"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Η Αγία Ξενία της Καλαμάτας γιορτάζει στις 3 Μαϊου. Την προσεχή Κυριακή.
Σας στέλνω την Ακολουθία της, γιά να την ψάλετε.

ΤΗ Γ´ ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΜΑΪΟΥ
Μνήμη της Αγίας ενδόξου μεγαλομάρτυρος Ξενίας της θαυματουργού.
ΑΣΜΑΤΙΚΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ
ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΕΝΔΟΞΟΥ
ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ
ΞΕΝΙΑΣ
ΤΗΣ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΥ

ΕΝ ΤΩ ΜΕΓΑΛΩ ΕΣΠΕΡΙΝΩ
Μετά τον Προοιμιακόν το, Μακάριος ανήρ. Είτα εις το Κύριε, εκέκραξα, ιστώμεν στίχους η´, και ψάλλομεν στιχηρά προσόμοια της εορτής δ´ και της Αγίας δ´.
Ήχος δ´. Ως γενναίον εν Μάρτυσι.
Φιλεόρτων συστήματα, ευσεβώς συνελθόντες νυν, και ψαλμοίς και ύμνοις ανευφημήσωμεν, Χριστού την νύμφην την άσπιλον, Ξενίαν την πάνσεμνον, των Παρθένων καλλονήν, και Μαρτύρων αγλάϊσμα την αείρροον, των θαυμάτων την βρύσιν, την δροσίζουσαν αυτή τους προσιόντας, ψυχής εκ βάθους εκάστοτε.
Προ τυράννων του βήματος, παραστάσα κατέπληξας, τη στερρά ενστάσει σου Καλλιπάρθενε τους εναντίους και ώλεσας, Ξενία πανεύφημε, τη δυνάμει του Σταυρού, των δαιμόνων τας φάλαγγας• όθεν είληφας προς Χριστού του Σωτήρος νίκης στέφος, ω πρεσβεύουσα μη παύση υπέρ των πίστει τιμώντων σε.
Τοις στερροίς σου παλαίσμασι τον εχθρόν καταβέβληκας, και Χριστώ παρίστασαι τω Νυμφίω σου, ος και ισχύον σοι δεδώρηται, Ξενία πανεύφημε, των σων πόνων αμοιβήν, απελαύνειν τους δαίμονας, και βουλεύματα, φθονερών αφανίζειν, Αθληφόρε, και κινδύνων εκλυτρούσθαι, τους σην αιτούντας αντίληψιν.
Τω της πίστεως έρωτι, παριδούσα τα γήϊνα, ως φθαρτά, προέκρινας τα ουράνια, και τω πυρί προσωμίλησας• διο εστεφάνωσαι και την χάριν εκ Θεού, θεραπεύειν νοσήματα, Μάρτυς, είληφας, μαγγανείας τε λύειν και φυλάττειν πάσης τούτων επηρείας, τους ευσεβώς σοι προσφεύγοντας.
Δόξα. Ήχος πλ. α´.
Δεύτε οι φιλέορτοι πάντες, λαμπροφορούντες εν τη σεπτή της Αθλοφόρου Ξενίας μνήμη, ύμνοις και ωδαίς πανηγυρίσωμεν. Αύτη γαρ αντί θνητού εραστού, πόθω προέκρινεν αθάνατον, τον Σωτήρα Χριστόν, ον εκήρυττεν. Όθεν νυν συν ταις φρονίμοις Παρθένοις και των Μαρτύρων τοις θεοσέπτοις χοροίς, συμβασιλεύει αιωνίως Αυτώ, ιάματα τοις πάσι προέχουσα, τοις ειλικρινώς αυτή προσιούσι και τον μεγαλύναντα αυτήν Κύριον, εν πίστει ανυμνούσι, και πρεσβεύει εκτενώς, υπέρ των ψυχών ημών.
Και νυν. Της εορτής, η το δογματικόν Θεοτοκίον.
Είσοδος. Φως ιλαρόν. Το Προκείμενον της ημέρας και τα Αναγνώσματα.
Προφητείας Ησαΐου το Ανάγνωσμα.
(μγ´ 9-14).
Τάδε λέγει Κύριος• Πάντα τα έθνη συνήχθησαν άμα, και συναχθήσονται άρχοντες εξ αυτών. Τις αναγγελεί ταύτα εν αυτοίς; η τα εξ αρχής, τις ακουστά ποιήσει υμίν; Αγαγέτωσαν τους Μάρτυρας αυτών και δικαιωθήτωσαν, και ειπάτωσαν αληθή. Γίνεσθέ μοι μάρτυρες, και εγώ μάρτυς Κύριος ο Θεός, και ο παις, ον εξελεξάμην• ίνα γνώτε, και πιστεύσητε, και συνήτε, ότι εγώ ειμι. Έμπροσθέν μου ουκ εγένετο άλλος Θεός, και μετ ἐμὲ ουκ έσται. Εγώ ειμί ο Θεός, και ουκ έστι πάρεξ εμού ο σώζων. Εγώ ανήγγειλα και έσωσα, ωνείδισα, και ουκ ην εν υμίν αλλότριος. Υμείς εμοί μάρτυρες, και εγώ Κύριος ο Θεός• ότι απ ἀρχῆς εγώ ειμι, και ουκ έστιν ο εκ των χειρών μου εξαιρούμενος. Ποιήσω, και τις αποστρέψει αυτό; Ούτω λέγει Κύριος ο Θεός, ο λυτρούμενος ημάς, ο Άγιος Ισραήλ.
Σοφίας Σολομώντος το Ανάγνωσμα.
(γ´ 1-9).
Δικαίων ψυχαί εν χειρί Θεού, και ου μη άψηται αυτών βάσανος. Έδοξαν εν οφθαλμοίς αφρόνων τεθνάναι, και ελογίσθη κάκωσις η έξοδος αυτών, και η αφ ἡμῶν πορεία σύντριμμα• οι δε εισιν εν ειρήνη. Και γαρ εν όψει ανθρώπων εάν κολασθώσιν, η ελπίς αυτών αθανασίας πλήρης. Και ολίγα παιδευθέντες, μεγάλα ευεργετηθήσονται• ότι ο Θεός επείρασεν αυτούς, και εύρεν αυτούς αξίους εαυτού. Ως χρυσόν εν χωνευτηρίω εδοκίμασεν αυτούς, και ως ολοκάρπωμα θυσίας προσεδέξατο αυτούς. Και εν καιρώ επισκοπής αυτών αναλάμψουσι, και ως σπινθήρες εν καλάμη διαδραμούνται. Κρινούσιν έθνη, και κρατήσουσι λαών, και βασιλεύσει αυτών Κύριος εις τους αιώνας. Οι πεποιθότες επ αὐτόν, συνήσουσιν αλήθειαν, και οι πιστοί εν αγάπη προσμενούσιν αυτώ• ότι χάρις και έλεος εν τοις οσίους αυτού, και επισκοπή εν τοις εκλεκτοίς αυτού.
Σοφίας Σολομώντος το Ανάγνωσμα.
(ε´ 15-23, στ´ 1-3).
Δίκαιοι εις τον αιώνα ζώσι, και εν Κυρίω ο μισθός αυτών, και η φροντίς αυτών παρά Υψίστω. Δια τούτο λήψονται το βασίλειον της ευπρεπείας, και το διάδημα του κάλλους εκ χειρός Κυρίου, ότι τη δεξιά αυτού σκεπάσει αυτούς, και τω βραχίονι υπερασπιεί αυτών. Λήψεται πανοπλίαν, τον ζήλον αυτού, και οπλοποιήσει την κτίσιν εις άμυναν εχθρών. Ενδύσεται θώρακα, δικαιοσύνην, και περιθήσεται κόρυθα, κρίσιν ανυπόκριτον. Λήψεται ασπίδα ακαταμάχητον, οσιότητα• οξυνεί δε απότομον οργήν εις ρομφαίαν• συνεκπολεμήσει αυτώ ο κόσμος επί τους παράφρονας. Πορεύσονται εύστοχοι βολίδες αστραπών, και ως από ευκύκλου τόξου των νεφών, επί σκοπόν αλούνται, και εκ πετροβόλου θυμού πλήρεις ριφήσονται χάλαζαι. Αγανακτήσει κατ αὐτῶν ύδωρ θαλάσσης, ποταμοί δε συγκλύσουσιν αποτόμως. Αντιστήσεται αυτοίς πνεύμα δυνάμεως και λαίλαψ εκλικμήσει αυτούς• και ερημώσει πάσαν την γην ανομία, και η κακοπραγία περιτρέψει θρόνους δυναστών. Ακούσατε ουν βασιλείς και σύνετε• μάθετε δικασταί περάτων γης. Ενωτίσασθε οι κρατούντες πλήθους, και γεγαυρωμένοι επί όχλοις εθνών• ότι εδόθη παρά Κυρίου η κράτησις υμίν, και η δυναστεία παρά Υψίστου.
