"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Κατα τας γραφας οι άνθρωποι χωρίζουν μόνο για λόγο ΜΟΙΧΕΙΑΣ .

Τι γίνεται όμως όταν υπάρχει ψυχολογική βία , ταπείνωση, ίσως και σωματική βία ; εκεί τι κάνεις προσεύχεσαι και τα δέχεσαι προς τέρψην Θεού και συγχώρεσης;

Πότε φεύγεις τελικά απο μια οποιαδήποτε κατάσταση ; ΠΟΤΕ ;
Δηλαδή δεχόμαστε την βία απο την σύντροφο , το φιλο , τον εργοδότη και δεν φεύγουμε ; Δηλαδή έχουμε το δικαίωμα της επιλογής και της αξιοπρέπειας η όχι ;

ΤΟ ΚΡΙΣΙΜΟ ΕΡΩΤΗΜΑ

Που σταματάει η συγχώρεση και που αρχίζει η ανθρώπινος σεβασμός και η εξιοπρέπεια ;

Σπυρο ο εγωισμός του ανθρωπου ειναι αυτος που εκδηλώνεται ως ατομική αξιοπρέπεια και είναι γεννημα φτωχής καρδιάς,δε νομιζω να υπαρχει η λεξη αξιοπρεπεια μεσ τους βιους των Αγιων μας αντιθετως υπηρχε ταπεινωση και η ταπείνωση ειναι η μητέρα ολων των αρετών η δοξασμένη, η σωτηριώδης, ο σύνδεσμος της μεταξύ αλλήλων αγάπης, ο φωτισμός του νού, ο οδηγός της ψυχής, το βάλσαμο των αμαρτιών, ο δρόμος της σωτηρίας, η σκάλα που ανεβάζει στο ύψος της δόξας και στα επουράνια σκηνώματα του Θεού.
Τωρα πως πραττουμε εμεις σ αυτες τις αντιξοες συνθηκες? με το μυαλο μας οχι με αυτο που μας λεει ο πνευματικος μας.Γιατι ο πνευματικος θα σου πει υπομονη σε ολα,στην υβρη,στη κακοπεραση,στο χλευασμο και προσευχη πολυ προσευχη και πιστη,το θεμα ειναι ο καθενας μας μπορει να αντεξει στις καταστασεις που αναφερεις? εγω προσωπικα δεν αντεξα οταν εφτασε η ζωη μου στο απροχωρητο...

ακριβως ΨΥΧΟΥΛΑ το ιδιο εκανα και εγω, μαλιστα χαλασα και την σχεση μου με τον πνευματικο γιατι δεν πηγαινε αλλο......................

Ψυχουλα????

λαθος ονομα eleimon ηθελα να γραψω..ουπς οταν η υπομονη που ζητηθηκε εφτασε στα ορια ......ωστε ενας μοναχος ν αμου πει.... φτανει πια δεν εχεις ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ .......

Το καταλαβα η Ελπιδα αλλιως....

eleimon έγραψε:Σπυρο ο εγωισμός του ανθρωπου ειναι αυτος που εκδηλώνεται ως ατομική αξιοπρέπεια και είναι γεννημα φτωχής καρδιάς,δε νομιζω να υπαρχει η λεξη αξιοπρεπεια μεσ τους βιους των Αγιων μας αντιθετως υπηρχε ταπεινωση και η ταπείνωση ειναι η μητέρα ολων των αρετών η δοξασμένη, η σωτηριώδης, ο σύνδεσμος της μεταξύ αλλήλων αγάπης, ο φωτισμός του νού, ο οδηγός της ψυχής, το βάλσαμο των αμαρτιών, ο δρόμος της σωτηρίας, η σκάλα που ανεβάζει στο ύψος της δόξας και στα επουράνια σκηνώματα του Θεού.
Τωρα πως πραττουμε εμεις σ αυτες τις αντιξοες συνθηκες? με το μυαλο μας οχι με αυτο που μας λεει ο πνευματικος μας.Γιατι ο πνευματικος θα σου πει υπομονη σε ολα,στην υβρη,στη κακοπεραση,στο χλευασμο και προσευχη πολυ προσευχη και πιστη,το θεμα ειναι ο καθενας μας μπορει να αντεξει στις καταστασεις που αναφερεις? εγω προσωπικα δεν αντεξα οταν εφτασε η ζωη μου στο απροχωρητο...

Eλπίδα και γενικά προς όλους...

