Φλώρου και Λαύρου, του Αρχιμ. Νικοδήμου Παυλόπουλου,
18.08.10
Φλώρου και Λαύρου
(18 Αυγούστου)
του Αρχιμ. Νικοδήμου Παυλόπουλου
Καθηγουμένου Ι. Μ. Αγίου Ιγνατίου - Λειμώνος Λέσβου
από το βιβλίο του «Εορτοδρόμιον»
***
Λιθοξόοι μάρτυρες
«Τους σοφούς αριστέας και αθλητάς, εν ωδαίς κατά χρέος πάντες πιστοί,
Φλώρον ευφημήσωμεν, και τον πάνσοφον Λαύρον τον γαρ Χριστόν εκήρυξαν, Θεόν προαιώνιον,
και των ειδώλων την πλάνην αθλήσει κατήργησαν».
Σήμερα, ευσεβείς μου αδελφοί, η αγία μας Εκκλησία εξυμνεί τους γενναίους αθλητές και κήρυκες της πίστεως τους διδύμους αδελφούς και λιθοπελεκητές Φλώρο και Λαύρο.
Έζησαν τα πρώτα χρόνια της ζωής τους στο Βυζάντιο όπου έμαθαν από τους αγίους Μάρτυρες Πρόκλο και Μάξιμο την τέχνη του λιθοξόου.
Μετά το μαρτύριον όμως των διδασκάλων τους υπέρ του Χριστού έφυγαν από το Βυζάντιο και ήλθαν στη Σλαυονία για να εργασθούν την τέχνη τους και να δράσουν ιεραποστολικά.
Εγκαταστάθηκαν στην πόλι Ουλπιανά, όπου με τη βοήθεια του ηγεμόνα Λουκίωνα ερευνούσαν για να βρουν μεταλλικές πέτρες και να δουλεύουν την τέχνη τους.
Ύστερα από καιρό ο Λουκίωνας τους έστειλε στον πρίγκιπα Λικίνιο για να εργασθούν κάτω από τις προσταγές του. Ο Λικίνιος τους παράδωκε το σχέδιο ενός ναού των ειδώλων πού ήθελε να του πελεκήσουν και ανεγείρουν μαζί με τα αγάλματα των θεών των ειδώλων. Τους επροπλήρωσε δε και όλα τα χρήματα.
Και οι μακάριοι λιθοξόοι όλα τα χρήματα τα εμοίρασαν στο φτωχούς. Όλη τη νύχτα προσευχόταν να τους αξίωση ο Θεός να δείξουν την ανωτερότητα της πίστεως τους απέναντι στα άψυχα είδωλα, και να μαρτυρήσουν για την αλήθεια του Ευαγγελίου του Χριστού.
Την ήμερα πού εδούλευαν άγγελος Κυρίου κατέβαινε και τους εβοηθούσε στο έργο τους τόσον ώστε με καταπληκτικά σύντομο ρυθμό επρρώδευε το έργο.
Και ο ιερέας των ειδώλων που παρακολουθούσε τη σεμνότητα, την αυστηρότητα των ηθών και την εργατικότητα των διδύμων αδελφών αλλά και πού είχε καταπλαγή από τη δύναμι της πίστεως των αγίων αδελφών Φλώρου και Λάυρου, με την οποίαν εθεράπευσαν το μάτι του γιού του Αθανασίου, επίστεψε στο Χριστό, αρνήθηκε τα είδωλα και βαπτίσθηκε χριστιανός.
Το πρώτο βήμα της κατισχύσεως της πίστεως κατά της πλάνης των ειδώλων ήταν αυτό! Άλλα ακολούθησε και δεύτερο.
Ενώ ο Ναός είχε στήθη μεγαλοπρεπέστατος και τα αγάλματα των ψευδοθεών των ειδώλων εφάνταζαν μέσα σ' αυτόν, όλοι οι πτωχοί πού είχαν ελεηθή από τους αγίους λιθοξόους Φλώρο και Λάυρο πήραν σκοινιά και έδεσαν τα αγάλματα από τους τραχήλους, τα ετράβηξαν με ορμή και τα έρριξαν κάτω συντρίμμια οικτρά προς καταισχύνη των ειδωλολατρών και των ανύπαρκτων τους θεών.
