"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Αγάπη με απλότητα χωρίς φόβο

Μου έλεγε ό παππούλης πολλές φορές: «Αγάπη σοϋ συνιστώ νά έχεις πάντοτε. Πρώτα αγάπη καί μετά όλα τ' άλλα».

«Πρέπει νά αγαπάμε εν άπλότητι καρδίας, όπως τό ίδιο πρέπει καί νά προσευχόμαστε».

«Δεν θέλω μέ τό φόβο τού θανάτου νά πλησιάσεις τό Θεό. Θέλω μέ τήν πολλή αγάπη προς αυτόν νά τό κάνεις. Αυτό είναι τό ανώτερο, παιδί μου».



Γέροντος Πορφυρίου Ιερομονάχου
«ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΣΥΜΒΟΥΛΩΝ»
Εκδόσεις: Η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος

Διηγήθηκε ένας από τους Αγίους Πατέρες την ακόλουθη ιστορία που άκουσε στην έρημο της Θηβαϊδας.
Συνέβηκε κάποτε και πέρασε από την έρημο ένας μεγάλος πνευματικός και στην αρετή περιβόητος. Τότε πολλοί από τους Πατέρες έτρεχαν και εξομολογούντο σ’αυτόν, μεταξύ τους δε πήγε και ένας απλός και άκακος άνθρωπος βοσκός στο επάγγελμα, που δεν ήξερε τι θα πει αμαρτία μόνη του δε επιθυμία ήταν πως να κερδίσει το παράδεισο. Ο πνευματικός τότε του είπε να κρατεί τον ίσιο δρόμο και θα φθάσει στο παράδεισο. Άκακος όπως ήταν ερμήνευσε κατά γράμμα τα λόγια του πνευματικού και περπατώντας τρεις μέρες έφτασε σ’ένα μοναστήρι και στον ηγούμενο τον πόθο του. Από τα λόγια του ο ηγούμενος εννόησε την απλότητα και ακεραιότητα του, τον δέχτηκε στο μοναστήρι και αφού τον έκαμε μοναχό τον έβαλε να «φιλοκαλή» την Εκκλησίαν, δηλαδή τον έκαμε νεωκόρο.

Μια μέρα όταν τον επεσκέφτηκε ο Ηγούμενος και τον νουθετούσε τα αναγκαία για τη σωτηρία του, πήρε και αυτός θάρρος και τον ρώτησε ποιός είναι αυτός που είναι κρεμμασμένος πάνω από το εικονοστάσιο και είναι συνέχεια νηστικός και διψασμένος, μη γνωρίζωντας ότι είναι ο Δεσπότης Χριστός. Αστεϊζόμενος τότε ο Ηγούμενος του είπε πως αυτός ήταν νεωκόρος πρωτύτερα και επειδή αμελούσε το «διακόνημα» του (υπηρεσία) τον ετιμώρησε να κρέμμεται επάνω στο σταυρό. Ο απλός τότε δεν είπε τίποτε, το βράδυ όμως σαν πήρε το φαγητό του, αφού έκλεισε της Εκκλησίας άρχισε να παρακαλεί τον κρεμασμένο να κατεβή να φάνε μαζί. Έβαζε μάλιστα μάρτυρα τον Θεό πως αν δεν κατέβει ούτε αυτός τρώει. Τότε ο πράος και ταπεινός Κύριος αυτός που κάθεται στις καρδιές των πραέων του απάντησε πως φοβάται να κατέβει μήπως το μάθει ο Ηγούμενος και τον τιμωρήσει. Ο απλός όμως και πάλι επέμενε και τότε του φάνηκε πως κατέβηκε και έτρωγαν και συνομιλούσαν μαζί. Αυτό συνέβαινε κάθε βράδυ (ω της πολλής σου φιλανθρωπίας Χριστέ) και ενώ οι άλλοι μοναχοί άκουαν ομιλίες στο ναό, όταν έμπαιναν μέσα έβλεπαν μόνο τον απλό που τους βεβαίωνε πως ήταν μόνος. Τότε έβαλαν ένα μοναχό πολύ αγαπητό στο νεωκόρο ο οποίος κατώρθωσε και έμαθε από τον απλό πως κάθε βράδυ κατεβαίνει ο φαινόμενος κατάδικος και συντρώγουν και του υπόσχεται πως γι’αυτο του το δείπνο, θα τον φιλεύση πλουσιοπάροχα στο σπίτι του πατέρα του. Όταν έμαθε ο ηγούμενός αυτά, κάλεσε τον απλό και αφού τον έπεισε να του πει αυτά που συμβαίνουν , τότε του είπε το επόμενο βράδυ να παρακαλέσει τον φαινόμενο και για τον ηγούμενο και να τον φιλεύση και αυτον στο σπίτι του πατέρα του. Πράγματι ο απλός παρακάλεσε το επόμενο βράδυ για τον ηγούμενο αλλα πήρε απάντηση πως αυτό δεν γίνεται και έτσι να μην τον ενοχλεί γιατί ο ηγούμενος δεν είναι άξιος ούτε για τα ψίχουλα που πέφτουν απ’εκείνο το τραπέζι. Σαν άκουσε το πρωί ο ηγούμενος την απόφαση λυπήθηκε άμετρα, ελπίζοντας όμως στο έλεος και τη φιλανθρωπία του Θεού με κλάματα παρακαλούσε τον απλό να επιμένει και να βιάζει τον αβίαστο να τον δεχθεί και αυτόν στο ουράνιο τραπέζι. Ο απλός συνέχισε να παρακαλεί το επόμενο βράδυ το Δεσπότη Χριστό αλλά ο Κύριος του είπε να μην επιμένει γιατί δεν γίνεται. Τότε η άπλαστη εκείνη ψυχή αποκρίνεται και του λέγει: «καλώς λέγεις ότι δεν είναι άξιος ο Ηγούμενος δια την άνωθεν τράπεζα× αλλά δια το ψωμί όπου μας έθρεφε τόσας ημέρας, όπου αν έλειπεν θα απεθάναμεν από την πείναν, καν δια ταύτην την καλωσύνην του δεν τον δέχεσαι;» Και ο Δεσπότης Χριστός «ας είναι είπε δια την αγάπη σου, και μόνον δια να μη σε λυπήσω, επειδή και τόσην αγάπη και φροντίδα έχεις και μεριμνάς πολύ δια τον πλησίον σου, ειπέ του λοιπόν να διορθωθή καλώς και μετά οκτω ημέρας να έλθητε αμφότεροι εις την ητοιμασμένη χαράν.»

