Τρία ἐνδεικτικὰ σύγχρονα Θαύματα τοῦ ῾Αγίου ᾿Αλεξάνδρου τοῦ Σβὶρ
1. Θεραπεία παραλύτου κοριτσιοῦ (Αὔγουστος 1998)
Ολοι γνωρίζουν ὅτι δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερος πόνος γιὰ μία μητέρα ἀπὸ τὴν ἀρρώστια τοῦ παιδιοῦ της· ὅταν μάλιστα αὐτὴ εἶναι ἀθεράπευτη, τότε ὁ πόνος τῆς μητέρας αὐξάνει δεκαπλάσια. Μὲ ἕνα τέτοιο φοβερὸ βάρος μία νέα γυναίκα εἰσῆλθε στὸν Ναὸ τῶν ῾Αγίων Σοφίας, Πίστεως, ᾿Ελπίδος καὶ ᾿Αγάπης στὴν ῾Αγία Πετρούπολι μὲ τὸ πεντάχρονο κοριτσάκι της στὴν
ἀγκαλιά. Τὸ κορίτσι ἦταν ἕνα μικρό, ἀδύνατο πλασματάκι, μὲ θλιβερὰ μικρὸ προσωπάκι καὶ τὰ χεράκια του κρεμόντουσαν σὰν νεκρά. ᾿Επίσης, τὰ ποδαράκια τοῦ μικροῦ κοριτσιοῦ ἦταν στὴν ἴδια κατάστασι – τὸ παιδὶ δὲν μποροῦσε νὰ περπατήση. Τὸ κοριτσάκι εἶχε κατεστραμμένο τὸ κεντρικὸ νευρικό του σύστημα ἀπὸ τὴν γέννησί του καὶ ἦταν τὸ πέμπτο, ἀλλὰ ὄχι καὶ
τὸ τελευταῖο παιδὶ τῆς οἰκογενείας του. Βλέποντας τὴν μητέρα, ἦταν ἀδύνατον νὰ μὴν παρατηρήσης πόσο αὐτὸ ἦταν ὀδυνηρὸ γι᾿ αὐτήν· ὅμως, δὲν εἶχε ἴχνη ἀπελπισίας ὁρατὰ στὸ περιποιημένο, ὄμορφο πρόσωπό της. Οἱ ἰατροὶ δὲν μποροῦσαν νὰ δώσουν κάποια ἐλπίδα στὴν ἄτυχη μητέρα. Μία τόσο σοβαρὴ ἀναπηρία θὰ μποροῦσε νὰ θεραπευθῆ μόνον μὲ τὴν δύναμι καὶ
τὴν θέλησι τοῦ Θεοῦ. Καὶ αὐτὴ συνέβη ἀκριβῶς ἐκεῖ, στὴν λειψανοθήκη τοῦ ῾Αγίου, ἐνώπιον τῶν ὀφθαλμῶν τοῦ πλήθους τῶν προσκυνητῶν τοῦ Ναοῦ, ὁ ὁποῖος ἦταν ὑπερπλήρης...῾Η μητέρα πῆγε στὴν λειψανοθήκη τοῦ ῾Αγίου ᾿Αλεξάνδρου τοῦ Σβίρ. Μὲ
τὴν βοήθεια τοῦ Δοκίμου Μοναχοῦ, ὁ ὁποῖος στεκόταν ἐκεῖ, τοποθέτησε τὸ κοριτσάκι στὴν ἐπιφάνεια τοῦ γυάλινου καλύμματος τοῦ Λειψάνου. Τὸ παιδὶ ἔμεινε ἔτσι ξαπλωμένο γιὰ λίγο. Κατόπιν, ἡ μητέρα τὸ πῆρε ἀπὸ τὴν λειψανοθήκη καὶ τὸ ἄφησε στὸ ἔδαφος, ὥστε νὰ προσκυνήση τὸ Λείψανο τοῦ ῾Αγίου ἡ ἴδια. Καθὼς προσευχόταν, δὲν παρατήρησε ὅτι τὸ κοριτσάκι