Εις την Λιτήν, Στιχηρά ιδιόμελα.
Ήχος α´.
Ευφραίνου σκίρτα χόρευε, η πόλις Καλάμαι, φαιδρώς πανηγύριζε, πίστει λαμπροφορούσα, επί τη ευσήμω σήμερον εορτή, Ξενίας της Καλλιπαρθένου, της σης πολιούχου και θαυματουργού• ανύμνησον την προχέουσαν ιάσεις ως εκ κρήνης, τοις πίστει προσπελάζουσι τη σεπτή αυτής σκέπη και τω Σωτήρι ευλαβώς αναβόησον• Κύριε δόξα σοι.
Ήχος β´.
Δεύτε σήμερον πιστώς τιμήσωμεν των Καλαμών το θρέμμα, απάσης τε της Ελλάδος την φρουρόν την ακοίμητον. Την παραταχθείσαν γενναίως του εχθρού τη δυναστεία και Σταυρού δυνάμει αυτόν συντρίψασαν, και σχούσαν παρά Κυρίου την χάριν, εκ μαγγανειών σώζειν άπαντας, τους πόθω αυτής τη σκέπη πάντοτε προστρέχοντας, βασκανίας απαλλάττειν, και παρέχειν αντίληψιν, τοις αιτούσι θερμώς. Αλλ ὦ Ξενία σεμνή, ικέτευε, Χριστόν απαύστως υπέρ ημών ευλαβώς των τιμώντων, και εκτελούντων σου πιστώς το μνημόσυνον.
Ο αυτός.
Πανήγυριν την εύσημον, και την μνήμην τιμήσωμεν, Ξενίας της θεόφρονος και θαυματουργού. Πτωχών εδείχθη θησαυρός, εν τοις κινδύνοις βοηθός• παραμύθιον εν λύπαις γηγενών, και προστάτις των παιδίων εκ Θεού αδαπάνητος. Πάντες ουν βοήσωμεν• Μάρτυς σώζε των δεινών ημάς.
Δόξα. Ήχος πλ. δ´.
Των Καλαμών το θρέμμα, και των Αθληφόρων το εγκαλλώπισμα, των θαυμάτων την βρύσιν απαύστως δροσίζουσαν πόθω τους τρέχοντας• και πάντων πιστών την θερμήν πρεσβείαν, προς Θεόν την Ξενίαν τιμήσωμεν• φαιδρώς εορτάζοντες την μνήμην αυτής και πιστώς βοώντες• Χριστώ πρέσβευε Καλλιμάρτυς ελεηθήναι τας ψυχάς ημών.
Και νυν. Της τυχούσης εορτής, ει δε μη το Θεοτοκίον• Δέσποινα πρόσδεξαι.
Εις τον Στίχον, Στιχηρά Προσόμοια.
Ήχος β´. Ότε εκ του ξύλου.
Δεύτε φιλεόρτων ο εσμός, πίστει τω ναώ προσδραμόντες, την Νύμφην πάντες Χριστού, άσμασι τιμήσωμεν και πόθω κράξωμεν. Τους τελούντας την μνήμην σου, θεόφρον Ξενία, ρύσαι περιστάσεων, δεινών και θλίψεων, πάσης φθονερών της κακίας, και εξ αδοκήτων κινδύνων, σαις πρεσβείαις ένδοξε προς Κύριον.
Στιχ. Υπομένων υπέμεινα τον Κύριον, και προσέσχε μοι, και εισήκουσε της δεήσεώς μου.
Χαίροις θλιβομένων καρδιών η αφαιρεθείσα Ξενία, σου την καρδίαν σκληρώς, θείον παραμύθιον των προστρεχόντων σοι, Καλαμών το αγλάϊσμα, και της Μεσσηνίας χαίροις εγκαλλώπισμα, πιστών το στήριγμα• χαίροις η δεινών λυτρουμένη, Μάρτυς προς Θεόν σαις πρεσβείαις, τους ανευφημούντας σου την άθλησιν.
Στιχ. Και έστησεν επί πέτρας τους πόδας μου και κατηύθυνε τα διαβήματά μου.
Ύμνοις τους τιμώντας ευλαβώς σου την αεισέβαστον μνήμην, των αοράτων εχθρών, και των ορατών ημάς Ξενία φύλαξον, φθονερών τε αφάνισον, πάσαν μαγγανείαν, καθ ἡμῶν ως έχουσα την χάριν ένδοξε, και τω σε δοξάσαντι όντως, πρέσβευε Χριστώ Αθληφόρε, του σωθήναι Μάρτυς τας ψυχάς ημών.
Δόξα. Ήχος δ´.
Εν ωδαίς πνευματικαίς, νυν τω ναώ δραμόντες φαιδρώς εορτάσωμεν, και την Ξενίαν άσμασιν οι πιστοί τιμήσωμεν• χάριν γαρ είληφε παρά Θεού επαοιδίας του λύειν η αοίδιμος, πνεύματα διώκειν ακάθαρτα, πάθη και νοσήματα θεραπεύειν πάντων των μετά πίστεως την σεπτήν αυτής, εορτήν εκτελούντων και βοώντων θερμώς• Χριστόν καθικέτευε, ελεηθήναι τας ψυχάς ημών.
Και νυν. Της Εορτής η Θεοτοκίον. Εκ παντοίων κινδύνων.
Το, Νυν απολύεις, Τρισάγιον και το Απολυτίκιον.
Ήχος δ´. Ταχύ προκατάλαβε.
Βαφαίς των αιμάτων σου, φαιδράν στολήν σεαυτή, Ξενία επέχρωσας παρισταμένη Χριστώ, ως νύμφη πανάσπιλος, είληφας δε την χάριν, μαγγανείας του λύειν, δαίμονας εκδιώκειν, και τας νόσους καρδίας ιάσθαι. Ικέτευε εκτενώς, υπέρ των ψυχών ημών.
Και νυν, της Εορτής η Θεοτοκίον. Και απόλυσις.

ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΡΘΡΟΝ
Μετά την α´ στιχολογίαν. Κάθισμα.
Ήχος α´. Τον τάφον σου Σωτήρ.
Θαυμάτων ταις βολαίς, πάσαν κτίσιν αυγάζεις, και σώζεις χαλεπών εκ κινδύνων και νόσων, τους πόθω σοι προστρέχοντας, και δεινών περιστάσεων• ως πρεσβείαν δε προς τον Χριστόν κεκτημένη, καθικέτευε υπέρ των πίστει τελούντων, Ξενία την μνήμην σου.
Δόξα. Το αυτό. Και νυν. Της τυχούσης Εορτής.
Μετά την β´ στιχολογίαν. Κάθισμα.
Ήχος γ´. Θείας Πίστεως.
Θείω έρωτι καταφλεχθείσα, Καλλιπάρθενε σεμνή Ξενία, της ασεβείας την πλάνην κατέβαλες• και τω πυρί προσριφθείσα ανέδραμες, προς τον καλούντα Χριστόν σε πολύαθλε. Μάρτυς ένδοξε αυτόν ως Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.
Δόξα. Το αυτό. Και νυν. Της τυχούσης Εορτής.
Μετά τον Πολυέλεον, Κάθισμα.
Ήχος δ´. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.
