"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

πόσοι από εμάς είμαστε έτοιμοι να γδυθούμε για την αγάπη μας στο θεό , στον άνθρωπο , όπως ο Κύριος , στον πραγματικό και θεϊκό του πόνο;
πόσοι από εμάς εκδυόμαστε έστω και την τελευταία στιγμή , πριν το θάνατο , πριν την απόδειξη του ψέματος , της μοιχείας , της ακαθαρσίας , πόσοι από εμας εκδυόμαστε το προσωπείο του ψέματος και αφήνουμε την αλήθεια να λάμψει όπως ο Χριστός μας με την Ανάστασή του έπραξε;

Πολύ ωραιο θέμα-προβληματισμός Στέφανε...

Η εσωτερική-ψυχική γύμνια πρέπει να γίνεται κάθε στιγμή ιδιαίτερα σε κάθε γεγονός πτώσης και αργότερα μετάνοιας.

Πρέπει να πετάξουμε απο πάνω μας τα ιμάτια της αμαρτίας και να γίνουμε παιδιά στην καρδιά όπως λέγει ο Κυριος.

Για παράδειγμα στον πνευματικός μας την ώρα της εξομολόγησης ειναι ώρα κάθαρσης το ερώτημα είναι...

Είμαστε έτοιμοι για κάτι τέτοιο και κατα πόσο γδύνουμε την ψυχή μας μπροστά στον Κύριο; πόσο βαθιά πάμε στην ψυχή μας για να πετάξουμε και το ποιο μικρό και τελευαταίο κατακάθι σαπιου αμαρτήματος ;


Ο αγώνας δεν έχει όρους πρέπει να πολεμάμε μέχρι εσχάτων !

ΣΤΕΦΑΝΟΣ έγραψε:πόσοι από εμάς είμαστε έτοιμοι να γδυθούμε για την αγάπη μας στο θεό , στον άνθρωπο , όπως ο Κύριος , στον πραγματικό και θεϊκό του πόνο;
πόσοι από εμάς εκδυόμαστε έστω και την τελευταία στιγμή , πριν το θάνατο , πριν την απόδειξη του ψέματος , της μοιχείας , της ακαθαρσίας , πόσοι από εμας εκδυόμαστε το προσωπείο του ψέματος και αφήνουμε την αλήθεια να λάμψει όπως ο Χριστός μας με την Ανάστασή του έπραξε;

ξεγυμνώνεσαι όχι μόνο για να δείξεις το κορμί σου...ξεγυμνώνεσαι για να μετανοήσεις πραγματικά , για να αποδεχθείς τα λάθη σου σου, για να δείξεις έστω και στο τέλος την αγάπη σου...
στην εξομολόγησή πόσο ξεγυμνώνομαι και ξεγυμνώνεσαι , στην παραδοχή στην καθημερινή πράξη ότι έχεις κάνει σφάλμα το δείχνεις ή το κρατάς για τον εαυτό σου;;;
ο τσαμπουκάς σου/μου φτάνει μέχρι εκεί να παραδεχθείς ενώπιον αυτού που έχεις αδικήσει την αλήθεια;

Παρασκευή μεσημέρι , λίγες ώρες πριν τον Ακάθιστο Υμνο και κατάφερε το αγαπητό μας μέλος Στέφανος , να με κάνει να παω με τύψεις στην εκκλησία.
Άθελά του

Πόσο έτοιμοι είμαστε να ξεγυμνωθούμε;
Μήπως πρέπει στις ανθρώπινες σχέσεις να κυκλοφορούμε " γυμνοί " ;; Ρωτώ ........................

Εγώ ξεκινώ απο εκεί .....είμαι σε θέση να είμαι Εγώ , η γυμνή αλήθεια απέναντι στον συνομιλητή μου ; στην οικογένειά μου , στο φίλο μου ;

Μπορώ να είμαι ; Η κοινωνικές - επαγγελματικές συνθήκες μου το επιτρέπουν;

Πρέπει να κάνω διαχωρισμό;

Το μόνο σύγουρο για μένα προς το παρόν είναι ότι ο Θεός μου δίδαξε τη γύμνια της ψυχής , ίσως η λέξη γύμνια να μην αρμόζει ή να παραπέμπει αλλού - την καθαρότητα της ψυχής , την καθαρότητα του εαυτού μου

Μέχρι εδώ τα υπόλοιπα προσπαθώ να τα κολήσω και εγώ σα παζλ - και να καταλάβω γιατί πρέπει αυτή τη καθαρότητα να την εννοήσω στο ΜΕΤΑ και όχι στο ΠΡΙΝ - και να πορεύομαι έτσι..............