"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

μια και η βασιλικη εθιξε το θεμα παρθενογεννεσης... θελω να ρωτησω πως πρεπει να διαχειριζομαστε μια κριση? και κριση ειναι στην πολιτκη ζωη, στον αθλητισμο, στην προσωπικη ζωη, στα συναισθηματα, στη χαρα, στην απογοητευση, στην οικογενεια... π.χ. πως θα διαχειριστουμε στην πραξη (μη μου λετε για προσευχη, ενταξει αυτο εννοειται) τι ενεργειες πρεπει να κανουμε ωστε να διαχειριστουμε μια κατασταση? εχουμε παιδια που πρεπει να διαχειριστουμε, εχουμε προβληματα, ακομα και σε ενα τροχαιο πως πρεπει να αντιμετωπισουμε εναν αλλο? εγω να πω μονο οτι απο αυτα που εχω διδαχτει σε σχολειο (!) πρεπει να κανουμε καταρχας διαχειριση των συναισθηματων - ουτε μεγαλη χαρα, ουτε λυπη, ουτε θυμος - κι απο κει και περα να αναρωτηθουμε μηπως το προβλημα το εχουμε εμεις κι οχι ο αλλος... μηπως δεν του δωσαμε εμεις να καταλαβει σωστα πως θεωρουμε το προβλημα... ακουω παρθενογεννημενες αποψεις!!!

Κατ' αρχήν για τον άνθρωπο που έχει στην καρδιά του το Χριστό δεν υπάρχουν κρίσεις. Ο Χριστός είναι η Ειρήνη, κι όποιος έχει την Ειρήνη στην καρδιά του αντιμετωπίζει όλα τα προβλήματα εν Χριστώ σύμφωνα με το θέλημά Του και με ελπίδα στη δική Του βοήθεια.

Όταν έχουμε προβλήματα με τους γύρω μας, οι Πατέρες της Εκκλησίας λένε ότι, πρώτα απ' όλα πρέπει ν' αναζητούμε την αιτία στη δική μας συμπεριφορά. Να βλέπουμε τι δεν πράξαμε εμείς σωστά για να το διορθώσουμε, αντί να προσπαθούμε να διορθώσουμε τους άλλους. Είναι πολύ πιθανό η αλλαγή της δική μας συμπεριφοράς προς την πλευρά της περισσότερης αγάπης και κατανόησης, να βοηθήσει και τους άλλους ν' αλλάξουν συμπεριφορά απέναντί μας. Εκ πείρας σας λέω ότι τις περισσότερες φορές πιάνει.

Όταν έρθουν οι δοκιμασίες, αρρώστιες, επαγγελματικές δυσκολίες, θάνατοι, τότε ο Θεός επιτρέπει να δοκιμαστεί η πίστη μας και από το αποτέλεσμα προχωράμε ένα βήμα πιο μπροστά στην πνευματική μας ζωή ή χάνουμε έδαφος. Είναι πολύ εύκολο να είμαστε πιστοί στα εύκολα, αλλά στα δύσκολο μπορούμε να πούμε:
"Θεέ μου, δοξασμένο νά 'ναι τ' Όνομά σου, ξέρω ότι μ' αγαπάς και ότι θέλεις το καλό μου, βοήθησέ με ν' αντέξω κι αυτή τη δοκιμασία".

Αν καταφέρουμε ν' αντιμετωπίζουμε τα δύσκολα μ' αυτό τον τρόπο κερδίζουμε ένα στεφάνι για κάθε νίκη και τη αίσθηση της σιγουριάς για την Αγάπη και τη συμπαράσταση του Θεού σε κάθε μας βήμα.

Βεβαίως, όπως είπαμε, ο Θεός περιμένει από μας σε κάθε περίπτωση να κάνουμε πρώτα ότι είναι ανθρωπίνως δυνατό, κι ύστερα συμπληρώνει την προσπάθειά μας με τη δική Του βοήθεια. Δεν βοηθά ο Θεός τους τεμπέληδες και τους αδιάφορυς. Και το ανθρωπίνως δυνατό μπορεί μερικές φορές να σημαίνει να ...πιάσουμε πάτο, μέχρι η καρδιά μας να συντριβεί και να σπάσει το σκληρό καλυμμα που την περιβάλει. Τότε ο Θεός στέλνει τη βοήθειά Του και την παρηγοριά Του κι η καρδιά μας γεμίζει από την αίσθηση της Αγάπης Του.

Επομένως στις "κρίσεις", Ειρήνη, προσευχή κι εμπιστοσύνη στην Πρόνοια του Θεού μαζί αφού πρώτα κάνουμε εμείς ότι περνά απ' το χέρι μας.

καλα τα είπε ο FIlotas, ;oso για το τροχαίο...με αγάπη,όχι λυπηση,ΑΓΑΠΗ αληθινη για να μάθει να αγαπα και ο παθων

Συμφωνώ απόλυτα με τον filotas.

«..εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τώ Θεώ παραθώμεθα»

«Σοί κατακατατιθέμεθα την ζωήν ημών άπασαν, και την ελπίδα
Δέσποτα φιλάνθρωπε, και παρακαλούμεν Σε, και δεόμεθα και ικετεύομεν...»