Μια πιστή έλεγε: Γιατί όχι σε μένα!
Δημοσιεύτηκε: Τετ Φεβ 25, 2009 7:57 am
Μια γυναίκα πιστή, αφιερωμένη στον Κύριο, δοκιμάστηκε στη ζωή της σκληρά. Δυσκολίες με τα οικονομικά, δυσκολίες στην οικογένεια, προβλήματα στην υγεία... Το χαμόγελο δεν έφυγε από τα χείλη της, ούτε ο παρηγορητικός λόγος για τους άλλους, ούτε τα εδάφια πίστης που όλη μέρα έφερνε και ξανάφερνε στη σκέψη της και τα έστελνε σαν προσευχή στον Ουράνιο Πατέρα.
Η γυναίκα αυτή είχε βρει ένα μυστικό, ένα κλειδί στην πνευματική της ζωή. Όταν όλοι γύρω λένε: «Κύριε, γιατί εγώ; Γιατί σ' εμένα;» απευθυνόμενοι στο Θεό για κάθε δοκιμασία, αυτή έλεγε: «Κύριε, γιατί όχι εγώ; Γιατί όχι σ' εμένα;» Ούτε παράπονο, ούτε απορία, ούτε ζητούσε το λόγο από τον Θεό. Συνήθιζε μόνη της να δίνει και την απάντηση: «Γιατί όχι εγώ; Μα εγώ έχω βράχο, έχω φρούριο δυνατό, έχω πέτρα και καταφύγιό μου τον Θεό μου. Με καλύπτει, με ανορθώνει, με συντροφεύει, με αξιώνει να προσκολλώμαι πάνω στον Ιησού Χριστό μου». Αδελφοί μου, ας αναλογιστούμε πόσο μεγάλη απόσταση μας χωρίζει από αυτή τη θέση, από αυτή τη νοοτροπία.
«Γιατί όχι σ' εμένα Πατέρα;» ας πει ο καθένας μας. «Δεν είμαι καλύτερος, ούτε ικανότερος, ούτε πνευματικότερος. Δεν είμαι πιο έξυπνος, πιο άξιος, πιο ανθεκτικός. Όμως ξέρω πως μ' αγαπάς, Πατέρα. Πως θέλεις σαν το καθαρό χρυσάφι να λάμψει η ζωή μου. Θέλεις να ζήσω ελεύθερος από φόβους, από εξαρτήσεις κάθε μορφής. Θέλεις να με καμαρώσεις δυνατό στην τρικυμία, θέλεις να δοξαστείς στη ζωή μου.
Δε με νοιάζει ο πόνος, όσο το να Σ' έχω στήριγμά μου, ασάλευτη δύναμή μου, ελπίδα ζωντανή, Εσένα το ζωντανό Θεό μου!»
Η γυναίκα αυτή είχε βρει ένα μυστικό, ένα κλειδί στην πνευματική της ζωή. Όταν όλοι γύρω λένε: «Κύριε, γιατί εγώ; Γιατί σ' εμένα;» απευθυνόμενοι στο Θεό για κάθε δοκιμασία, αυτή έλεγε: «Κύριε, γιατί όχι εγώ; Γιατί όχι σ' εμένα;» Ούτε παράπονο, ούτε απορία, ούτε ζητούσε το λόγο από τον Θεό. Συνήθιζε μόνη της να δίνει και την απάντηση: «Γιατί όχι εγώ; Μα εγώ έχω βράχο, έχω φρούριο δυνατό, έχω πέτρα και καταφύγιό μου τον Θεό μου. Με καλύπτει, με ανορθώνει, με συντροφεύει, με αξιώνει να προσκολλώμαι πάνω στον Ιησού Χριστό μου». Αδελφοί μου, ας αναλογιστούμε πόσο μεγάλη απόσταση μας χωρίζει από αυτή τη θέση, από αυτή τη νοοτροπία.
«Γιατί όχι σ' εμένα Πατέρα;» ας πει ο καθένας μας. «Δεν είμαι καλύτερος, ούτε ικανότερος, ούτε πνευματικότερος. Δεν είμαι πιο έξυπνος, πιο άξιος, πιο ανθεκτικός. Όμως ξέρω πως μ' αγαπάς, Πατέρα. Πως θέλεις σαν το καθαρό χρυσάφι να λάμψει η ζωή μου. Θέλεις να ζήσω ελεύθερος από φόβους, από εξαρτήσεις κάθε μορφής. Θέλεις να με καμαρώσεις δυνατό στην τρικυμία, θέλεις να δοξαστείς στη ζωή μου.
Δε με νοιάζει ο πόνος, όσο το να Σ' έχω στήριγμά μου, ασάλευτη δύναμή μου, ελπίδα ζωντανή, Εσένα το ζωντανό Θεό μου!»
