"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

ο άνθρωπος αναζητεί το Θεό κυρίως λόγω της φθαρτότητας και θνησιμότητάς του.

Nikolaos έγραψε: από το http://www.athonite.gr/forum
... Εύλογο το ερώτημά σου. Φαντάζομαι ότι το έχουν πάρα πολλοί νέοι στην εποχή μας, που τόσα χρόνια προσπαθούν με κάθε μέσο να τους πείσουν ότι δεν υπάρχει Θεός, αλλά μέσα τους κάτι φωνάζει το αντίθετο.
......
Σε κάθε περίπτωση αυτή είναι μια πολύ μεγάλη κουβέντα, γι αυτό θα βάλω μόνο της βάσεις τις αρχής της.

Ξέρουμε ότι υπάρχει Θεός και είναι η Αγία Τριάς, επειδή έτσι πιστεύουμε, και τη ζούμε αυτή την πίστη μέσα από την προσευχή και τη συμμετοχή μας στην Εκκλησία. Η εμπειρία που έχουμε αποκομίσει από την πνευματική μας πορεία μας έχει πείσει, ότι πράγματι υπάρχει ο Θεός και ανταποκρίνεται στις προσπάθειές μας ν' αποκαταστήσουμε μαζί Του μια αμφίδρομη σχέση. Αν ρωτήσεις πως ξέραμε εξ αρχής ότι υπάρχει και με ποιο τρόπο προσπαθήσαμε να τον βρούμε και να Του μιλήσουμε, απαντώ ότι ακολουθήσαμε το παράδειγμα εκείνων που ήδη Τον βρήκαν, δηλαδή των Αγίων της Εκκλησίας μας.

Με λίγα λόγια προσπαθώ να σου πω, ότι η πίστη μας είναι εμπειρία κι όχι θεωρία. Όσα επιχειρήματα υπάρχουν για το ότι υπάρχει Θεός, άλλα τόσα μπορείς να βρεις για το αντίθετο. Αν δε νοιώθει κάποιος μέσα του ότι δεν είναι μόνο σώμα, κι ότι υπάρχει και κάτι πέρα από την ύλη που κυβερνά τη ζωή του, τότε όσα επιχειρήματα και να του παραθέσεις ότι υπάρχει Θεός, θα πέσουν στο κενό.

Ο άνθρωπος είναι άνθρωπος κι όχι ζώο επειδή έχει μέσα του κάτι που τον ξεχωρίζει από την υπόλοιπη κτίση, δηλαδή την αθάνατη ψυχή του. Ο άνθρωπος είναι πλασμένος επομένως κατ' εικόνα Θεού και από τη φύση του φτιαγμένος να στρέφεται και ν' αναζητά τον Δημιουργό Του. Όποιος δεν το πιστεύει αυτό στην ουσία υποβιβάζει τον άνθρωπο στο επίπεδο ενός ευφυούς ζώου. Όμως αυτή την πιθανότητα την διαψεύδουν όλοι οι λαοί αυτής της γης, από τότε που ο άνθρωπος πάτησε το πόδι του πάνω στη γη, που πάντοτε αναζητούσαν εναγωνίως να διοχετεύσουν αυτή την εσωτερική παρόρμηση της αναζήτησης του Δημιουργού μας.

Την ορθότητα της πίστεώς μας την βεβαιώνουν η άρρηκτη συνέχεια από το Χριστό και τους Αποστόλους μέχρι σήμερα και οι απ' αιώνος Άγιοι της Εκκλησίας μας, που βίωσαν την πραγματική σχέση με το Θεό, ιδιαίτερα δε οι Άγιοι Γέροντες των ημερών μας, όπως ο Άγιος Σιλουανός, οι Γέροντες Παΐσιος Αγιορείτης, Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης και Ιάκωβος Τσαλίκης.

Η Ορθόδοξη πίστη δεν είναι θρησκεία, επειδή θρησκεία είναι το σύνολο των ενεργειών που κάνει ο άνθρωπος για να προκαλέσει την ευμένεια του θεού του. Εμείς δεν χρειάζεται να κάνουμε κάτι γι αυτό επειδή ο Θεός μας αγάπησε πολύ προτού τον αγαπήσουμε εμείς κι από μας εξαρτάται αν θα μπορέσουμε να διορθώσουμε τον εαυτό μας για να μπορέσουμε ν' ανταποδώσουμε την Αγάπη Του.