ἔφυγε! Τί εἶχε συμβῆ; Τὸ κοριτσάκι σηκώθηκε στὰ ξαφνικὰ ἐνδυναμωμένα πόδια του, σὰν κάποιος ἀόρατα νὰ τὸ ἀνασήκωσε καὶ νὰ τοποθέτησε αὐτὸ στὰ πόδια του, καὶ τὸ παιδὶ ἔφυγε, χωρὶς νὰ τὸ βαστάζη κανείς!...Στὸν Ναὸ ἐπικρατοῦσε ἡσυχία καὶ οἱ ἄνθρωποι παραμέριζαν καθὼς τὸ κορίτσι περνοῦσε μπροστά τους. Σχημάτισαν ἕναν μεγάλο διάδρομο γιὰ τὸ
κορίτσι καὶ τὴν μητέρα του, ἡ ὁποία μόλις συνειδητοποίησε τί εἶχε συμβῆ, ἄρχισε νὰ τρέχη πρὸς τὴν κόρη της μὲ ἁπλωμένα τὰ χέρια της πρὸς αὐτήν, ὥστε νὰ πιάση τὸ συντομώτερο δυνατὸν τὸ ἀγαπημένο της παιδί. Μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο πλησίασαν τὴν ἔξοδο τοῦ Ναοῦ καὶ τότε ἡ μητέρα μπόρεσε νὰ πάρη τὸ παιδὶ στὴν ἀγκαλιά της καὶ νὰ τὸ σηκώση... ῞Ολοι τώρα μποροῦσαν νὰ
δοῦν στὸ βρεγμένο ἀπὸ τὰ δάκρυα πρόσωπό της τί αὐτὴ δοκίμαζε ἐκείνη τὴν στιγμή:χαρά, εὐγνωμοσύνη, σύγχυσι,
φόβο καὶ ἀμφιβολία – «Μήπως τὸ παιδὶ σταματήση πάλι νὰ περπατᾶ»;...᾿Αργότερα, μαθεύτηκε ὅτι ἡ μικρὴ Βέρα – αὐτὸ ἦταν τὸ ὄνομα τοῦ παιδιοῦ – ὄχι μόνον περπατοῦσε, ἀλλὰ καὶ ἔτρεχε πλέον κανονικά!...
2. Θεραπεία ἀναπήρων ποδιῶν (Μάϊος - Σεπτέμβριος 2000)
Ενα ἄλλο παρόμοιο περιστατικὸ θεραπείας ἔγινε στὸν ᾿Ανδρέα, ἕναν κάτοικο τοῦ Ποντπορόζε. Μετὰ ἀπὸ ἕνα αὐτοκινητιστικὸ δυστύχημα ποὺ εἶχε, τὰ πόδια του ἔχασαν τὴν ἱκανότητά τους νὰ κινοῦνται. Αὐτὸς ὁ ὄμορφος, ψηλός, δυνατὸς ἄνδρας ἔσερνε πλέον τὰ πόδια του πίσω του,πηγαίνοντας σὲ ᾿Εκκλησίες. Καμμία φυσικὴ θεραπεία ἤ φυσιοθεραπεία δὲν μποροῦσε νὰ καλυτερεύση τὸν κατάστασι τοῦ ἀκινητοποιημένου ἄνδρα.