"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Καλημέρα σας,

ΑΛΗΘΕΙΑ πόσοι απο εμάς και γενικά ο άνθρωπος βλέπει την σχέση του με τον ΘΕΟ σαν συμφέρον και με μια μορφή ΔΟΣΟΛΗΨΙΑΣ;

Πόσες φορές στον πόνο και στην θλίψη λέμε "Γιατί σε μένα" αντί "Δόξα Θέε μου για το δώρο και το μάθημα που μου προσφέρεις για να με ξυπνήσεις και να με εξελιξέις ώστε να έρθω κοντά σου ;"

Πόσες φορές στην χαρά μας τον ξεχνάμε και δεν λέμε "ΔΟΞΑ ΣΟΙ Ο ΘΕΟΣ" ; ενώ στον πόνο θυμώνουμε μαζί του ;

Σε αυτή την συμπεριφορά ΥΠΑΡΧΕΙ η ΥΠΑΡΞΙΑΚΗ φθαρτότητα μας και η ΣΑΠΙΑ ΜΑΣ πνευματική ΡΙΖΑ.


ΠΑΜΕ ΣΤΟ ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ και παρακαλώ τις απαντήσεις σας.
Το Ερώτημα έχει καθαρά ΥΠΟΘΕΤΙΚΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ...

Ας υποθέσουμε ότι απο τις ΓΡΑΦΕΣ δεν υπήρχε κρίση ουτε κόλαση και διάβολος και όλοι πηγαίναμε στον ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ. ΘΑ ΠΙΣΤΕΥΑΜΕ ;
Το ότι πιστεύουμε για να σωθούμε δεν εχει να κάνει με μια μορφή συμφέροντος;
Αν δεν υπήρχει λόγος σωτηρίας θα πιστεύαμε ;
Για ποιό λόγο τελικά ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ και υμνούμε το ΘΕΟ ;

Ετσι (περιπου) ειναι φιλε μου.

Ο Θεος θελει να μας κανει καλυτερους ανθρωπους και να μας θεωσει οσοι τον βλεπουν σαν πατερα και κολαση μονο να υπηρχε (για χαριν συζητησεως το λεω) θα τον αγαπουσαν τον Θεο οι αλλοι εαν δεν φοβηθουν λιγο δεν θα γινουν καλυτεροι ειναι σαν τα παιδακια εαν δεν τα φοβερισεις λιγο δεν θα καταλαβουν. Τωρα θα μου πεις ο Θεος φοβεριζει? φυσικα και οχι, μονο φοβερα δεν βγαινει απο την διδασκαλια του, αμα ηθελε να φοβερισει αλλα θα ελεγε και θα εκανε, πρεπει λοιπον να τον βλεπουμε σαν πατερα, δυστυχως ομως υπαρχει αντ αυτου μια πελατειακη σχεση με τον Θεο.
Ποσες εκκλησιες εχεις δει του Αποστολου Τιτου? εεεμ περιπου καμια? του Αγιου Νεκταριου (που προσωπικα αν και δεν μου εχει κανει κατι μου αρεσει πολυ) Του Αγιου Νεκταριου λεγω ομως? καμια 200 αρια ετσι????
Εκει ομως ειναι η "ωραια διαφορα" να δω τον Θεο σαν πατερα και οχι σαν πολιτικο που θελω να μου κανει το ρουσφετι να πω και δοξα σοι ο Θεος στις λυπες αφου συνεχεια και τεχνηεντως ξεχναμε οτι ο Χριστος μονο λυπες υποσχεθηκε στους δικους του, δεν ειναι αναγκη να αναφερω τα πολλα χωρια της Γραφης.
Προσοχη ομως εδω...υπαρχει και κατι αλλο, εκτος απο το οτι ο Θεος ειναι πατερας μας, εχουν δικιο μερικοι να λενε γιατι σε εμενα, ειτε γιατι ειναι ανθρωποι και δεν ειναι αναισθητοι, και ο Χριστος εκλαψε για τον Λαζαρο, ειτε για καποιους αλλους λογους που δεν θελω να πω.
Υπαρχει παντως ενα δικιο σε ορισμενες περιπτωσεις να πει καποιος γιατι σε εμενα η και κατι αλλο να απαιτησει να κρατηθει ας πουμε, αλλα τελοσπαντων, ασε το...