Αν θρησκευτικότητα εννοείς την τάση του ανθρώπου ν΄αναζητά το Δημιουργό του, τότε πράγματι η θρησκευτικότητα είναι έμφυτη στον άνθρωπο. Έχει μεγάλη σημασία όμως την ανάγκη της καρδιάς του για την Αγάπη του Θεού να τη στρέψη προς τη σωστή κατεύθυνση και να μην τη μετατρέψει σε δεισιδαιμονία.

Ρε Βασιλικούλα πολύ κατεβατό, δεν κατέχω πράμα Να ποια η διαφορά τα λόγια με τα πολλά διπλώματα και τα λόγια. Απ' τα κόκκαλα βγαλμένα των ελλήνων τα ιερά κ.λπ. Μήπως κατάλαβα ότι γιατί να πιστεύω στον Θεό να έχω θρησκεία, και αν ναι, να είναι ίδια με τον βούδα;; Αυτό λες;;; Και αν είναι η σωστή θρησκεία η δική μου; Βοήθα με να χαρείς

Ως θρησκευτικότητα ορίζω κάτι το υποκειμενικό ,τις διάφορες υφές τις θρησκευτικής εμπειρίας.
Αυτό που μας κάνει εμάς τους ίδιους υποκειμενικά να απαντάμε στο ερώτημα - γιατί πιστεύουμε.
Για σκεφτείτε ,οτι ακόμη και οταν οι κοινωνικές συνθήκες αλλάζουν , μεταβάλλονται οι κοινωνίες , γίνονται επαναστάσεις , πόλεμοι κλπ - σε όλα αυτα ένα δεν αλλάζει η πίστη.
Ο Μάξ Βέμπερ κοινωνιολογικά μας μιλούσε για " απομυθοποίηση του κόσμου " - και βλέπουμε με όλη τη κρίση που εισήλθε , οικονομική , θεσμική των ανθρωπο να επαναστατεί ενάντια σε αυτή την "μηχανική απολίθωση".
Εν αντιθέση με τη Πίστη που βρίσκεται στη κορυφή της κοινωνίας της γνώσης.
Οσο περισσότερο πιστεύουμε οτι γνωρίζουμε τόσο λιγότερο πιστεύουμε στη γνώση;
Για ποιο λόγο ο άνθρωπος αναζητά απαντήσεις σε υπαρξιακά ερωτήματα;
Θα κάνω και μιαάλλη ερώτηση ίσως λίγο περίεργου περιεχομένου - πιστεύετε οτι ο ανθρωπος μπορει να αντέξει έστω και σαν υποψία οτι είναι εφήμερος και το κυριότερο δε τον περιμένει κανείς;

θα δευτερολογήσω και θα πω και κατι ακόμη :

βλέπουμε ότι σχεδόν ολες οι λατρευτικέ πράξεις στο ονομα του εξορθολογισμού έχουν ακυρωθεί.
Η ορθή λογική όμως δε φέρνει απο μόνη της την ευτυχία.

Επίσης σε κρίσιμες στιγμές χρονικά ο κόσμος αναθεωρεί και αναπροσαρμοζει το σύστημα αξιών - αυτή η ατομική θρησκευτικότητα που επιδεικνύει δε περνά κρίση ή αναθεώρηση;

Θα απανήσω γενικά και οχι Χριστιανικά..
Αλήθεια γιατί πιστεύει ο κόσμος είτε είναι Βουδιστής , Ινδουιστής, Χριστιανός κλπ.

Οι απαντήσεις ειναι πολλές επάνω στο θέμα :

Απο ανάγκη σε κάτι ανώτερο για την επίλυση του θέματος του θανάτου. Ο θάνατος ειναι αυτός που μας κάνει να απευθυνθούμε κάπου ΑΛΛΟΥ για να πάρουμε απαντήσεις σε αυτό το θέμα μιας και εδώ δεν πρόκειται να πάρουμε καμια επιβεβαίωση οπότε γυρνάμε το "βλέμμα" μας σε κάτι ανώτερο.