Εν τοις αγώσι διαπρέψασα όντως του μαρτυρίου την ισχύν των τυράννων, εις γην Σεμνή κατέρραξας δυνάμει Σταυρού• όθεν χάριν των ιάσεων εκομίσω και δύναμιν, λύειν των τρεχόντων σοι φθονερών μαγγανείας, και επηρείας σώζειν του Σατάν, ταις σαις πρεσβείαις Ξενία προς Κύριον.
Δόξα. Το αυτό. Και νυν. Της Εορτής.
Οι Αναβαθμοί• το Α´ Αντίφωνον του δ´ ήχου.
Προκείμενον.
Θαυμαστός ο Θεός εν τοις Αγίοις αυτού.
Στιχ. Τοις Αγιοις τοις εν τη γη αυτού, εθαυμάστωσεν ο Κύριος.

Συνεχίζεται..

Ευαγγέλιον. Εκ του κατά Ματθαίον (κε´ 1-13).
(Ζήτει τω Σαββάτω της ιζ´ εβδομάδος).
Εκ του κατά Ματθαίον αγίου Ευαγγελίου το Ανάγνωσμα.
Είπεν ο Κύριος την παραβολήν ταύτην. Ωμοιώθη η βασιλεία των ουρανών δέκα παρθένοις, αίτινες λαβούσαι τας λαμπάδας αυτών εξήλθον εις απάντησιν του νυμφίου. Πέντε δε ήσαν εξ αυτών φρόνιμοι και αι πέντε μωραί. Αίτινες μωραί λαβούσαι τας λαμπάδας εαυτών ουκ έλαβον μεθ ἑαυτῶν έλαιον• αι δε φρόνιμοι έλαβον έλαιον εν τοις αγγείοις αυτών μετά των λαμπάδων αυτών. Χρονίζοντος δε του νυμφίου ενύσταξαν πάσαι και εκάθευδον. Μέσης δε νυκτός κραυγή γέγονεν• Ιδού ο νυμφίος έρχεται, εξέρχεσθε εις απάντησιν αυτού. Τότε ηγέρθησαν πάσαι αι παρθένοι εκείναι και εκόσμησαν τας λαμπάδας αυτών. Αι δε μωραί ταις φρονίμοις είπαν• Δότε ημίν εκ του ελαίου υμών, ότι αι λαμπάδες ημών σβέννυνται. Απεκρίθησαν δε αι φρόνιμοι λέγουσαι• Μήποτε ουκ αρκέσει ημίν και υμίν• πορεύεσθε δε μάλλον προς τους πωλούντας και αγοράσατε εαυταίς. Απερχομένων δε αυτών αγοράσαι ήλθεν ο νυμφίος και αι έτοιμοι εισήλθον μετ αὐτοῦ εις τους γάμους, και εκλείσθη η θύρα. Ύστερον δε έρχονται και αι λοιπαί παρθένοι λέγουσαι• Κύριε κύριε, άνοιξον ημίν. Ο δε αποκριθείς είπεν• Αμήν λέγω υμίν, ουκ οίδα υμάς. Γρηγορείτε ουν, ότι ουκ οίδατε την ημέραν ουδέ την ώραν εν η ο υιός του ανθρώπου έρχεται.
Το Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι.
Ο Ν´ Ψαλμός.
Δόξα.
Ταις της Αθληφόρου, πρεσβείαις, Ελεήμον, εξάλειψον τα πλήθη, των εμών εγκλημάτων.
Και νυν.
Ταις της Θεοτόκου, πρεσβείαις, Ελεήμον, εξάλειψον τα πλήθη, των εμών εγκλημάτων.
Στιχ. Ελέησόν με, ο Θεός, κατά το μέγα έλεός Σου και κατά το πλήθος των οικτιρμών Σου, εξάλειψον το ανόμημά μου.
Ιδιόμελον. Ήχος πλ. β´.
Σήμερον η της Ξενίας μνήμη, τους πιστούς φαιδρύνουσα ανεδείχθη• η δε του Χριστού Εκκλησία τοις άσμασι καταστεφομένη κραυγάζει γηθοσύνως• Τους πόθω οικτίρμον τελούντας σης Μάρτυρος εορτήν ρύσαι Σώτερ κινδύνων ως φιλάνθρωπος.
Σώσον, ο Θεός, τον λαόν σου...
Οι Κανόνες, ο της Εορτής και της Αγίας ο παρών.
Ωδή α´. Ήχος α´. Αναστάσεως ημέρα.
Ουρανόθεν μοι την χάριν ευφημήσαι πιστώς, Μάρτυς Χριστού Ξενία, την φωτοφόρον εν ωδαίς και σεπτήν σου εορτήν ποθούντι σεμνή, και θείαν πανήγυριν, σαις λιταίς επιβράβευσον.
Εν σταδίω του τυράννου πάσαν Μάρτυς ορμήν, θεία Σταυρού δυνάμει, καταβαλούσα ανδρικώς νίκης στέφος εκ Θεού Ξενία σεμνή, αντάξιον έπαθλον των αγώνων σου είληφας.
Ίνα δόξης αϊδίου τύχης βίου τερπνά, Μάρτυς Χριστού, Ξενία, όντως παρείδες ως φθαρτά, Αθληφόρε και ταχύ, προς Κύριον έδραμες, τον καλούντά σε πάνσεμνε.
Θεοτοκίον.
Γαβριήλ συν Αρχαγγέλλω σοι βοώμεν πιστώς• χαίρε Παρθένε, χαίρε• αράς γαρ έσωσας ημάς, του Προπάτορος Αγνή τεκούσα Χριστόν• ως Μήτηρ ω πρέσβευε υπέρ των αινούντων σε.
Ωδή γ´. Δεύτε πόμα πίωμεν καινόν.
Πάσαν των τυράννων την ορμήν, εις ουδέν ελογίσω Ξενία πάνσεμνε, κραταιουμένη στερρά Χριστού τη αγάπη αληθώς, προς ον και ανέδραμες.
Τάξεσι συνήφθης αληθώς των αΰλων Δυνάμεων υπομείνασα, πληγάς Ξενία σεμνή, εν σώματι σω διο πιστώς, ωδαίς σε γεραίρομεν.
Πέλαγος αβρόχως των δεινών, πτερουμένη ιστίω Σταυρού διέπλευσας• καταποντίσασα συ, εχθρόν τον αόριστον διο, αξίως δεδόξασαι.
Θεοτοκίον.
Έτεκες Αγνή άνευ σποράς, χρονικώς της Τριάδος τον ένα Πάναγνε. Και νυν αυτόν ως Θεόν, δυσώπει δωρήσασθαι ημίν, πταισμάτων συγχώρησιν.
Κάθισμα. Ήχος γ´. Θείας πίστεως.
Σου τοις αίμασι πεφοινιγμένη, Καλλιπάρθενε σεμνή Ξενία, τους τυράννους ανδρικώς κατηγώνισαι, της αθεΐας δε πλάνην ελέγξασα, χειρί του Πλάστου νίκης στέφος είληφας. Μάρτυς ένδοξε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.
Και της Εορτής.
Ωδή δ´. Επί της θείας φυλακής.
Αντί νυμφίου του φθαρτού σεμνή προέκρινας Χριστόν, ω και ηκολούθησας όντως, Μάρτυς μέχρις αίματος, και νυν αυτώ παρίστασαι. Τούτον ουν Αθληφόρε δυσώπει, υπέρ ημών των πιστώς ανευφημούντων σε.
Των οικισμών τας προσβολάς και την του σώματος τομήν, ήνεγκας ανδρείως Ξενία, και την άνω είληφας συ κληρουχίαν χαίρουσα. Πάντας ουν τους τιμώντας σην μνήμην, ρύσαι λιταίς σου δεινών και περιστάσεων.
Πλευρών ξεσμούς και των μαστών, των σων αφαίρεσιν στερρώς, Μάρτυς ενεγκούσα Ξενία, τον εχθρόν κατέβαλες σθένει του θείου Πνεύματος. Όθεν της νίκης ήρω βραβεία, και μακαρίας ζωής όντως ηξίωσαι.
