με τις μυρωδιές της άνοιξης...
Δημοσιεύτηκε: Δευ Απρ 06, 2009 11:09 am
Mε τις μυρωδιές της άνοιξης , το θείο πάθος ξαναζωντανεύει στα μάτια μας , ξαναζεί στο νου μας , μας ωθεί να σκύψουμε μέσα μας ο καθένας στον εαυτό του , να αφουγκραστούμε τη ζωή μας , να χαμηλώσουμε το βλέμμα , στον απέραντο πόνο , στην απέραντη θλίψη .
Με τις μυρωδιές της άνοιξης , να τρέξουμε στην εκκλησία , στο χωριό και στην πόλη , να γίνουμε κοινωνοί της αλήθειας , της ενσάρκωσης του Κυρίου στο όνομα του Ιησού Χριστού , ναι μπαίνει στα Ιεροσόλυμα , ο κόσμος τον ραίνει με λουλούδια , ζητωκραυγάζοντας , χειροκροτώντας, τώρα που ο καιρός γλύκανε , τώρα που τα λουλούδια ανθίσανε και μοσχοβολά ο τόπος...
Ο Υιός του Κυρίου καθαρός , αστραφτερός, πιο δυνατός κι απ΄τον ήλιο , πάνω στο ταπεινό γαϊδουράκι του...έτοιμος για όλα , για αυτά που γνωρίζει πως θα συμβούν...μα χωρίς ίχνος φόβου
Ας γίνει το θέλημά σου ... αυτή η κραυγή βγαίνει πια από τα πληγιασμένα χείλη του...αιώνια πίστη , αθάνατη αγάπη στον άνθρωπο , σ' αυτόν που χωρίς να σκεφτεί έβαλε το καρφί στη παλάμη και με δύναμη κάρφωσε το καρφί στο σταυρό του μαρτυρίου...μεγαλοσύνη μέχρι την τελευταία στιγμή:
"αφες αυτοίς Κύριε , ου γαρ οίδασι τί ποιούσι"
και ήρθε το τέλος ...."τετέλεστε" είπε κι έγυρε το κεφάλι σ' ένα τέλος απ΄όπου πηγάζει κάθε αρχή...τί περίεργο ήταν σαν να άρχιζαν όλα πάλι από την αρχή...
ο θάνατος γεννά τη ζωή κι ο ανθρώπινος νους δυσκολεύεται να χωρέσει τούτο το θαύμα....
Με τις μυρωδιές της άνοιξης , να τρέξουμε στην εκκλησία , στο χωριό και στην πόλη , να γίνουμε κοινωνοί της αλήθειας , της ενσάρκωσης του Κυρίου στο όνομα του Ιησού Χριστού , ναι μπαίνει στα Ιεροσόλυμα , ο κόσμος τον ραίνει με λουλούδια , ζητωκραυγάζοντας , χειροκροτώντας, τώρα που ο καιρός γλύκανε , τώρα που τα λουλούδια ανθίσανε και μοσχοβολά ο τόπος...
Ο Υιός του Κυρίου καθαρός , αστραφτερός, πιο δυνατός κι απ΄τον ήλιο , πάνω στο ταπεινό γαϊδουράκι του...έτοιμος για όλα , για αυτά που γνωρίζει πως θα συμβούν...μα χωρίς ίχνος φόβου
Ας γίνει το θέλημά σου ... αυτή η κραυγή βγαίνει πια από τα πληγιασμένα χείλη του...αιώνια πίστη , αθάνατη αγάπη στον άνθρωπο , σ' αυτόν που χωρίς να σκεφτεί έβαλε το καρφί στη παλάμη και με δύναμη κάρφωσε το καρφί στο σταυρό του μαρτυρίου...μεγαλοσύνη μέχρι την τελευταία στιγμή:
"αφες αυτοίς Κύριε , ου γαρ οίδασι τί ποιούσι"
και ήρθε το τέλος ...."τετέλεστε" είπε κι έγυρε το κεφάλι σ' ένα τέλος απ΄όπου πηγάζει κάθε αρχή...τί περίεργο ήταν σαν να άρχιζαν όλα πάλι από την αρχή...
ο θάνατος γεννά τη ζωή κι ο ανθρώπινος νους δυσκολεύεται να χωρέσει τούτο το θαύμα....