δεν ξερω αν ειναι συμφεροντολογικο που αγωνιζομαστε επειδη υπαρχει παραδεισος, εμενα μου φαινεται απλως λογικο κανεις δεν αγωνιζεται χωρις λογο ετσι ειμαστε φτιαγμενοι, δε θα ηταν παραλογο να στερουμαστε τοσων απολαυσεων χωρις λογο;
συμφεροντολογικο ειναι να λες γιατι σε μενα Θεε μου και να απαιτεις να εισακουγονται οι προσευχες σου, δηλαδη η ελλειψη ταπεινωσης και συναισθησης της αναξιοτητας σου σε αυτο συμφωνω και ευτυχως δε σκεφτομαι ετσι. ομως δεν πιστευω οτι ειμαι συμφεροντολογα που ελπιζω να καταφερω να βρω μια θεσουλα στον Παράδεισο!
ενα Πατερα δεν τον αγαπας μονο επειδη λεγεται πατερας πρεπει και να ειναι, τι πατερας ειναι αυτος που εχει ενα παραδεισο γεματο αμετανοητους εγκληματιες πολεμου, συκοφαντες, δολοφονους κτλ κτλ;
παντως πιστευω οτι παλι θα αγαπουσαμε το Θεο για τον ομορφο κοσμο που εφτιαξε, για τη ζωη που μας εδωσε, γιατι πολυ απλα ειναι Αγαπη και ειναι φυσικο να αγαπαμε την Αγαπη. Ομως χωρις παραδεισο και κολαση δε θα ειχαν κανενα νοημα οι δοκιμασιες και οι συμφορες οποτε θα τσαντιζομασταν μαζι Του και μαλιστα παρα πολυ.

Πιστεύω ότι το μεγαλύτερο ποσοστό έχει τη σχέση του με το Θεο ως δοσοληψία .
Ωμά και ξάστερα - ελάχιστοι είναι αυτοί που αγαπούν το Θεό ( μη Παρεξηγηθώ )

Βρε Σπύρο βάζεις κάτι πολύ δύσκολα ερωτήματα ...........................

Για να δούμε κάτι , οι περισσότεροι δε ξεκινήσαμε με αφοασιωση στο Θεό απο μικρη ηλικία - δε μιλω τωρα για την αφοσίωση ,παω στην εκκλησια Χριστούγεννα - Πάσχα κλπ.

Στη πορεία μας βρήκαμε το δρόμο προς το Θεό

Γιατί ; Τι είναι αυτό που μας οδήγησε εκεί;
Απελπιστηκαμε να ψάχνουμε λιμάνι και το βρήκαμε στην αγκαλιά του Θεού ; Και τι λιμάνι ψάχναμε στους ανθρώπους ; σε άλλες θρησκείες , που;
Φοβηθήκαμε κάποια στιγμή και εκεί στο φόβο μας είχαμε στο πίσω μέρος του μιυαλού μας αυτό που διδαχθήκαμε στα θρησκευτικά για τη κόλαση κλπ και ....ουπς γρηγορα το γυρίσαμε το παιχνιδάκι μας - διότι βλέπεις είμαστε και μονοφαγάδες - ας κανουμε ότι θέλουμε στην επιγεια ζωή μας αλλά ρε φίλε ,μη πάμε και στη κόλαση - τη τελευταια στιγμή κάτι μπορούμε να σώσουμε.
Μήπως είναι η αδυναμία του χαρακτήρα μας, που δε μπορεί να ορίσει την καθημερινότητά μας και τα προβλήματά μας και ψάχνει αποκούμπι ώστε να επιρρίπτει και της ευθύνες; δηλ. αχ είμαι τόσο αμαρτωλός/η οπότε καλά κάνει και ο Θεός δε με βοηθά ,λεω τώρα πχ.,να πηγαίνω καλά με το σύντροφό μου.

Τι είναι άραγε; Και μιλώ πάντα για εμάς τους λαικούς όχι για τους Πιστούς που έχουν επιλέξει το δρόμο του Μοναχισμού - εκεί η διαδικασία είναι σίγουρα διαφορετική.

Δε θέλω να δώσω βιαστική απάντηση , έχω και άλλα να πω, απλά μια πρώτη σκέψη κατέγραψα σα Βασιλική .Θέλω να περιμένω να διαβάσω όλους εσάς που υπέροχα γράφετε και μετά να τοποθετηθώ και πάλι.

Μόνο θα ήθελα να παρακαλέσω τους αγαπητούς μας συνομιλητές , και ας μη παρεξηγηθεί εκ μέρος σας , επειδή είναι ένα θέμα για μένα από τα πιο ουσιαστικά , να ξέρεις τη πραγματική αιτία που είσαι κοντά στο Θεο που αγαπάς , αν γίνεται να μιλήσουμε όχι μόνο με παραπομπές απο βιβλία αλλά μέσα απο τη ψυχή μας.