Ο άνθρωπος το ότι δεν ξέρει τι συμβαίνει μετά το θάνατο βρίσκει στις Θρησκείες το αποκούμπι για αυτό το ερώτημα οπότε μερικώς τον αναπαύει.

Πάμε στα του οικου μας :

Ο Χριστινιασμός δεν είναι θρησκεία είναι ΑΛΗΘΕΙΑ είναι ΖΩΗ είναι ΜΕΤΑΒΑΣΗ είναι ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ ειναι ΚΑΘΑΡΣΗ ειναι ΟΛΟΤΗΤΑ, το ότι κάποιοι τι έχουν καταντήσει "μαγαζάκι" και "πολυκατάστημα" σε αυτό δεν φταίει ούτε ο Ιησους ούτε οι Αγιου παρα εμείς τα σκουλικια και όσοι παραβιάζουν στο όνομα του χρήματος και της δόξας την εκμετάλλευση της αλήθειας που έφερε ο Κύριος στο κόσμο.

Ο Χριστός μίλησε για ΑΛΗΘΕΙΑ, ΑΓΑΠΗ, ΕΞΕΛΙΞΗ δεν καλούπωσε τίποτα , δεν έβαλε ταμπέλες, τα λόγια του έχουν ένα ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ ΜΕΓΑΛΟ : ΡΕΥΣΤΟΤΗΤΑ δεν θεωρεί τίποτα απόλυτο βάση κρίσεως και αυτό το έδειξε με τις παραβολές μην ξεχνάμε ότι οι "πρώτοι εδώ θα έρθουν τελευταίοι στον ουρανό και οι τελευταίοι θα έρθουν πρωτοι" και πολλά άλλα.

Το να βάζεις τα λόγια του Κυριου σε καλούπια, ταμπέλες, φανατισμό κλπ το μόνο που κάνεις ειναι να παραβιάζεις και να μολύνεις τον λόγο του.

ΔΕΝ ΒΛΕΠΩ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ σαν θρησκεία , σαν κόμμα, σαν ομάδα, σαν οργάνωση το βλέπω σαν ΜΙΑ ΠΥΛΗ προς γνώσης της αλήθεια και της μετά ΖΩΗΣ σαν σχολείο ψυχής , σαν ΨΥΧΙΚΟ θεραπευτήριο. Όπως βλέπω ένα ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ και λέω εδώ φτιάχνουν ΄σωματα έτσι όταν βλέπω εκκλησία λέω "ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΨΥΧΗΣ"


ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ...

Ο Κύριος δεν θα μείνει σε ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ , ΤΑΜΠΕΛΕΣ, ΟΜΑΔΕΣ, ΚΟΣΜΙΚΟΤΗΤΕΣ , ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΥΣ κλπ θα τα προσπεράσει δεν τον ενδιαφέρουν γνωρίζει πολύ καλά την φθαρτότητα μας μην ξεχνάμε ΓΝΩΡΙΣΕ ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΕΙΔΟΣ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ οπότε το γνωρίζει πως εκδηλώνεται στο φυσικο επίπεδο.
Ο Κύριος απλά θα ανοίξει το βιβλίο της καρδιάς και θα το αναγνώσει με ΑΓΑΠΗ και ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑ (πχ δεν θα δει αν άκουσες ροκ μουσική ή αν ανέβηκες στο τραπέζι για να χορέψεις τσιφτετέλι αυτά ειναι ανοησίες) και φυσικά αναλόγως θα κρίνει.


ΠΑΝΤΑ ΠΙΣΤΕΥΑ οτι αν ο ΚΥΡΙΟΣ ερχόταν τώρα όπως και τότε θα τον σκοτώναμε σε λιγότερο απο ένα 24ωρο.. είμαστε ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ απο τους ΦΑΡΙΣΑΙΟΥΣ έτσι και αυτοί μένανε στα ΠΡΕΠΕΙ και στις ΤΑΜΠΕΛΕΣ στους νόμους - κανόνες μέσο του φανατισμού και αυτό έφερε σαν αποτέλεσμα την τύφλωση της ψυχής τους.


ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ δεν θεωρώ οτι πιστεύω σε κάποια ΘΡΗΣΚΕΙΑ με τις έννοιες που αναφέρω ποιο πάνω .... θεωρώ οτι ακολουθώ μια αλήθεια με όσες δυνάμεις διαθέτω για το καλύτερο.


ΓΕΝΙΚΑ το αίσθημα της ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΕΙΝΑΙ η αγκυροβόληση τηε ψυχής σε κάτι ανώτερο.

Ο Αδάμ μας κληρονόμησε το προπατορικό αμάρτημα μας κληρονόμησε όμως και τη νοσταλγία του Παραδείσου. Ο ορθολογισμός μπορεί να εξαλείψει τις θρησκείες και τη θρησκευτικότητα, αλλά δεν μπορεί να εξαλείψει το κενό στην ψυχή του ανθρώπου, που βρίσκεται μακριά από το Θεό και την τάση του να Τον αναζητά.

Τον ορισμό που έδωσες Βασιλική για τη θρησκευτικότητα δεν τον κατάλαβα.

Σε κάθε περίπτωση ο συγκρητισμός, δηλαδή η σύγκριση της πίστης στον αληθινό Θεό, με τις διάφορες θρησκείες, μπορεί να εξυπηρετεί κάποιους επιστήμονες, σίγουρα όμως δεν εξυπηρετεί την προσπάθεια του ανθρώπου ν' ανακαλύψει την Αλήθεια. Είναι σαν να συγκρίνεις ένα αληθινό χαρτονόμισμα με τα πλαστά. Όσο τέλεια κι αν είναι τα πλαστά μόνο το αληθινό έχει αντίκρυσμα.

Μου αρέσει η τοποθέτησή σου αγαπητέ Λόκχαρτ -
εγώ δυο σημεία θέλω να αναφέρω
α. την ανάγκη του ανθρώπου για το τι γίνεται μετά το θάνατο τον στρέφει προς τη θρησκεία - προς κάτι ανώτερο = εδώ θέλω να πω, προσωπική μου άποψη , ότι για μένα θέλω να πιστέυω ότι τουλάχιτον εμείς οι Χριστιανοί έχουμε πορεία ζωής κοντά στο Χριστό διότι όπως αναφέρεις και εσύ πιο πάνω, είναι η αλήθεια , το φως και όχι απλά - προσπαθούμε να έχουμε ένα τέτοιο τρόπο ζωής ώστε να μπορέσουμε να καλύψουμε τη προσωρινή ανασφάλεια που έχουμε για το θάνατο.

Από εκεί ξεκίνησε και η όλη μου απορία κια έβαλα αυτό το πόστ.
Θα πω κάτι προσωπικό .....εγώ ήρθα κοντά στους κόλπους και στο τρόπο ζωής του Χριστού μας διότι ένοιωσα μοναξιά και απελπισία στην ΤΩΡΑ ζωή μου , και μόνο με τη προσευχή και τη ταπεινότητα που προσπαθώ να έχω ( δε τα καταφέρνω ) στη ζωή βρίσκω μια πελώρια αγκαλιά και το κουράγιο να αντιμετωπίσω τα πάντα.
Το θάνατο τον φοβάμαι δε θέλω καν να το σκέφτομαι ......... και για να είμαι και ειλικρινείς απόλυτα έχω ακόμη και πολλές απορίες για το μετα.............................................

Εκανα αυτή τη προσωπική αναφορά διότι ήθελα να σας δώσω να καταλάβετε απο που πηγάζει η ερώτηση που έθεσα - τι είναι αυτό τελικά που μας κάνει να πιστεύουμε;

μπορώ επίσης και με μια κουβέντα να πω για τον εαυτό μου - ότι εμένα τελικά δε με κάνει κάτι να πιστεύω διότι απο τη στιγμη που ήρθα κοντά στο Θεό ζω μέσα στην ΑΛΗΘΕΙΑ