"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

http://www.slideshare.net/guestce4cd2/t ... powerpoint

Τα τέσσερα κεριά, έλιωναν, αργά αργά…

Ο χώρος ήταν τόσο ήσυχος, που μπορούσε να ακουστεί η συζήτησή τους…

Το πρώτο είπε: «ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΕΙΡΗΝΗ» Μα οι άνθρωποι δεν καταφέρνουν να με διατηρήσουν: πιστεύω ότι δεν μου μένει άλλο από το να συνεχίσω να σβήνω!” …κι έτσι αφέθηκε σιγά σιγά να σβήσει ολοκληρωτικά…

Το δεύτερο είπε: «ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΠΙΣΤΗ» Δυστυχώς δεν χρειάζομαι πουθενά. Οι άνθρωποι δεν θέλουν να ξέρουν για μένα, κι έτσι δεν έχει νόημα να παραμένω αναμμένο.” …μόλις ολοκλήρωσε τα λόγια του, ένα ελαφρύ αεράκι φύσηξε πάνω του και το έσβησε…

Πολύ λυπημένο το τρίτο κερί, με τη σειρά του είπε: «ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΑΓΑΠΗ» Δεν έχω τη δύναμη να συνεχίσω να παραμένω αναμμένο. Οι άνθρωποι δεν μου δίνουν σημασία και δεν αντιλαμβάνονται το πόσο σημαντικό είμαι. Αυτοί μισούν ακόμα και αυτούς που τους αγαπούν περισσότερο… ..και χωρίς να περιμένει άλλο, το κερί αφέθηκε να σβήσει…

Ξαφνικά… …ένα μωρό μπήκε στο δωμάτιο και είδε τα τρία κεριά σβηστά! Φοβισμένο από το μισοσκόταδο, είπε: «ΜΑ ΤΙ ΚΑΝΕΤΕ ; ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΤΕ ΑΝΑΜΜΕΝΑ, ΕΓΩ ΦΟΒΑΜΑΙ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ !!!» …και ξέσπασε σε δάκρυα…

Τότε το τέταρτο κερί είπε με συμπόνια : “ΜΗ ΦΟΒΑΣΑΙ ΚΑΛΟ ΜΟΥ, ΜΗΝ ΚΛΑΙΣ: ΟΣΟ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ ΑΝΑΜΜΕΝΟ, ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΞΑΝΑΝΑΨΟΥΜΕ ΤΑ ΑΛΛΑ ΤΡΙΑ ΚΕΡΙΑ… Εγώ είμαι Η ΕΛΠΙΔΑ»

με μάτια λαμπερά και γεμάτα δάκρυα, το μωρό πήρε το κερί της ελπίδας, και ξανάναψε όλα τα άλλα…

ΑΣ ΜΗΝ ΣΒΗΣΕΙ ΠΟΤΕ Η ΕΛΠΙΔΑ ΜΕΣ’ ΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ…

και καθένας από μας ας θυμάται (σαν εκείνο το μωρό), να ανάβει ξανά με την Ελπίδα, την Πίστη, την Ειρήνη και την Αγάπη…

Γεια σου Νικολα μου...χαιρομαι που σε ξαναβλεπω

Περαστικος οδοιπορος που θα συνεχισει το δρομο του Ελπιδα μου...καθε καλο σου ευχομαι

Κι εγω περαστικη ειμαι....κοντος ψαλμος αλληλουια....να σαι παντα καλα!!!!

μπράβο ΝΙΚΟ ... συμβολικό και διδακτικό το κείμενό σου... χωρίς την ελπίδα τίποτε δε γίνεται.

ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕ ΒΑΘΥ ΝΟΗΜΑ ΚΑΙ ΓΕΜΑΤΗ ''ΕΛΠΙΔΑ''
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΙ ΚΡΑΤΗΣΤΕ ΤΗΝ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΑΣ.

Ηταν τεσσερα κερια σε ενα δωματιο καποιου σπιτιου,που ελιωναν αργα αργα...
Ο χωρος ηταν τοσο ησυχος που μπορουσε να ακουστει η συζητηση τους.

Το πρωτο κερι ελεγε...

''ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΕΙΡΗΝΗ''

Οι ανθρωποι ομως δεν καταφερνουν να με διατηρησουν,πιστευω οτι δεν μου μενει αλλο απο το να συνεχισω να σβηνω...

Και ετσι αφεθηκε σιγα σιγα να σβηνει ολοκληρωτικα.

Το δευτερο ειπε...

''ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΠΙΣΤΗ''

Δυστυχως δεν χρειαζομαι πουθενα.
Οι ανθρωποι δεν θελουν να ξερουν για μενα,και ετσι δεν εχει νοημα να παραμενω αναμμενο.