LOCKHEART έγραψε:Καλημέρα σας,

ΑΛΗΘΕΙΑ πόσοι απο εμάς και γενικά ο άνθρωπος βλέπει την σχέση του με τον ΘΕΟ σαν συμφέρον και με μια μορφή ΔΟΣΟΛΗΨΙΑΣ;

Πόσες φορές στον πόνο και στην θλίψη λέμε "Γιατί σε μένα" αντί "Δόξα Θέε μου για το δώρο και το μάθημα που μου προσφέρεις για να με ξυπνήσεις και να με εξελιξέις ώστε να έρθω κοντά σου ;"

Πόσες φορές στην χαρά μας τον ξεχνάμε και δεν λέμε "ΔΟΞΑ ΣΟΙ Ο ΘΕΟΣ" ; ενώ στον πόνο θυμώνουμε μαζί του ;

Σε αυτή την συμπεριφορά ΥΠΑΡΧΕΙ η ΥΠΑΡΞΙΑΚΗ φθαρτότητα μας και η ΣΑΠΙΑ ΜΑΣ πνευματική ΡΙΖΑ.


ΠΑΜΕ ΣΤΟ ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ και παρακαλώ τις απαντήσεις σας.
Το Ερώτημα έχει καθαρά ΥΠΟΘΕΤΙΚΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ...

Ας υποθέσουμε ότι απο τις ΓΡΑΦΕΣ δεν υπήρχε κρίση ουτε κόλαση και διάβολος και όλοι πηγαίναμε στον ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ. ΘΑ ΠΙΣΤΕΥΑΜΕ ;
Το ότι πιστεύουμε για να σωθούμε δεν εχει να κάνει με μια μορφή συμφέροντος;
Αν δεν υπήρχει λόγος σωτηρίας θα πιστεύαμε ;
Για ποιό λόγο τελικά ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ και υμνούμε το ΘΕΟ ;

Σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί σαν δοσοληψία (με την έννοια της συναλλαγής) η σχέση μας με το Θεό. Η μόνη δυνατότητα σχέσης που έχουμε με το Θεό είναι σχέση Αγάπης. Εκείνος είναι δεδομένο ότι μας αγαπά κι εμείς μπορεί να του ανταποδίδουμε κατά το μέτρο του δυνατού την Αγάπη Του, ή να Τον αποκλείουμε από την καρδιά μας, ακόμη και να Τον μισούμε.

Αν του ανταποδίδουμε την Αγάπη Του αυτό μπορούμε να το εκφράσουμε, όπως ο ίδιος μας είπε, αγαπώντας τους συνανθρώπους μας. Αυτό δεν το κάνουμε γιατί περιμένουμε κάποια ανταπόδοση από το Θεό, αφού η Αγάπη Του είναι δεδομένη και μόνιμη και δεν χρειάζεται να κάνουμε κάτι για να την κερδίσουμε, αλλά για να μπορέσουμε να κάνουμε τον εαυτό μας αποδέκτη της Χάριτος, που θα μας βοηθήσει να νοιώσουμε και ν' ανταποδώσουμε ακόμη καλύτερα την Αγάπη αυτή.

Ο Παράδεισος είναι η μόνιμη και σταθερή σχέση μας με το Θεό, που μπορεί να μας χαρίσει την τέλεια ευτυχία. Στο χέρι μας είναι να προσπαθήσουμε να εκπαιδεύσουμε την καρδιά μας ν' αποδεχτεί την τέλεια σχέση που μας προσφέρει ο Θεός ή να μην την εκπαιδεύσουμε και να μείνουμε για πάντα μακρυά Του.

LOCKHEART έγραψε:Καλημέρα σας,

ΑΛΗΘΕΙΑ πόσοι απο εμάς και γενικά ο άνθρωπος βλέπει την σχέση του με τον ΘΕΟ σαν συμφέρον και με μια μορφή ΔΟΣΟΛΗΨΙΑΣ;

Πόσες φορές στον πόνο και στην θλίψη λέμε "Γιατί σε μένα" αντί "Δόξα Θέε μου για το δώρο και το μάθημα που μου προσφέρεις για να με ξυπνήσεις και να με εξελιξέις ώστε να έρθω κοντά σου ;"

Πόσες φορές στην χαρά μας τον ξεχνάμε και δεν λέμε "ΔΟΞΑ ΣΟΙ Ο ΘΕΟΣ" ; ενώ στον πόνο θυμώνουμε μαζί του ;

Σε αυτή την συμπεριφορά ΥΠΑΡΧΕΙ η ΥΠΑΡΞΙΑΚΗ φθαρτότητα μας και η ΣΑΠΙΑ ΜΑΣ πνευματική ΡΙΖΑ.


ΠΑΜΕ ΣΤΟ ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ και παρακαλώ τις απαντήσεις σας.
Το Ερώτημα έχει καθαρά ΥΠΟΘΕΤΙΚΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ...