Και οι άγιοι Φλώρος και Λάυρος με ορθοδόξους χριστιανούς ιερείς και με πλήθος από ευσεβή λαό εγκαινίασαν το ναό των ειδώλων μετατρέποντας τον σε ναό χριστιανικό και έψαλαν μάλιστα το ωραίο τροπάριο των εγκαινίων: «Δόξα σοι Χριστέ ο Θεός αποστόλων καύχημα μαρτύρων αγαλλίαμα ων το κήρυγμα Τριάς η ομοούσιος», «Προηγείτο δε αυτών ο τύπος του τιμίου Σταυρού».
Το έμαθε βέβαια το πράγμα ο Λικίνιος, και όπως ήταν φυσικό ακάθεκτος επροχώρησε στην εκδίκησι των λιθοξόων και των πτωχών καθαιρετών των ειδώλων.
Άναψε ένα πελώριο καμίνι και διέταξε να ρίξουν μέσα τους πτωχούς πού είχαν κατασυντρίψει τα αγάλματα, «εν ώ ριφθέντες τα εαυτών παρέδωκαν πνεύματα» κατά τον ιερό Συναξαριστή,
Τους αγίους πάλιν αδελφούς και λιθοξόους Φλώρο και Λάυρο τους έδεσαν στη ρόδα ενός κάρου και αλύπητα τους έδειραν. Ύστερα τους εξαπέστειλαν στον ηγεμόνα Λυκίωνα, ο όποιος τους έρριξε σε ένα βαθύ ξεροπήγαδο για να δρουν εκεί τον της ασιτίας θάνατο.
Μέσα στο ξεροπήγαδο οι άγιοι προσευχήθηκαν, όπως άλλοτε ο πάγκαλος Ιωσήφ, προσευχήθηκαν υπέρ της πνευματικής προόδου των χριστιανών πού θα τους ενθυμούντο και θα τους ετιμούσαν για το μαρτύριο τους, προσευχήθηκαν για την ευστάθεια και την ειρήνην του κόσμου, προσευχήθηκαν για την κατάπαυσι των διωγμών, ώστε η Εκκλησία να ζή βίον ειρηνικό.
Έτσι προσευχόμενοι «τας εαυτών αφήκαν ψυχάς». Και υστέρα από χρόνια πολλά ανέσυραν οι χριστιανοί τα πάντιμα «μυροβλητούντα» και θαυματουργά των μαρτύρων Λείψανα και τα κατέθεσαν με κάθε τιμή και φροντίδα σε βαρύτιμες θήκες από οπού «μύρα και πηγάς ιάσεων τοις προσπελάζουσιν έβρυον».
Ακούσατε, αδελφοί, το βίο το θεοφιλή των αγίων μαρτύρων Φλώρου και Λάυρου; Την τέχνη τους την εχρησιμοποίησαν σαν μέσο προς διάδοσι του ευαγγελίου και καταισχύνη των ειδώλων. Και τον ιερέα των ειδώλων έκαμαν χριστιανό και την πλάνη των ειδώλων έρριξαν στο κενό. Τούτο σημαίνει ότι πρέπει να έχωμε μέσα μας πόθο μεγάλο και ιερό με κάθε τρόπο να διαλύωμε την πλάνη και το σκότος το πνευματικό, να καταπολεμούμε την αίρεσι και κατακεραυνώνωμε τον αθεϊσμό και να συντελούμε —όπως οι άγιοι μας Φλώρος και Λάυρος— στο να γνωρίσουν την αλήθεια όλοι οι άνθρωποι: «της αλήθειας επιτυχείν τους πάντη πάντας ανθρώπους».
Τούτο μαρτυρεί ότι όλοι οι χριστιανοί οφείλουμε να μετερχόμεθα τις τέχνες μας κατά τρόπο τίμιο και ηθικό και με το σκοπό να συντελούμε στην εξυπηρέτησι των ανθρώπων και προ παντός στη δόξα του αγίου Θεού. Να αποδεκατίζωμε τα υπάρχοντα μας υπέρ των πτωχών και να προσφέρωμε με την τέχνη μας: ό,τι το τελειότερο και το πιο θαυμαστό.
Τότε θα έχωμε συντεχνήτη τον Ιησού μας Χριστό, και πλούσια θα λάβωμε την αμοιβή από τον παντεχνήτη Λόγο και Θεό.
ΠΗΓΗ:
http://www.zoiforos.gr/index.php?option ... &Itemid=29