Αφού έμαθε αυτά ο Ηγούμενος χάρηκε, έκαμε την πρέπουσα μετάνοια και αφού κοινώνησε των αχράντων μυστηρίων, αρρώστησε λίγο και παρέδωσε την ψυχή του στο Θεό μετά από οκτώ μέρες. Ο δε απλός εκεί που συνομιλούσε κατά τη συνήθεια με τον αγαπημένο του Δεσπότη πέταξε η μακαρία του ψυχή και μετέβησαν και οι δύο σ’εκείνη την ευτυχισμένη και ατελεύτητη ζωή, την οποία είθε και εμείς «χάριτι Θεού» να απολαύσουμε. Αμήν.

Για την απλότητα στην σκέψη μας έλεγε ο γέροντας:

"Για παράδειγμα, θέλετε να γευθείτε μια χαρά απ΄τον Θεό;

Ποιο είναι εδώ το μυστικό;

Έστω κι αν την πιστεύετε κι αν τη ζητάτε τη χαρά και λέτε, “δεν μπορεί παρά να μου τήνε δώσει ο Θεός”, Εκείνος δεν τη δίνει.
Και αιτία είστε εσείς οι ίδιοι.
Όχι ότι ο Θεός δεν θέλει να τη δώσει αυτή τη χαρά, αλλά όλο το μυστικό είναι η δική μας απλότης και απαλότης.

Όταν λείπει η απλότης και λέτε “θα κάνω αυτό κι ο Θεός θα μου δώσει αυτό που ζητώ, θα κάνω εκείνο, θα κάνω το άλλο…”, δεν γίνεται.
Ναι, να κάνω τούτο, το άλλο, αλλά με τόση μυστικότητα, με τόση απλότητα, με τόση απαλότητα, ώστε κι εγώ ο ίδιος, που το ζητώ, να μην το παίρνω είδηση.

Απλά, απαλά θα κάνετε το καθετί.

Δεν θα κάνετε τίποτε με σκοπιμότητα.

Να μη λέτε, “θα το κάνω έτσι, για να έλθει αυτό το αποτέλεσμα”, αλλά θα το κάνετε έτσι απαλά, χωρίς να το ξέρετε.
Δηλαδή προσεύχεσθε απλά και δεν σκέφτεσθε τι θα χαρίσει ο Θεός μές στην ψυχή σας.

Δεν κάνετε υπολογισμούς.

Ξέρετε, βέβαια, τι χαρίζει ο Θεός στην επαφή μαζί Του, αλλά είναι σαν να μην ξέρετε.

Να μην το συζητάτε ούτε με τον εαυτό σας. (έλα γέροντα εδώ να δεις απλότητα στις σκέψεις μας..!)

Έτσι, όταν λέτε την ευχή “Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησόν με”, να τη λέτε απαλά, απλά και να μη σκέφτεσθε τίποτε άλλο παρά μόνο την ευχή.

Αυτά είναι πολύ λεπτά πράγματα και χρειάζεται να επενεργήσει η χάρις του Θεού
"

Πολύ ωραίο αυτό που έγραψες Θεοδώρα!
Να σε ρωτήσω και κάτι άλλο? Και όποιος άλλος βεβαίως θέλει μπορεί να απαντήσει!!
Κάτω από την έννοια απλότητα καρδιάς , εσείς τι καταλαβαίνεται?