Ας υποθέσουμε ότι απο τις ΓΡΑΦΕΣ δεν υπήρχε κρίση ουτε κόλαση και διάβολος και όλοι πηγαίναμε στον ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ. ΘΑ ΠΙΣΤΕΥΑΜΕ ;
Το ότι πιστεύουμε για να σωθούμε δεν εχει να κάνει με μια μορφή συμφέροντος;
Αν δεν υπήρχει λόγος σωτηρίας θα πιστεύαμε ;
Για ποιό λόγο τελικά ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ και υμνούμε το ΘΕΟ ;

Δεν ξέρω εάν πράγματι «πιστεύω» ή εάν θεωρούμαι «πιστή» χριστιανή...... Δεν γνωρίζω τα κριτήρια του Θεού που «κρίνει» την πίστη και τους πιστούς. Από όσα καταλαβαίνω με την λογική μου, η πίστη αποδεικνύεται από τα έργα. Οπότε πιστή δεν είμαι.

Αυτό που ξέρω είναι ότι επιθυμώ να δοξολογώ τον Θεό γιατί τον αγαπώ περισσότερο από το οτιδήποτε άλλο σε αυτή τη ζωή.
Τον αγαπώ, Τον δοξάζω και Τον ευχαριστώ για όλα όσα όμορφα έχει φτιάξει σε αυτόν εδώ τον κόσμο τον γήινο και τα απολαμβάνω.
Κάθε μία μέρα είναι ξεχωριστή, μοναδική, γεμάτη συγκινήσεις, συναισθήματα, γεμάτη αγάπη. Αισθάνομαι την προστασία Του στην ζωή μου και στα αναπάντεχα και δύσκολα που συναντώ.
Δεν γίνεται να ζήσω χωρίς να προσπαθώ να Τον ευχαριστώ με οποιοδήποτε τρόπο μου επιτρέπουν τα πάθη μου και οι ατέλειες μου. Όσο μικρή, ασήμαντη, τιποτένια από όλες τις απόψεις κι αν αισθάνομαι απέναντι Του, δεν θέλω να ζω χωρίς την δική Του παρουσία.
Δεν υπάρχει περίπτωση (για μένα λέω) να σωθώ από κάτι. Ούτε από τα πάθη μου –όσο κι αν το θέλω για να μην με κρατάνε σε απόσταση από την δική Του παρουσία- ούτε από την αγάπη Του για μένα. Αισθάνομαι σαν να με κατατρέχει αυτή η αγάπη η ασύλληπτη!!!

Ούτε και τον «παράδεισο» μιά ονειρική κατάσταση χωρίς έγνοιες και πάθη να με τυρρανάνε θέλω χωρίς την δική Του παρουσία. Προτιμώ απλά να μην υπάρχω, χωρίς Αυτόν. Δεν μπορώ να φανταστώ μιάν άλλη ΖΩΗ χωρίς την δική Του συντροφιά, την δική Του κατανόηση, την δική Του ΑΓΑΠΗ για μένα........
Είναι παντού και χωρίς να θέλουμε. Στη φύση! Στα δωμάτια! Στα πρόσωπα των ανθρώπων! Στον πόνο! Στην χαρά! Μέσα στην καρδιά! Μέσα στο μυαλό! Πώς να ζήσω χωρίς να Τον δοξολογώ?

Ίσως μου πεις πως "αυτά τα αισθανόσουν και στα 3 σου χρόνια? στα 10 σου? στα 15 σου?"
ΝΑΙ. Το ήξερα πως υπάρχει κάποιος που με αγαπάει πολύ. Με προσέχει. Με φροντίζει. Ένιωθα την ζεστασιά της παρουσίας Του από όσο μπορώ να θυμηθώ και τα παιδικά μου χρόνια, απλά ΔΕΝ ΗΞΕΡΑ το Όνομα Του, δεν ήξερα ΠΟΙΟΣ ήταν Αυτός με την συνεχή παρουσία Του στην ζωή μου, στις αισθήσεις μου, στην καρδιά μου. Ήρθε η ώρα όμως και τον έμαθα (γύρω στα 14-15). Τον ένιωσα. Τον είδα. Μέσα στην Θεία Λειτουργία, κάποιες Κυριακές.
Και περνώντας ο χρόνος θέλησα να μάθω περισσότερα γι΄αυτόν που με φρόντιζε, με παρηγορούσε, με θέρμαινε. Και έτσι ήρθε ο πνευματικός μου, η Καινή Διαθήκη, οι Απόστολοι, οι Άγιοι, ............ και με τον καιρό όλα τα υπόλοιπα, όπως στην ζωή των περισσοτέρων μας.

Συγνώμη για την πολυλογία και το απότομο σταμάτημα. Δεν έχουν αρχή και τέλος οι λόγοι για την δοξολογία Του........

Εχεις δίκιο αγαπητή ΘΕΟΔΩΡΑ...

Να τον υμνούμε και να τον δοξολογούμε καθημερινά για το δώρο της ζωής που μας έδωσε :)!