Θεοτοκίον.
Ως τον οικτίρμονα Θεόν την τετοκυίαν ευλαβώς, πάντες σε τιμώμεν Παρθένε, και πιστώς σοι τρέχομεν, Θεοκυήτορ κράζοντες• Σώσον της των παθών τυραννίδος, και πάσης άλλης πληγής, ημάς πρεσβείαις σου.
Ωδή ε´. Ορθρίσωμεν όρθρου βαθέος.
Ιδών σου το σθένος Ξενία, και εμμονήν εν τη πίστει, προσέταξε σην καρδίαν, του λαβείν ο τύραννος, παραφροσύνης ίδιον, όπερ ζωήν σοι παρέσχετο.
Τον έρωτα Μάρτυς, αποκηρύξασα έδραμες χαίρουσα τω Νυμφίω, των ψυχών και ήθλησας νομίμως προσκομίσασα, στέφος της δόξης αμάραντον.
Θυμού πληρωθείς τε και λύσσης, ο πωρωθείς την ψυχήν αυτού τύραννος, ω Ξενία, τον συρμόν δι ἵππων σοι προσδιατάττει ου Χριστός, σε παραδόξως διέσωσε.
Θεοτοκίον.
Ρωσθείσα τη θεία δυνάμει του εξ αγνών σου αιμάτων τεχθέντος Χριστού Ξενία, προς αγώνας έδραμεν, αγαλλομένη Δέσποινα, και θείης δόξης τετύχηκεν.
Ωδή στ´. Κατήλθες εν τοις κατωτάτοις.
Αγγέλων Δυνάμεις Ξενία τους σους, κατεπλάγησαν ορώσαι αγώνας, πως σώματι τω σω Μάρτυς εχθρόν, τον αόρατον, καταβέβληκας στερρώς του Σταυρού τη δυνάμει.
Γενναίως ποσί σου ωραίοις εχθρόν, εν σταδίω κατεπάτησας Μάρτυς• διο νυν παρισταμένη Χριστώ καθικέτευε, του ρυσθήναι των δεινών, τους τιμώντάς σε πόθω.
Τμηθείσα εβλήθης πυρί τω φθαρτώ διασώζουσα πυρός σους οικέτας Ξενία των πειρασμών, σαις λιταίς Καλλιπάρθενε, μαγειών τε φθονερών, ως την χάριν λαβούσα.
Θεοτοκίον.
Γενού νυν σοις δούλοις Αγνή βοηθός, η τεκούσα τον οικτίρμονα Λόγον, και λύτρωσαι φοβεράς εξ οργής, Θεονύμφευτε, και δεινών εκ συμφορών μητρικαίς σου πρεσβείαις.
Κοντάκιον. Ήχος β´. Τα άνω ζητών.
Αιμάτων ροαίς, των σων εχθρόν απέπνιξας, Ξενία το πυρ, της πλάνης εναπέσβεσας, και Χριστώ παρίστασαι. Όθεν πόθω πάντες σοι κράζομεν• Εκτενώς μη παύση αεί, πρεσβεύουσα Μάρτυς υπέρ πάντων ημών.
Ο Οίκος.
Του Σωτήρος την Νύμφην και Παρθένον άσμασιν ευφημούμέν σε νυν, Ξενία πανσεβάσμιε, την της Ελληνίδος γης αφανείσαν θρέμμα, την πλάνην δε ταύτης πάσαν λιπούσαν, και Χριστώ προσενεχθείσαν, μόνω Νυμφίω, θύμα και σφάγιον. Συ γαρ παρείδες τον επίγειον ερώντά σε δικαστήν αντί του Σωτήρος πάνσεμνε. Διο και της νίκης προς Χριστού στέφος άφθαρτον είληφας, εκτενώς ω μη παύση πρεσβεύουσα νυν υπέρ πάντων ημών.

Συναξάριον.
Τη Γ´ του αυτού μηνός, Μνήμη της Αγίας και ενδόξου Μεγαλομάρτυρος Ξενίας, της Θαυματουργού.
Στίχοι.
Ξενίας ώφθης, εργάτις, ω Ξενία
ξενίαν Σεμνή, ουρανών συ ποθούσα.
Ξενία τρίτη καμίνω βλήθη τμηθείσα.

Αύτη η αοίδιμος ην επί αυτοκρατόρων Μαξιμιανού και Μ. Κωνσταντίνου και Δομετιανού άρχοντος της πόλεως Καλαμών, ένθα εγεννήθη τω 291. Υπήρξε θυγάτηρ Νικολάου και Δεσποίνης, εξ απαλών ονύχων, ώσπερ εν λειμώνι ρόδον εύοσμον, κατευωδιάζουσα πιστών τας καρδίας. Ερασθείσα δ ἐμμανῶς παρά του άρχοντος Δομετιανού και αρνουμένη νυμφευθήναι τούτον, δεσμείται και προς το μαρτύριον χωρεί• και δια τον έρωτα και την αγάπην του εαυτής νυμφίου Χριστού, πολλαίς βασάνοις εαυτήν εκδίδωσι. Ίπποις αγρίοις προσδεθείσα και μη βουλομένων τούτων κινηθήναι, δια θείου Αγγέλου λυθείσα, την δυσσέβειαν του τυράννου διέλυσε. Τους μαστούς αυτής εκκοπείσα, την ισχύν της ασεβείας κατέκοψε. Δια το εράσθαι σφοδρώς υπό του Άρχοντος, ου περιφρονουμένου υπ αὐτῆς, την καρδίαν αφαιρεθείσα και αποτμηθείσα και εις πλείστα διχοτομηθείσα τεμάχια εν πίσση τω πυρί παραδίδοται και την αγίαν αυτής ψυχήν τω Θεώ παρατίθεται. Έκτοτε δε και μόνον το όνομα ταύτης επιβοώμενον πίστει, πολλά επιτελεί θαυμάσια• νοσήματα της καρδίας θεραπεύει, και παθών και βασκανίας λύει, και τους οχλουμένους υπό πνευμάτων πονηρών διασώζει και λοιπή πάσα νόσος τη ταύτης πρεσβεία φυγαδεύεται.
Όθεν ας προστρέχωμεν μετά πίστεως εις την Αγίαν Ξενίαν, δια πάσαν στενοχωρίαν, δια την προστασίαν των παίδων ων εστιν προστάτις, και προ πάντων δι ἐκείνας τας ασθενείας τας οποίας έλαβε την χάριν υπό του Θεού να θεραπεύη. Διότι πολλούς ιάτρευσε πάσχοντας εκ σεληνιασμού, νοσημάτων καρδίας, ασθενείας των νεύρων, εξανθημάτων, νόσων δέρματος και εκ μαγγανειών των φθονερών, τας οποίας λύει η Μάρτυς, όπως η ιδία εσώθη υπ αὐτῶν δια του τιμίου Σταυρού του Κυρίου και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού. Ω η δόξα εις τους αιώνας. Αμήν.
Τη αυτή ημέρα, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων Τιμοθέου και Μαύρας.
Τη αυτή ημέρα, μνήμη της αθλήσεως των Αγίων Μαρτύρων, Διοδώρου και Ροδοπιανού διακόνου.
Τη αυτή ημέρα, μνήμη του οσίου Πατρός ημών Πέτρου του σημειοφόρου (θαυματουργού), Επισκόπου Άργους.
Τη αυτή ημέρα, οι Άγιοι Είκοσιν Επτά Μάρτυρες πυρί τελειούνται.
Τη αυτή ημέρα, μνήμη του Αγίου Νεομάρτυρος Αχμέτ.
Ταις αυτών αγίαις πρεσβείαις, ο Θεός, ελέησον ημάς. Αμήν.
Ωδή ζ´. Ο Παίδας εκ καμίνου.
Την θείαν και πανίερον μνήμην σου τους πίστει γεραίροντας, ύμνοις και ωδαίς, της των εχθρών επιβουλής, ορατών νοητών τε διάσωσον, Ξενία Μεγαλομάρτυς και νόσων, ημάς ταις σαις δεήσεσι.