῞Ομως, ἡ πίστις στὴν θεραπεία του δὲν τὸν ἐγκατέλειψε ποτέ. ῾Ωδηγημένος ἀπὸ τὴν πίστι του, ὁ ᾿Ανδρέας ἐπίμονα μετέβη στὴν Μονὴ τοῦ ῾Αγίου Αλεξάνδρου τοῦ Σβίρ, στὸ Λείψανό του. ῎Εκανε συνολικὰ τέσσερα τέτοια ταξίδια, μὲ ποικίλα διαλείμματα ἐνδιάμεσα. Κάθε φορά, στεκόταν στὴν λειψανοθήκη καὶ παρακαλοῦσε θερμὰ τὸν ῞Αγιο γιὰ βοήθεια. Τί ὑποσχόταν στὶς προσευχές του στὸν ῞Αγιο, καὶ πῶς αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος προσευχόταν, ἀφοῦ εἶχε ὀλίγη γνῶσι περὶ ᾿Εκκλησίας, παραμένει ἕνα μυστήριο.Στὴν τελευταία ἀπὸ αὐτὲς τὶς φορές, ὅλοι ὅσοι ἦσαν στὸν Ναὸ τῆς Μεταμορφώσεως στὴν Μονὴ τοῦ Σβίρ, παρέστησαν μάρτυρες τῆς ἐκδηλώσεως τοῦ ἐλέους τοῦ Θεοῦ στὸν ἀνάπηρο, ὁ ὁποῖος εἶχε ἔλθει γιὰ τέταρτη φορὰ στὸ Λείψανο τοῦ ῾Αγίου ᾿Αλεξάνδρου. Τὴν φορὰ αὐτὴ τὰ πόδια δυνάμωσαν σὲ τέτοιο βαθμό, ὥστε νὰ ἀφήση τὶς πατερίτσες του καὶ νὰ κάνη τὰ πρῶτα ἀναποφάσιστα βήματά του μόνος του!...Σύντομα, ξαναπῆγε καὶ πάλι στὴν Μονὴ γιὰ νὰ ψαλῆ εὐχαριστήρια Παράκλησις. Εἶχε παρέλθει ὀλιγότερο τοῦ μηνὸς διάστημα. ῾Ο ᾿Ανδρέας εἰσῆλθε στὸν Ναὸ βαστάζοντας μόνο ἕνα μπαστοῦνι...῾Η Λειψανοθήκη μὲ τὸ ἀδιάφθορο ῾Ιερὸ Λείψανο τοῦ
῾Αγίου ᾿Αλεξάνδρου τοῦ Σβίρ.
3. ῾Η πίστις ὑπερνικᾶ τὴν ἀπόστασι - Θεραπεία καρκινοπαθοῦς (Σεπτέμβριος 2000)
Σχεδὸν ὅλοι οἱ ἔνοικοι τῆς Μονῆς τοῦ Σβὶρ γνωρίζουν γιὰ τὸ ἐκπληκτικὸ περιστατικό, τὸ ὁποῖο συνέβη σὲ μία οἰκογένεια ἀπὸ τὸ Ροστὼβ στὸ Ντόν.Οἱ κάτοικοι αὐτῆς τῆς πόλεως συνεχῶς ὀργανώνουν προσκυνηματικὰ ἀεροπορικὰ ταξίδια στὸ Λείψανο τοῦ ῾Αγίου ᾿Αλεξάνδρου τοῦ Σβίρ. ῞Ομως, αὐτὴ τὴν φορὰ δύο κάτοικοι τοῦ Ροστὼβ ἔφθασαν ἀεροπορικῶς στὴν Μονή,
ὄχι μὲ πτῆσι προσκυνητῶν, ἀλλὰ μόνες τους. ῎Εκαναν ἕνα τόσο ἐσπευσμένο ταξίδι, διότι ἐφοβοῦντο ὅτι θὰ ἔχαναν κάποιο ἀγαπητὸ πρόσωπό τους·ἐπρόκειτο γιὰ τὸν σύζυγο τῆς μιᾶς καὶ γιὰ τὸν ἀδελφὸ τῆς ἄλλης.῾Ο ἄνθρωπος, γιὰ τὸν ὁποῖον ἦλθαν νὰ προσπέσουν στὴν λειψανοθήκη τοῦ μεγάλου Θαυματουργοῦ, ἦταν κατὰ τὴν στιγμὴ ἐκείνη σὲ κρίσιμη
