Σβήσιμο των λαμπάδων Του Αγίου Φωτός το βράδυ της Ανάστασης
Δημοσιεύτηκε: Κυρ Απρ 12, 2009 8:53 pm
Πέρισυ, στην ενορία μου, μας είπαν να σβήσουμε τις λαμπάδες Με Το Άγιο Φως για να μην χαλάνε από τις λαμπάδες οι Αγιογραφίες. Στην αρχή το έκανα, και παρατήρησα ότι σε κάποιον που δεν είχε σβήσει την λαμπάδα του, πήγε μία γυναίκα Του Ναού και του φύσηξε την λαμπάδα για να σβήσει.
Μετά σκέφτηκα, ότι το να σβήνουμε τις λαμπάδες Με Το Άγιο Φως "για να μην χαλούν οι αγιογραφίες", είναι μεγάλη αμαρτία γιατί δεν δίνουμε σημασία Στον Θαυματουργό Θεό μας Και Στο Άγιο Φως του, Για Τον Οποίον τίποτα δεν είναι αδύνατο, και αντί να Στηριζόμαστε Σε Αυτόν να Οικονομήσει και Για Τις Αγιογραφίες Του, σβήνουμε Το Άγιο Φως Του Θεού μας που είναι Θαυματουργό, και "στηριζόμαστε στις δυνάμεις μας" για την συντήρηση Των Αγιογραφιών.
Πέρυσι είχα γράψει μία επιστολή σχετικά με το ζήτημα και την παρέδωσα στον Αρχιμανδρίτη του Ιερού Ναού.
Απόψε τον ξαναρώτησα για το ζήτημα, και από ότι φαίνεται είναι αποφασισμένος να το επαναλάβει και φέτος αυτό. Μου είπε ότι οι λαμπάδες δεν είναι γνήσιες λαμπάδες αλλά είναι από παραφίνη, δηλαδή πετρέλαιο, και αν επιτρέπουμε να τις αφήνουμε αναμένες θα πρέπει σε δέκα χρόνια να κάνουμε συντήρηση στις Αγιογραφίες. Επίσης μου είπε ότι την έχει αυτός την αμαρτία και να κάνω υπακοή, όπως λέει Η Εκκλησία μας.
Του απάντησα ευγενικά, ότι ένας Γέροντας Στο Άγιο Όρος είπε, ότι όταν κάποιος μας ζητάει να κάνουμε υπακοή σε αυτόν, πρέπει και ο ίδιος να κάνει υπακοή, αλλιώς αν δεν κάνει υπακοή αυτός, δεν είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε υπακοή σε αυτόν.
Μετά από αυτό, απομακρύνθηκε λέγοντας ότι πρέπει να κάνω υπακοή και δεν πρέπει να μεγαλοποιούμε τα πράγματα.
Πριν καιρό, είχα πάει σε έναν άλλο Ιερό Ναό όπου άναψα ως τάμα κάποιες λαμπάδες, και εκεί, ένας υπεύθυνος του Ναού μου είπε ότι θα τις βάλει αναμμένες σε ένα δωμάτιο του Ναού, για να μην χαλάνε οι Αγιογραφίες.
Τελικά τι γίνεται με αυτό το ζήτημα, έχουμε αρχίσει να σκεφτόμαστε κοσμικά (=σατανικά) και αντιμετωπίζουμε τους Ιερούς Ναούς περισσότερο ως ιδιωτικά μουσεία, και όχι ως Οίκους Του Θεού, ή έχω πέσει σε μεγάλη πλάνη κρίνοντας αυστηρότερα από όσο πρέπει;
Πιστεύω ότι πρέπει να στηριζόμαστε πάντοτε Στον Θεό, και Ο Θεός Θα Οικονομεί πάντοτε για τις ανάγκες μας, συμπεριλαμβανομένης και της συντήρησης των Αγιογραφιών, και δεν πρέπει να αφήνουμε Τον Θεό στην άκρη και να "λαμβάνουμε εμείς τα μέτρα μας" για τα πάντα. Αλλιώς νομίζω ότι δεν πιστεύουμε σε τίποτα, παρά μόνο στον εαυτό μας.
Κάνω κάπου λάθος;
Μετά σκέφτηκα, ότι το να σβήνουμε τις λαμπάδες Με Το Άγιο Φως "για να μην χαλούν οι αγιογραφίες", είναι μεγάλη αμαρτία γιατί δεν δίνουμε σημασία Στον Θαυματουργό Θεό μας Και Στο Άγιο Φως του, Για Τον Οποίον τίποτα δεν είναι αδύνατο, και αντί να Στηριζόμαστε Σε Αυτόν να Οικονομήσει και Για Τις Αγιογραφίες Του, σβήνουμε Το Άγιο Φως Του Θεού μας που είναι Θαυματουργό, και "στηριζόμαστε στις δυνάμεις μας" για την συντήρηση Των Αγιογραφιών.
Πέρυσι είχα γράψει μία επιστολή σχετικά με το ζήτημα και την παρέδωσα στον Αρχιμανδρίτη του Ιερού Ναού.
Απόψε τον ξαναρώτησα για το ζήτημα, και από ότι φαίνεται είναι αποφασισμένος να το επαναλάβει και φέτος αυτό. Μου είπε ότι οι λαμπάδες δεν είναι γνήσιες λαμπάδες αλλά είναι από παραφίνη, δηλαδή πετρέλαιο, και αν επιτρέπουμε να τις αφήνουμε αναμένες θα πρέπει σε δέκα χρόνια να κάνουμε συντήρηση στις Αγιογραφίες. Επίσης μου είπε ότι την έχει αυτός την αμαρτία και να κάνω υπακοή, όπως λέει Η Εκκλησία μας.
Του απάντησα ευγενικά, ότι ένας Γέροντας Στο Άγιο Όρος είπε, ότι όταν κάποιος μας ζητάει να κάνουμε υπακοή σε αυτόν, πρέπει και ο ίδιος να κάνει υπακοή, αλλιώς αν δεν κάνει υπακοή αυτός, δεν είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε υπακοή σε αυτόν.
Μετά από αυτό, απομακρύνθηκε λέγοντας ότι πρέπει να κάνω υπακοή και δεν πρέπει να μεγαλοποιούμε τα πράγματα.
Πριν καιρό, είχα πάει σε έναν άλλο Ιερό Ναό όπου άναψα ως τάμα κάποιες λαμπάδες, και εκεί, ένας υπεύθυνος του Ναού μου είπε ότι θα τις βάλει αναμμένες σε ένα δωμάτιο του Ναού, για να μην χαλάνε οι Αγιογραφίες.
Τελικά τι γίνεται με αυτό το ζήτημα, έχουμε αρχίσει να σκεφτόμαστε κοσμικά (=σατανικά) και αντιμετωπίζουμε τους Ιερούς Ναούς περισσότερο ως ιδιωτικά μουσεία, και όχι ως Οίκους Του Θεού, ή έχω πέσει σε μεγάλη πλάνη κρίνοντας αυστηρότερα από όσο πρέπει;
Πιστεύω ότι πρέπει να στηριζόμαστε πάντοτε Στον Θεό, και Ο Θεός Θα Οικονομεί πάντοτε για τις ανάγκες μας, συμπεριλαμβανομένης και της συντήρησης των Αγιογραφιών, και δεν πρέπει να αφήνουμε Τον Θεό στην άκρη και να "λαμβάνουμε εμείς τα μέτρα μας" για τα πάντα. Αλλιώς νομίζω ότι δεν πιστεύουμε σε τίποτα, παρά μόνο στον εαυτό μας.
Κάνω κάπου λάθος;