Και μόνη επικλήσει ονόματος του σου φυγαδεύονται. Δαίμονες Σεμνή, και πάθη Μάρτυς χαλεπά των πιστώς σε καλούντων διώκονται• και λύονται φθονερών μαγγανείαι, προς Κύριον πρεσβείαις σου.
Τμηθείσαν τω πυρί παραδίδωσιν ο τύραννος πάνσεμνε, όμως σε Χριστός, ως Νύμφην τάσσει τοις χοροίς των Μαρτύρων Ξενία και ρύεται, τους πόθω την σην γεραίροντας μνήμην, δεινών και πάσης θλίψεως.
Θεοτοκίον.
Ισχύν σου κατ ἐχθρῶν νοητών Αγνή, και κράτος περίζωσον Μήτερ του Θεού, ημάς αιτούντάς σε πιστώς, Παναγία ταις σαις παρακλήσεσι, και λύτρωσαι πειρασμών και κινδύνων, και πάσης περιστάσεως.
Ωδή η´. Αύτη η κλητή.
Σώμα το φθαρτόν απηρνήσω Ξενία, νομίμως εναθλούσα και θείας έτυχς δόξης, και ως Νύμφη Χριστώ, συν φρονίμοις τοις Παρθένοις παρίστασαι• ον αεί δυσώπει υπέρ των σε τιμώντων.
Ρεύμασι των σων Καλλιμάρτυς αιμάτων, τον δράκοντα Ξενία τον νοητόν απεπνίξω• αμοιβήν όθεν νυν, των αγώνων σου την χάριν απείληφας μαγείας του λύειν, και σώζειν τους σους δούλους.
Ση Μαρτυρική παρρησία χρωμένη, προς τον Αγωνοθέτην Μεγαλομάρτυς Ξενία, τους τιμώντας πιστώς, εορτήν σου την σεπτήν και πανήγυριν, των θλίψεων σώζε και πάσης εξ ανάγκης.
Θεοτοκίον.
Όλην μου προς Σε ευλαβώς την ελπίδα, μετά Θεόν Παρθένε νυν ανατίθημι Μήτερ, και βοώ σοι πιστώς• περιστάσεών με ρύσαι και θλίψεων, ταις σαις προς Υιόν σου Θεόνυμφε πρεσβείαις.
Ωδή θ´. Φωτίζου, φωτίζου.
Ευφραίνου αγάλλου, η Εκκλησία του Χριστού, εν τη μνήμη Ξενίας της παρθενομάρτυρος• αύτη και γαρ τα του κόσμου τερπνά, ώσπερ φθαρτά πάντα παριδούσα, εν ουρανοίς νυν αγάλλεται.
Νυμφίον ποθούσα, Ξενία Νύμφη του Χριστού, τούτου τάχει οπίσω τον φθαρτόν μη στέργουσα, έδραμες συ την λαμπάδα χερσίν, έχουσα σων Μάρτυς εξ αιμάτων, την φαιδρυνθείσαν πολύαθλε.
Δαιμόνων τα πλήθη, τη επικλήσει του σεπτού, σου ονόματος μόνη, τάχει φυγαδεύονται, και χαλεπά μαγειών τα δεσμά, Μάρτυς ταις σαις ρήγνυνται πρεσβείας• διο εν πίστει τιμώμέν σε.
Θεοτοκίον.
Υπάρχεις Παρθένε, η Μήτηρ φύσει του Θεού, και πιστών απάντων μήτηρ θέσει πάναγνε. Όθεν τω σω παρεστώσα Υιώ, πάντας ημάς πρέσβευε σωθήναι, τους προσκυνούντας τον Τόκον σου.
Εξαποστειλάριον. Ήχος β´. Σαρκί υπνώσας.
Την μνήμην πάντες σου πιστώς, Μεγαλομάρτυς άσμασι, γεραίροντες των κινδύνων, βοώμεν ρύσαι και δεινών, Ξενία καλλιπάρθενε, και πάσης εξ ανάγκης, λιταίς σου προς Κύριον.
Και της Εορτής.
Εις τους Αίνους, ιστώμεν στίχους δ´ και ψάλλομεν στιχηρά προσόμοια.
Ήχος πλ. α´. Χαίροις ασκητικών.
Χαίροις, Ξενία Μάρτυς Χριστού, της βασιλείας ουρανών η συμμέτοχος, η δόξα των Αθληφόρων, των δε πιστών βοηθός, και των θλιβομένων παραμύθιον• αιμάτων τοις ρεύμασι την στολήν η φοινίξασα, και τους τυράννους τη ενστάσει εκπλήξασα, και ως έπαθλον, στέφος σχούσα το άφθαρτον. Πόθω σε γεραίροντες, βοώμεν πανεύφημε• Τους ευφημούντας αγώνας τους σους κινδύνων εκλύτρωσαι, Χριστόν δυσωπούσα, ταις ψυχαίς ημών δοθήναι το μέγα έλεος.
Χαίροις, η των θαυμάτων πηγή, αδιαλείπτως τοις πιστοίς η προχέουσα, ημίν ιαμάτων ρείθρα, τοις ευλαβώς προς την σην, Αθληφόρε σκέπην καταφεύγουσι. Και νυν ημάς φύλαξον, τους τελούντας την μνήμην σου, εκ πάσης βλάβης των εχθρών και κακώσεως, αοράτων τε ορατών εξαλείφουσα, τούτων πάντα βουλεύματα, Ξενία πανεύφημε, και ουρανών βασιλείας ταις σαις πρεσβείαις αξίωσον• Χριστόν δυσωπούσα, τον παρέχοντα τω κόσμω το μέγα έλεος.
Χαίροις, της καρτερίας κανών, η των βασάνων τον χειμώνα βαστάσασα, πυρός τε την τιμωρίαν, και της καρδίας τομήν, και τον δια ξίφους, Μάρτυς, θάνατον. Διο στέφος είληφας, αμοιβήν των αγώνων σου, νίκης και χάριν των ιάσεων ένδοξε, και την δύναμιν φυγαδεύειν τους δαίμονες• λύειν επαοιδίας τε, Ξενία πολύαθλε, των ευσεβώς προστρεχόντων, τη κραταιά προστασία σου, Χριστόν εκδυσώπει ταις ψυχαίς ημών δοθήναι το μέγα έλεος.
Χαίροις, της Μεσσηνίας φρουρός, και πολιούχος Καλαμών απροσμάχητος, Ξενία Μεγαλομάρτυς η των παιδίων ημών προστασία θεία και αδάπανος• κινδύνων η σώζουσα και δεινών απαλλάττουσα• η μηχανάς τε φθονερών πάσας λύουσα, και τα πνεύματα πονηρά η διώκουσα. Ύμνοις σε νυν γεραίροντες, εν πίστει κραυγάζομεν• Δεινών και θλίψεων ρύσαι, τους προσιόντας τη σκέπη σου, Χριστόν δυσωπούσα, ταις ψυχαίς ημών δοθήναι, το μέγα έλεος.
Δόξα. Ήχος πλ. β´.
Σήμερον η μνήμη τους πιστούς, της Αθληφόρου συγκαλείται προς πανήγυριν. Ταύτην ουν εν πίστει εορτάσωμεν κράζοντες• Χαίροις, των Καλαμών της πόλεως μόνη πολιούχος και θρέμμα πάντιμον. Χαίροις, Παρθένων αγλάϊσμα και Μαρτύρων ομόσκηνε. Χαίροις, η πονηρά διώκουσα πνεύματα, Καλλιμάρτυς, τη ισχύϊ τη δοθείση σοι παρά του Θεού. Χαίροις, η την καρδίαν σου σκληρώς, σεμνή αφαιρεθείσα, υπέρ του αθανάτου Νυμφίου Σωτήρος Χριστού. Ον καθικέτευε εκτενώς, ω Ξενία πανσεβάσμιε, λυτρωθήναι ημάς ορατών και νοουμένων εχθρών, και σωθήναι τας ψυχάς ημών.
Και νυν. Της Εορτής η Αναστάσεως ημέρα.