Σε όλα τα θέματα πάντα πάμε να κάνουμε σύγκριση με τους ΑΓΙΟΥΣ μα καλα μην τρελαθούμε είναι δυνατόν να συγκρίνουμε την κοινωνικότητας μας με τον άνθρωπο που ειναι αφοσιωμένος στο ΘΕΟ στην σκήτη του;

Αλλο ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ άλλο ΚΟΙΝΩΝΙΑ ο στόχος ειναι ο ΙΔΙΟΣ :ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ, ΔΙΑΛΥΣΗ ΠΑΘΩΝ , ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΑΡΕΤΩΝ αλλά οι ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ο ΑΣΚΗΤΗΣ έχει τον πόλεμο των ΛΟΓΙΣΜΩΝ που δεν μπορεί να συγκριθέι εάν ΚΑΠΟΙΟΣ ΣΕ ΒΙΑΖΕΙ ΣΩΜΑΤΙΚΑ , ΨΥΧΙΚΑ και σε χτυπάει κάθε μέρα λες και εισαι ζώο.

ΔΗΛΑΔΗ ΔΕΝ ΦΕΥΓΕΙΣ ΠΟΤΕ ;
ΔΗΛΑΔΗ σύμφωνα πάντα με αγίους να καταλύσουμε τα δικαστήρια και ΟΛΟΙ σαν γροθιά να υπομένουμε στο οτιδήποτε και να δεχτούμε την ΒΙΑ σαν δώρο ; ΝΑΙ ! αλλά να το υπομένουμε κιόλας ; και τα παιδιά ; τα ρώτησε κανείς να βλέπει τον μπαμπά να βρίζει και να χτυπάει την μάμα τι ψυχολογικά θα τους δημιουργήσουμε ; η μάλλον και εκεί θα βάλουμε την καραμέλα ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ;.

ΕΡΩΤΗΜΑ : ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΡΙΟ η ΟΧΙ και αν ΝΑΙ ποιος το ΔΟΜΕΙ ;

Ο άνθρωπος ΕΙΝΑΙ ΟΝ το οποίο ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΕΊΤΑΙ δεν υπάρχουν όρια;
Για ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ λίγο μια κοινωνία ΧΩΡΙΣ ΟΡΙΑ ΜΟΝΟ ΜΕ ΥΠΟΜΟΝΗ; ΘΑ ΕΙΧΑΜΕ ΦΤΑΣΕΙ στον ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟ!

ΒΑΖΟΥΜΕ ΟΡΙΑ ΤΕΛΙΚΑ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ ; ΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΡΟΜΠΟΤ ;
ΟΥΤΕ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ; ΟΥΤΕ ΟΡΙΑ ; ΟΥΤΕ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΣΤΟΠ! ;

Μήπως τελικά μπλέκουμε μερικές φορές τον ΜΟΝΑΧΙΣΜΟ με την κοινωνία ; ξεχνάμε οτι είναι ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΤΟΜΕΣ ΤΕΛΕΙΩΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ...;

ΑΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΤΟΥΜΕ ΛΙΓΑΚΙ....

ΤΑ ΣΕΒΗ ΜΟΥ

πιστευω οτι δεν ειναι αναξιοπρεπης καποιος που υπομενει στωικα τη βια αλλα πρεπει κανεις να ειναι πολυ ανωτερος πνευματικα για να καταφερει κατι τετοιο. και βεβαια ειναι επιλογή του και δε πιστευω οτι ειναι αμαρτία το να φύγεις απο μια τετοια σχέση.
νομιζω οτι οποιαδηποτε κατασταση που μας πληγωνει ειναι μια δοκιμασια. ομως...
δε δεχομαι οτι καποια μητερα θα υπομεινει μια τετοια συμπεριφορα απο το συζυγο κανοντας τον πνευματικο της αγωνα με θεατες τα παιδια της. Αν δεν υπαρχουν παιδια το καταλαβαινω ομως εχετε δει πως κανει ενα βρεφος ακομα και αν υψωσεις αστειευομενος τη φωνη σου στο συντροφό σου; σπαράζει στο κλάμα και χανεται. Είναι εγωιστικό μια μητέρα να παραβλέπει αυτό προς χαριν της δικης της ταπείνωσης. Ειναι υποχρέωσή μας να δίνουμε το καλύτερο παράδειγμα στα παιδιά μας, να μη δουν ποτε τίποτε ασχημο, βίαιο στο σπίτι τους.

δεν ηταν ολοι οι αγιοι μοναχοι υπαρχουν και αγιοι που αγιασαν με ενα βιαιο ανθρωπο για συζυγο. οι αγιοι ειναι παραδειγματα προς μιμηση αλλα δε μας επιβαλλονται εμεις οι ιδιοι επιλεγουμε αν θα τους μιμηθουμε ή όχι και ποσο αντεχουμε. εμεις βαζουμε το οριο, ο πνευματικος δε μπορει να σου επιβαλλει να τρως ξυλο. Ο Θεος ξερει την αντοχή του καθενός μας. Καπου διαβασα για μια γυναικα που τη φυλακισαν μαζι με ενα αγιο και επροκειτο να μαρτυρησει αλλα ηταν πολυ αδυναμη και ευαισθητη και ο Θεός την πηρε κοντα του και δεν την αφησε να υποστει μαρτυριο.