κατάστασι. Εἶχε μόλις ὑποστῆ τὴν τρίτη του ἐγχείρησι γιὰ καρκῖνο στὸ πάγκρεας καὶ τὸν πῆραν πλέον σὲ ἀπελπιστικὴ κατάστασι γιὰ νὰ «πεθάνη στὸ σπίτι». Οἱ συγγενεῖς του ὅμως δὲν ἤθελαν νὰ παραιτηθοῦν πρὸ τοῦ «μοιραίου τέλους» καὶ παρὰ τὴν πτωχή τους ὑγεία καὶ τὴν ἡλικία τους, πραγματοποίησαν τὸ μακρὺ αὐτὸ ταξίδι.Μὲ δακρύβρεκτες προσευχές, ἐγονάτισαν ἐνώπιον τοῦ Λειψάνου τοῦ ῾Αγίου ᾿Αλεξάνδρου τοῦ Σβίρ. Αὐτὸ ἔγινε νωρὶς τὸ πρωῒ τῆς Κυριακῆς...Σύμφωνα μὲ τὶς κόρες τοῦ ἀσθενοῦς, οἱ ὁποῖες ἔμειναν μὲ τὸν πατέρα τους ἐκεῖνο τὸ πρωϊνό, ὁ ἀσθενὴς αἰσθάνθηκε τόσο καλὰ γιὰ πρώτη φορά,
ὥστε ὄχι μόνον σηκώθηκε ἀπὸ τὸ κρεβάτι, ἀλλὰ καὶ ἐτόλμησε νὰ καθίση στὸ τιμόνι καὶ νὰ ὁδηγήση τὸ αὐτοκίνητό του. ῏Ηταν γεμᾶτος ἐνέργεια καὶ δύναμι!...῞Οταν ἡ γυναίκα του καὶ ἡ ἀδελφή του ἐπέστρεψαν ἀπὸ τὴν Μονὴ τοῦ ῾Αγίου ᾿Αλεξάνδρου τοῦ Σβίρ, ἐξεπλάγησαν ἀπὸ τὴν ἐμφάνισι τῆς ὑγείας του. ῎Οχι μόνον ἐχάρησαν γι᾿ αὐτόν, ἀλλὰ καὶ ἦσαν γεμᾶτες ἀπὸ εὐχαριστία
στὸν Θεὸ καὶ στὸν προσευχητικό τους μεσίτη, τὸν ῞Αγιο ᾿Αλέξανδρο.Δύο ἑβδομάδες ἀργότερα ἐπέστρεψαν στὸ Μοναστήρι, γιὰ νὰ ἐκπληρώσουν τὸ χρέος τῆς εὐγνωμοσύνης στὸ ἴδιο τὸ μέρος, ὅπου ἀπέστειλαν τὶς θερμὲς προσευχές τους... ῞Ολα αὐτὰ συνέβησαν τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 2000. Τὸ καλοκαίρι τοῦ 2001, οἱ γυναῖκες μετέβησαν καὶ πάλι στὸ Μοναστήρι, ἀλλὰ τὴν φορὰ αὐτὴ μαζὶ μὲ τὸν πρώην ἀσθενῆ. ῎Ηθελε καὶ αὐτὸς νὰ εὐχαριστήση προσωπικὰ τὸν ῞Αγιο ᾿Αλέξανδρο γιὰ τὸ ἔλεος ποὺ τοῦ ἐπέδειξε. Σύμφωνα μὲ τὴν μαρτυρία του, ἐφ᾿ ὅσον ζοῦσε μακρυὰ ἀπὸ αὐτὸ τὸ Μοναστήρι τοῦ Βορρᾶ, δὲν ἐγνώριζε
τὸν ῞Αγιο στὸν ῾Οποῖον οἱ συγγενεῖς του κατέφυγαν μὲ πίστι καὶ ἐλπίδα...
Aπο το http://www.synodinresistance.org/Theolo ... reSvir.pdf (σελίδες 12-14)