(Δια το φαιδρόν της εορτής)
Δοξολογία μεγάλη και Απόλυσις.
Δίδοται δε και Άγιον Έλαιον εκ της κανδήλας της Αγίας.

ΕΙΣ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ
Τα Τυπικά, οι Μακαρισμοί• και εκ του Κανόνος της Αγίας η γ´ και στ´ ωδή.
Απόστολος. Προς Γαλάτας (γ´ 23 - δ´ 5).
(Ζήτει τη Πέμπτη της ΙΕ´ εβδομάδος).
Αδελφοί, προ του ελθείν την πίστιν υπό νόμον εφρουρούμεθα συγκεκλεισμένοι εις την μέλλουσαν πίστιν αποκαλυφθήναι. Ώστε ο νόμος παιδαγωγός ημών γέγονεν εις Χριστόν, ίνα εκ πίστεως δικαιωθώμεν• ελθούσης δε της πίστεως ουκέτι υπό παιδαγωγόν εσμεν. Πάντες γαρ υιοί Θεού εστε δια της πίστεως εν Χριστώ Ιησού• όσοι γαρ εις Χριστόν εβαπτίσθητε, Χριστόν ενεδύσασθε. Ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ• πάντες γαρ υμείς εις εστε εν Χριστώ Ιησού. Ει δε υμείς Χριστού, άρα του Αβραάμ σπέρμα εστέ και κατ ἐπαγγελίαν κληρονόμοι. Λέγω δε, εφ ὅσον χρόνον ο κληρονόμος νήπιός εστιν, ουδέν διαφέρει δούλου, κύριος πάντων ων, αλλά υπό επιτρόπους εστί και οικονόμους άχρι της προθεσμίας του πατρός. Ούτω και ημείς, ότε ήμεν νήπιοι, υπό τα στοιχεία του κόσμου ήμεν δεδουλωμένοι• ότε δε ήλθε το πλήρωμα του χρόνου, εξαπέστειλεν ο Θεός τον υιόν αυτού, γενόμενον εκ γυναικός, γενόμενον υπό νόμον, ίνα τους υπό νόμον εξαγοράση, ίνα την υιοθεσίαν απολάβωμεν.
Ευαγγέλιον. Εκ του κατά Μάρκον (ε´ 24-34).
(ζήτει τη Δευτέρα της ΙΕ´ εβδομάδος).
Τω καιρώ εκείνω, ηκολούθει τω Ιησού όχλος πολύς, και συνέθλιβον αυτόν. Και γυνή ούσα εν ρύσει αίματος έτη δώδεκα, και πολλά παθούσα υπό πολλών ιατρών και δαπανήσασα τα παρ αὐτῆς πάντα, και μηδέν ωφεληθείσα αλλά μάλλον εις το χείρον ελθούσα, ακούσασα περί του Ιησού, ελθούσα εν τω όχλω όπισθεν ήψατο του ιματίου αυτού• έλεγε γαρ εν εαυτή ότι εάν άψωμαι καν των ιματίων αυτού, σωθήσομαι. Και ευθέως εξηράνθη η πηγή του αίματος αυτής, και έγνω τω σώματι ότι ίαται από της μάστιγος. Και ευθέως ο Ιησούς επιγνούς εν εαυτώ την εξ αυτού δύναμιν εξελθούσαν, επιστραφείς εν τω όχλω έλεγε• τις μου ήψατο των ιματίων; και έλεγον αυτώ οι μαθηταί αυτού• βλέπεις τον όχλον συνθλίβοντά σε, και λέγεις τις μου ήψατο; και περιεβλέπετο ιδείν την τούτο ποιήσασαν. Η δε γυνή φοβηθείσα και τρέμουσα, ειδυία ο γέγονεν επ αὐτῇ, ήλθε και προσέπεσεν αυτώ και είπεν αυτώ πάσαν την αλήθειαν. Ο δε είπεν αυτή• θύγατερ, η πίστις σου σέσωκέ σε• ύπαγε εις ειρήνην, και ίσθι υγιής από της μάστιγός σου.
Κοινωνικόν.
Εις μνημόσυνον αιώνιον έσται δίκαιος. Αλληλούϊα.
Μεγαλυνάριον.
Χαίροις, των καλούντων σε βοηθός, και παραμυθία θλιβομένων η ταχινή, χαίροις, καθαιρέτις παντός μαγείας είδους, και νοσούντα παιδία, Ξενία φύλαττε.
Σημ. Προς διεξαγωγήν της εορτής της Αγίας επί το πανηγυρικώτερον, ίδε τυπικήν διάταξιν του Αγίου Γεωργίου.

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ
ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑ ΞΕΝΙΑΝ
Ευλογήσαντος του Ιερέως, το Κύριε, εισάκουσον, μεθ ὃ το Θεός Κύριος, ως συνήθως, και το εξής•
Ήχος δ´. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.
Την Καλλιπάρθενον Χριστού Αθληφόρον, και Καλαμών την πολιούχον Ξενίαν, ασματικώς τιμήσωμεν βοώντες αυτή• Λύτρωσαι προς σε τους τρέχοντας, πειρασμών τε και θλίψεων, λύσον μαγειών κλοιόν, καθ ἡμῶν κακοβούλων• παρά Θεού γαρ έσχες την ισχύν• και πάσης ρύσαι ανάγκης πρεσβείαις σου.
Δόξα. Όμοιον, η της τυχούσης εορτής.
Των ιαμάτων την πηγήν σε Ξενία, επικαλούμαι ο οικτρός σου οικέτης, μετά Θεόν προσφεύγων νυν τη σκέπη τη ση, και βοώ• Απάλλαξον, των δεινών με προφθάσασα, πονηρών πνευμάτων τε, σαις λιταίς εκ της βλάβης• εξ ανιάτων λύτρωσαι παθών, και νοσημάτων παντοίων και θλίψεων.
Και νυν. Θεοτοκίον.
Ου σιωπήσωμεν ποτέ Θεοτόκε, τας δυναστείας σου λαλείν οι ανάξιοι, ειμή γαρ συ προΐστασο πρεσβεύουσα, τις ημάς ερρύσατο εκ τοσούτων κινδύνων; τις δε διεφύλαξεν έως νυν ελευθέρους; Ουκ αποστώμεν Δέσποινα εκ σου• σους γαρ δούλους σώζεις αεί εκ παντοίων δεινών.
Είτα ο Ν´ Ψαλμός και ο Κανών,
ου η ακροστιχίς εν τοις Θεοτοκίοις• «Γεωργίου»
Ωδή α´. Ήχος πλ. δ´. Υγράν διοδεύσας.
Αγία του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών.
Εν ύμνοις και άσμασιν οι πιστοί, δεύτε συνελθόντες ευφημήσωμεν ευλαβώς, Ξενίαν Χριστού την Αθληφόρον, υπέρ ημών αενάως πρεσβεύουσαν.
Τυράννους εξέπληξας τη στερρά, ένδοξε ενστάσει και κατηύφρανας στρατιάν, Μάρτυς των Αγγέλων, μεθ ὧν ήδη, υπέρ ημών τον Σωτήρα ικέτευε.
Την χάριν ως έχουσα προς Θεού, πάσαν αφανίζειν μαγγανείαν των φθονερών, εκ ταύτης τους πόθω σοι δραμόντας και τα παιδία φύλαξον, Ξενία Μάρτυς, πρεσβείαις σου.
Θεοτοκίον.
Γυμνότητι, Μήτερ, των αρετών, χάριτος της θείας εστερήθην του σου Υιού, αυτής ουν αξίωσον τυχείν με, σαις μητρικαίς Παναγία δεήσεσιν.
Ωδή γ´. Ουρανίας αψίδος.
Τω Κυρίω προσήνεγκας εαυτήν άμωμον, θύμα και θυσίαν, σεμνή Ξενία και είληφας, παρά Θεού την ισχύν, καρδιακών σώζειν νόσων, Μάρτυς και φυλάττειν τα τέκνα των δούλων σου.
