο οποίος δεν ήταν και πολύ επιμελής στα καθήκοντά του. Και όταν ήρθε η ώρα να φύγει από αυτό τον κόσμο, ήταν τόσο γαλήνιος και ήρεμος που οι άλλοι μοναχοί απορούσαν και τον ρώτησαν πώς μπορεί να είναι τόσο γαλήνιος και δεν φοβάται την κρίση του Θεού (γνωρίζοντας βέβαια ότι ήταν αμελής πολλές φορές και ότι δεν αποτελούσε πρότυπο μοναχού). Εκείνος ήρεμα τους απάντησε "Εγώ στη ζωή μου, από τη στιγμή που έγινα μοναχός, μία εντολή εφάρμοσα "Μην κρίνετε, ίνα μη κριθήτε", ποτέ δεν έκρινα κανέναν για τίποτα, έτσι λοιπόν και ο Χριστός που είπε αυτά τα λόγια δεν θα με κρίνει αφού ποτέ δεν έκρινα κανέναν, κι έτσι μπορώ και φεύγω γαλήνιος".


Η αλήθεια είναι ότι το μέτρο της κρίσης του Θεού σε εμάς, εμείς το βάζουμε. Όσο πιο πολύ αυστηροί είμαστε με τους άλλους, τόσο πιο αυστηρά θα κριθούμε. Όσο πιο ελαστικοί είμαστε, τόσο πιο ελαστικά θα κριθούμε. Και αυτό με βάση τα λόγια το Χριστού. Είναι σα να μας λέει: "Αν δεν θέλετε να κριθείτε, μην κρίνετε". Τόσο απλά! Ακόμη και σ'αυτό, ο Θεός αφήνει εμάς να το καθορίσουμε. Δεν είναι πολύ όμορφο; Ευχαριστούμε Θεούλη.

Για να είμαστε ακριβείς φίλοι μου δεν θα κριθούν και θα μεταβούν "εκ του θανάτου στη ζωή" όλοι όσοι έχουν το "πλήρωμα της Αγάπης". Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αγαπάμε τον συνάνθρωπό μας όπως αγαπάμε τον εαυτό μας...έτσι θα κάνουμε γι αυτόν ότι θα κάναμε για τον εαυτό μας ακριβώς...