Μολις ολοκληρωσε τα λογια του,ενα ελαφρυ αερακι φυσηξε πανω του και το εσβησε.

Πολυ λυπημενο το τριτο κερι με την σειρα του ειπε...

''ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΑΓΑΠΗ''

Δεν εχω τη δυναμη να συνεχισω να παραμενω αναμμενο.
Οι ανθρωποι δεν μου δινουν σημασια και δεν αντιλαμβανονται το ποσο σημαντικο ειμαι.
Αυτοι μισουν ακομη και αυτους που τους αγαπουν περισσοτερο.

Και χωρις να περιμενει αλλο,το κερι αφεθηκε να σβησει.

Ξαφνικα ενα μωρο μπηκε στο δωματιο και ειδε τα τρια κερια σβηστα.
Φοβισμενο απο το μισοσκοταδο ειπε...
''ΜΑ ΤΙ ΚΑΝΕΤΕ...ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΤΕ ΑΝΑΜΜΕΝΑ,ΕΓΩ ΦΟΒΑΜΑΙ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ''

Και ξεσπασε σε δακρυα...

Τοτε το τεταρτο κερι ειπε με συμπονοια...

''ΜΗΝ ΦΟΒΑΣΑΙ ΚΑΛΟ ΜΟΥ ΜΩΡΑΚΙ,ΜΗΝ ΚΛΑΙΣ.
ΟΣΟ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ ΑΝΑΜΜΕΝΟ,ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΞΑΝΑΝΑΨΟΥΜΕ ΤΑ ΑΛΛΑ ΤΡΙΑ ΚΕΡΙΑ,ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΕΛΠΙΔΑ''

Με ματια λαμπερα και γεματα δακρυα το μωρο πηρε το κερι της ελπιδας και ξαναναψε ολα τα αλλα.


http://dieyxontonagion.blogspot.com/201 ... .html#more

Δείτε το και σε βιντεάκι, είναι πολύ συγκινητικό.....

ΤΑΠΕΙΝΑ ΚΕΡΑΚΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ

Του Δημήτρη Σωτηρόπουλου

Σε μια τυχαία συνάντηση στο Περιβόλι της Παναγίας, ένας παλιός φίλος μου είπε πως θα μου κάνει ένα δώρο.

Άνοιξε τον σάκο του και είδα πολλά: Βιβλία, λιβάνι που μοσχομύριζε, εικόνες και εικονίτσες, σταυρουδάκια χειροποίητα. Περίμενα να μου χαρίσει ένα από αυτά...

Όμως γελάστηκα...

Ευθύς αμέσως βγάζει μια μαύρη σακούλα, που ήταν ξεχασμένη στη γωνιά της τσάντας και δεν τράβαγε την προσοχή.

«Πάρτα», μου λέει γεμάτος χαρά.

Ανοίγω και τι να δω; Ένα μάτσο από ωραία, ίδιου μεγέθους κεριά!

«Από πού τα πήρες;«, τον ρωτάω με έκπληξη.

«Από την Μεγίστη Λαύρα που ήμουν χθες. Μου τα έδωσαν για ευλογία οι μοναχοί. Πάρτα όμως, μιας και συναντηθήκαμε μετά από τόσο καιρό!»

Ασυναίσθητα βάζω τα κεριά κοντά στη μύτη μου. Το άρωμα που ξεχύνεται είναι κάτι το απερίγραπτο.
Σαν να βγήκε τώρα από την κηρήθρα, να πλάστηκε και να ψήθηκε για να γίνει αυτό το αγνό κεράκι.
Ακόμα και το φυτίλι, είναι προσεκτικά κομμένο και «διπλωτό».

Τι περίεργο και απροσδόκητο δώρο! Μια χούφτα κεριά από τον ευλογημένο Άθωνα!

Σαν κι αυτά που καίνε στο σκοτάδι των παλιών Καθολικών και φωτίζουν αμυδρά τους χώρους, μαζί με τα καντήλια...

Αυτό το ταπεινό και καταφρονεμένο κεράκι, που ανεβάζει την δέησή μας στον Ουρανό. Που όσο καίγεται μας βοηθά να κάνουμε την προσευχή μας...

Κι αποτελεί μια απλή, ανόθευτη προσφορά στον Κύριό μας. Μακριά από πολυτέλειες, βαριά «τάματα» και ματαιότητες.
Είναι το κεράκι το αγιορείτικο, που μοσχομυρίζει και σιγοκαίει...
Και που όσο κι αν έψαξα, το βρήκα μέσα στα Καθολικά των Μοναστηριών μόνο του, χωρίς παγκάρια...

Ευλογία πολύτιμη, στον προσκυνητή... Και ψυχοπνευματικό αντίδοτο, στην υλιστική κοινωνία και τις «κρίσεις» της.


http://www.agioritikovima.gr/agio-oros- ... na-kerakia