Εμβληθείσα καμίνω τη του πυρός ήμβλυνας, πάσαν εναντίων, σεμνή Ξενία, την δύναμιν, συμβασιλεύουσα νυν, Χριστώ τω μόνω Δεσπότη, ον υπέρ των δούλων σου Μάρτυς ιλέωσαι.
Τα του κόσμου προείδες και προς Χριστόν έδραμες, όνπερ ως Θεόν εν σταδίω Μάρτυς εκήρυξας• παρ οὗ και χάριν Σεμνή, τους σεληνιαζομένους, είληφας του σώζειν πιστώς σοι πελάζοντας.
Θεοτοκίον.
Εν αγκάλαις ον έσχες τον του παντός Κύριον, Άχραντε παρθένε, ως Μήτηρ όντως ικέτευε, ίνα κινδύνων ημάς, και συμφορών απαλλάξη και πυρός γεένης εν ώρα της κρίσεως.
Διάσωσον παντός κινδύνου, Ξενία, τους σοι δραμόντας, φθονερών μαγγανείας, και δεινών περιστάσεων, λιταίς σου και πάσης εξ ασθενείας.
Πανύμνητε και του Θεού ημών Μήτερ σπλαγχνικωτάτη, ως Υιόν σου Αυτόν Αγνή απαύστως ικέτευε, ρυσθήναι κινδύνων τους σε τιμώντας.
Αίτησις και το Κάθισμα.
Ήχος β´. Τα άνω ζητών.
Στερράν βοηθόν, δεινοίς οι συνεχόμενοι, Ξενία σεμνή, κατέχοντές σε τρέχομεν τη ση σκέπη κράζοντες• Μαγγανείας ρύσαι τους δούλους σου, και νόσων και πάσης οργής, ταις σαις ικεσίαις προς Χριστόν τον Θεόν.
Ωδή δ´. Εισακήκοα Κύριε.
Των τυράννων κατέβαλες, θράσος Καλλιμάρτυς Ξενία πάντιμε, συγχορεύουσα τω Πλάστη σου, ον δυσώπει σώσαι τας ψυχάς ημών.
Εν νυκτί και ημέρα τε, έχειν σε προστάτιν θεομακάριτε, ευλαβώς καθικετεύομεν, οι πιστώς τη σκέπη σου προστρέχοντες.
Παρρησίαν ως έχουσα, πρέσβευε ρυσθήναι τους προσιόντας σοι, φθονερών εκ της κακώσεως, και δαιμόνων βλάβης πανσεβάσμιε.
Θεοτοκίον.
Ως τεκούσαν τον Κύριον, πίστει σε τιμώμεν βοώντες Δέσποινα, πειρασμών και των παθών ημών, και δεινών τον κλύδωνα κατεύνασον.
Ωδή ε´. Φώτισον ημάς.
Στίγμασι σαρκός υπερέλαμψας πανεύφημε, και χάριν έσχες, Μάρτυς, παρά Θεού, εκ πάσης σώζειν μαγείας τους σοι προστρέχοντας.
Πυρ περιφανώς θεϊκής αγάπης φέρουσα, πυρί ριφθείσα πλάνην των ασεβών, Ξενία, έφλεξας σώζουσα τους τιμώντάς σε.
Λίθοις τοις γλυπτοίς ουκ επέθυσας αλλ ἤμβλυνας, βουλάς τυρράνων νόμω τω του Χριστού. Και νυν κινδύνων λυτρούσαι τους σε γεραίροντας.
Θεοτοκίον.
Ρύσαι προσβολής νοητών εχθρών τον δούλόν σου, και ορατών Παρθένε, ότι προς σε, μετά Θεόν την ελπίδα μου ανατίθημι.
Ωδή στ´. Την δέησιν, εκχεώ.
Κατέβαλες εν σταδίω πάνσεμνε, την οφρύν των σων τυράννων Ξενία, και προς Θεού, νίκης στέφος εδέξω, και την ισχύν φυγαδεύειν τους δαίμονας, και χάριν σώζειν εκ φθοράς, τα παιδία ημών ταις πρεσβείαις σου.
Την μνήμη σου τους τιμώντας λύτρωσαι, εκ των νόσων και παθών της καρδίας, ως προς Θεόν, κεκτημένη πρεσβείαν, νευρασθενείας φρικτής τε διάσωσον, και τέκνα φύλαξον ημών, εκ δεινών και κινδύνων και θλίψεων.
Προέκρινας των φθαρτών τα μένοντα, και εχώρησας προς θείον αγώνα, και προς Θεού, χάριν έσχες του λύειν, των φθονερών τας μαγείας πανεύφημε, και σώζειν πάντας εξ αυτών, τους την σην εκζητούντας βοήθειαν.
Θεοτοκίον.
Γαλήνιον εν δεινοίς και άμισθον σε γινώσκοντες λιμένα Παρθένε, εν πειρασμοίς προς την σην ευσπλαγχνίαν, γλυκεία Μήτερ, προστρέχομεν κράζοντες• Σοις δούλοις βράβευσον ημίν, την θερμήν σου Παρθένε βοήθειαν.
Επίβλεψον και τους σους δούλυς εκλύτρωσαι πάσης βλάβης, και εχθρών της επιβουλής, Ξενία, διάσωσον, ως έχουσα προς Θεόν παρρησίαν.
Ανύμφευτε, τη μητρική σου πρεσβεία χρωμένη ρύσαι, των συμφορών και κινδύνων και θλίψεων, τους Σε ως Μητέρα Θεού τιμώντας.
Αίτησις και το Κοντάκιον.
Ήχος β´. Προστασία των Χριστιανών.
Των θαυμάτων ώσπερ εις πηγήν αεί ρέουσαν, τη ση σκέπη, Μάρτυς, ευλαβώς νυν προσφεύγομεν, και βοώμεν ικετικώς δεόμενοι Σεμνή, δεινών λύτρωσαι Θαυματουργέ, ταις σαις προς Κύριον λιταίς, προσβολών τε του δαίμονος, πάσης επαοιδίας, Ξενία, και μαγγανείας, της καθ ἡμῶν των φθονερών, κινουμένης διαφύλαξον.
Προκείμενον.
Θαυμαστός ο Θεός εν τοις Αγίοις αυτού.
Στιχ. Τοις Αγίοις τοις εν τη γη αυτού, εθαυμάστωσεν ο Κύριος.

Ευαγγέλιον. Εκ του κατά Μάρκον (ε´ 24-34).
Τω καιρώ εκείνω και ηκολούθει τω Ιησού όχλος πολύς, και συνέθλιβον αυτόν. Και γυνή τις ούσα εν ρύσει αίματος έτη δώδεκα, και πολλά παθούσα υπό πολλών ιατρών και δαπανήσασα τα παρ ἑαυτῆς πάντα, και μηδέν ωφεληθείσα, αλλά μάλλον εις το χείρον ελθούσα, ακούσασα περί του Ιησού, ελθούσα εν τω όχλω όπισθεν ήψατο του ιματίου αυτού• έλεγεν γαρ εν εαυτή ότι εάν άψωμαι καν των ιματίων αυτού, σωθήσομαι. Και ευθέως εξηράνθη η πηγή του αίματος αυτής, και έγνω τω σώματι ότι ίαται από της μάστιγος. Και ευθέως ο Ιησούς επιγνούς εν εαυτώ την εξ αυτού δύναμιν εξελθούσαν, επιστραφείς εν τω όχλω έλεγε• Τις μου ήψατο των ιματίων; και έλεγον αυτώ οι μαθηταί αυτού• Βλέπεις τον όχλον συνθλίβοντά σε, και λέγεις• τις μου ήψατο; και περιεβλέπετο ιδείν την τοῦτο ποιήσασαν. Ἡ δὲ γυνὴ φοβηθεῖσα καὶ τρέμουσα, εἰδυῖα ὃ γέγονεν ἐπ᾿ αὐτῇ, ἦλθε καὶ προσέπεσεν αὐτῷ καὶ εἶπεν αὐτῷ πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν. Ὁ δὲ εἶπεν αὐτῇ· Θύγατερ, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε· ὕπαγε εἰς εἰρήνην, καὶ ἴσθι ὑγιὴς ἀπὸ τῆς μάστιγός σου.