Βρήκα κάτι πολύ ωραίο που λέει για την απλότητα της καρδιάς.

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 27ον

Δύο είναι τα φτερά, που μπορούν να υψώσουν τον άνθρωπο πάνω από τη γη: Η καθαρότητα και η απλότητα της καρδιάς. Πρέπει να είσαι απλός στις πράξεις σου και καθαρός στις σκέψεις σου και στα αισθήματα σου. Με την καθαρή καρδιά θ’ αναζητάς τον Θεό και με την απλότητα θα τον βρίσκεις και θα τον χαίρεσαι. Όταν θα έχεις απαλλαγεί από τις εσωτερικές κακίες και η ψυχή σου θα είναι ελεύθερη, όλα τα καλά έργα θα σου είναι εύκολα. Όταν σκοπός σου είναι η ευεργεσία των αδελφών σου και η εκτέλεση του Θείου Θελήματος, τότε η καρδιά σου θα πλημμυρίζει από εσωτερική χαρά, που μόνον η ελεύθερη από πάθη ψυχή την χαρίζει. Όταν η καρδιά σου είναι καθαρή, απ’ όλα μπορείς να ωφελείσαι και να διδάσκεσαι. Σ’ όλα τα δημιουργήματα θα βλέπεις τότε την άπειρη αγαθότητα του Θεού. Η καθαρή καρδιά περνάει εύκολα τις πύλες του ουρανού!…

Ο άνθρωπος κρίνει τα εξωτερικά πράγματα ανάλογα με τις εσωτερικές του διαθέσεις. Άν πράγματι υπάρχει στον κόσμο χαρά, μόνον ο αγαθός άνθρωπος την καταλαβαίνει. Κλήρος δε της πονηρής και ακάθαρτης καρδιάς είναι η λύπη και η στενοχώρια. Η Αγία Συγκλητική λέει: Όπως το πλοίο καταποντίζεται από δυό αιτίες – ή απ’ έξω, από τα κύματα της θάλασσας ή από μέσα εξαιτίας βλάβης της αντλίας του – έτσι και η ψυχή: Βλάπτεται και καταβυθίζεται ή απ’ έξω αντιλαμβανόμενη τα πράγματα με τις αισθήσεις της ή από μέσα, από τους κακούς λογισμούς και τα πάθη, που βρίσκονται μέσα στην καρδιά. Για τούτο είναι ανάγκη να προφυλάγει ο άνθρωπος τόσο τις αισθήσεις του από τα ηδονικά και βλαβερά πράγματα όσο και την καρδιά του από τους πονηρούς λογισμούς και τα πάθη.

Υ.Σ και τα υπόλοιπα όλα από αυτό το λινκ είναι πολύ ωφέλιμα..

http://www.rel.gr/index.php?rpage=melet ... link_id=27

Πολύ ωραία και ωφέλιμα αυτά που έγραψες Θεοδώρα...μακάρι τώρα να μπορέσουμε να τα εφαρμόσουμε και στη πράξη. Σε ευχαριστώ για την απάντηση σου!

Κάθισα και σκέφτηκα, αν με ρωτούσε εμένα κάποιος τι καταλαβαίνεις κάτω από την έννοια απλότητα καρδιάς...νομίζω πως θα απαντούσα...μία σκηνή που παρατήρησα προχθές στη μικρή μου με τα δύο της τα ξαδελφάκια. Μιλάμε για ηλικία 3 χρονών. Τους είχα βάλει και τους 3 να ξαπλώσουν και η μικρούλα μου...κάθε φορά που έβλεπε να ξεσκεπάζεται κάποιος πήγαινε και τραβούσε την κουβερτούλα και τους έλεγε ,,να σας σκεπάσω λίγο να μην κρυώσετε,, και το έκανε με τόση αγάπη...τι να πω..καθόμουν και κοιτούσα αυτή τη σκηνή και σκεφτόμουν...γιατί εμείς οι μεγάλοι να μην έχουμε αυτή την απλότητα καρδιάς που έχουν τα μικρά παιδιά..γιατί να πρέπει όλα να τα ζυγίζουμε ...Είναι τόσο δύσκολο να αποκτήσουμε ξανά αυτή την καρδούλα που έχουν τα μικρά παιδάκια? Γιατί όσο μεγαλώνουμε να χάνουμε αυτή την απλότητα...Γιατί?
Νομίζω όλη αυτή η σκηνή που παίχτηκε στα μάτια μου μπροστά προερχόταν από την απλότητα καρδιάς που έχουν τα παιδάκια αυτή η αγάπη που δίνουν , χωρίς να περιμένουν τίποτα...απλώς να την δίνουν .....με καθαρή και αγνή καρδιά....

νομιζω οτι δυστυχως χανομαστε στις πολλες -βιωτικές επι το πλειστον - σκεψεις .
το κλειδι της αγαπης ειναι στην απλοτητα και το φοβο Θεού.
Αν υπάρχουν και τα δύο τότε θα μπορούμε πιο ευκολα να πλησιασουμε το θεό .