Δόξα.
Ταις της Αθληφόρου, πρεσβείαις, Ελεήμον, εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων.
Και νυν.
Ταις της Θεοτόκου, πρεσβείαις, Ελεήμον, εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων.
Στιχ. Ελέησόν με, ο Θεός, κατά το μέγα έλεός σου, και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον το ανόμημά μου.
Ήχος πλ. β´. Όλην αποθέμενοι.
Πόθω καταφεύγοντες τη ιερά σου Εικόνι, και κατασπαζόμενοι, ευλαβώς αυτήν σοι πιστώς κραυγάζομεν• Νοητών λύτρωσαι των εχθρών μανίας ορατών τ ἐπιβουλῆς ημάς, την χάριν έχεις γαρ, εκ Θεού Ξενία πανεύφημε. Και πάσαν νόσον ίασαι, της ψυχής και πάθος του σώματος, και μαγείας, Μάρτυς, προφύλαττε σους δούλος και Χριστόν, συν τη Μητρί καθικέτευε, υπέρ των ψυχών ημών.
Σώσον, ο Θεός, τον λαόν Σου...
Είτα, αποπληρούμεν τας λοιπάς ωδάς του Κανόνος.
Ωδή ζ´. Οι εκ της Ιουδαίας.
Των ιάσεων χάριν, προς Χριστού ειληφυία των δοθιήνων ημάς, και των εξανθημάτων, πληγών ελκών φλυκτίδων, τους βοώντας απάλλαξον• Ο των Πατέρων ημών, Θεός ευλογητός ει.
Σε προστάτιν Ξενία, ικετεύομεν έχειν και των παιδίων ημών• λυτρούσαν εκ κινδύνων, ημάς και ταύτα Μάρτυς, ίνα μέλπωμεν κράζοντες• Ο των Πατέρων ημών, Θεός ευλογητός ει.
Τους κατέχοντας πόθω, την σεπτήν σου Εικόνα, και εν δεινοίς προς αυτήν, προστρέχοντας Θεόφρον, εκ τούτων ρύσαι Μάρτυς, ίνα πίστει κραυγάζωμεν• Ο των Πατέρων ημών, Θεός ευλογητός ει.
Θεοτοκίον.
Ικετών σου δεήσεις, τω Υιώ σου προσάγαγε, Θεοτόκε Αγνή, και ρύσαι καταδίκης, πυρός τε του ασβέστου, ίνα μέλπωμεν ψάλλοντες• Ο των Πατέρων ημών, Θεός ευλογητός ει.
Ωδή η´. Τον Βασιλέα, των ουρανών.
Τους σε υμνούντας, ασματικώς και τη σκέπη, τη σεπτή σου δραμόντας Ξενία, νόσων της καρδίας περίσωζε και νεύρων.
Επιληψίας και βασκανίας σους δούλους, εκ φυμάτων ελκών και φλυκτίδων, και εξανθημάτων, απάλλαξον λιταίς σου.
Των σων τυράννων τας απειλάς παριδούσα, εν χαρά προς τον πλάστην ανήλθες, όνπερ εκδυσώπει υπέρ των σε τιμώντων.
Θεοτοκίον.
Όλην μου Μήτερ, εν σοι πιστώς την ελπίδα, νυν ο σος ανατίθημι δούλος• Λάβε με, βοών σοι, εις χείράς σου Παρθένε.
Ωδή θ´. Κυρίως Θεοτόκον.
Ωδαίς τον σε τιμώντα, φρούρει εν τω βίω της δ αἰωνίου συμμέτοχον δείξον ζωής, ταις προς Θεόν σαις πρεσβείαις, Ξενία πάνσεμνε.
Τους σοι πιστώς δραμόντας, φύλαττε των νόσων, παντός συμπτώματος, Μάρτυς Ξενία ημάς, και πάσης άλλης ανάγκης ταις σαις δεήσεσιν.
Εικόνα σου εν πίστει τους ασπαζομένους, Θαυματουργέ και κατέχοντας ρύσαι δεινών, καρδίας νόσων και νεύρων ταις σαις εντεύξεσι.
Θεοτοκίον.
Υμνούμέν σε, Παρθένε, ότι εν κοιλία ημών τον Κτίστην εχώρησας Μήτερ τη ση• αυτόν δυσώπει απαύστως υπέρ των δούλων σου.
Άξιόν εστι... και τα παρόντα Μεγαλυνάρια•
Άξιόν εστιν ως αληθώς, εν ωδαίς υμνείν σε Αθληφόρε, Καλαμών το κλέος και του Χριστού, την πάνσεμνον Νύμφην• των εν νόσοις την ιατρόν, των παίδων προστάτιν, και των κινδυνευόντων, Ξενία Καλλιμάρτυς το καταφύγιον.
Χαίροις, των καλούντων σε βοηθός, και παραμυθία θλιβομένων η ταχινή, χαίροις, καθαιρέτις παντός μαγείας είδους, και νοσούντα παιδία, Ξενία φύλαττε.
Θλιβομένων, πάνσεμνε, καρδιών, η αφαιρεθείσα την καρδίαν σου απηνώς, υπό του τυράννου γλυκεία ανεδείχθης, παραμυθία Μάρτυς, των προστρεχόντων σοι.
Αθληφόρων χαίροις η καλλονή, και της βασκανίας το αντίδοτον εκ Θεού, χαίροις, της μαγείας φθονερών καθαιρέτις. Χριστόν δυσώπει, Μάρτυς, υπέρ των δούλων σου.
Τους ασπαζομένους πανευβλαβώς, Μάρτυς στεφηφόρε, την Εικόνα σου την σεπτήν, νόσων της καρδίας και νεύρων ταις λιταίς σου, και σεληνιασμού τε, Ξενία, φύλαξον.
Χάριν θείαν είληφας εκ Θεού, σώζειν, ω Ξενία, τους καλούντάς σε ευλαβώς, εκ των δοθιήνων και των εξανθημάτων, μυρμηκιών τε, Μάρτυς, ταις σαις δεήσεσι.
Πονηρών πνευμάτων επιβουλής, και της βλάβης τούτων διαφύλαττε τους πιστώς, τη σεπτή σου σκέπη, και ιερά Εικόνι προστρέχοντας λιταίς σου, Ξενία πάνσεμνε.
Θεοτοκίον.
Χαίρε Μήτερ Δέσποινα της ζωής, χαίρε η προστάτις, των τιμώντων σε και φρουρός, χαίρε η ελπίς μου, η δόξα και ισχύς μου μετά Θεόν η μόνη συ μου βοήθεια.
Το Τρισάγιον και το Απολυτίκιον.
Ήχος δ´. Ταχύ προκατάλαβε.
Βαφαίς των αιμάτων σου, φαιδράν στολήν σεαυτή, Ξενία, επέχρωσας παρισταμένη Χριστώ, ως νύμφη πανάσπιλος• είληφας δε την χάριν, μαγγανείας του λύειν, δαίμονας, εκδιώκειν και τας νόσους καρδίας ιάσθαι. Ικέτευε εκτενώς, υπέρ των ψυχών ημών.
Εκτενής και Απόλυσις, μεθ ἣν ψάλλομεν το εξής•
Ήχος β´. Ότε εκ του ξύλου.
Πάντας τους προστρέχοντας πιστώς, τη σεπτή σου σκέπη Ξενία, των αοράτων εχθρών, και των ορατών ημάς θεόφρον φύλαξον, φθονερών τε αφάνισον, πάσαν μαγγανείαν, και δεινών απάλλαξον, και νόσων λύτρωσαι• και τον αθλοθέτην Σωτήρα, συν τη Θεοτόκω δυσώπει, υπέρ των ψυχών ημών πολύαθλε.
Δέσποινα, πρόσδεξαι τας δεήσεις των δούλων σου, και λύτρωσαι ημάς, από πάσης ανάγκης και θλίψεως.
Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθημι, Μήτερ του Θεού• φύλαξόν με υπό την σκέπην σου.