Ψυχαναγκασμός για να αναπαύσουμε…;
Δημοσιεύτηκε: Σάβ Ιουν 06, 2009 8:22 am
Αδέλφια,
Με βάση τον προηγούμενο μου προβληματισμό σχετικά με τη βοήθεια που προσφέρουμε και το αντάλλαγμα από τον πλησίον… λογίστηκα κάτι που ίσως να έχει συμβεί σε πολλούς...
Σας έχει τύχει ποτέ, για να αναπαύσετε ένα πρόσωπο να δέχεστε «ψυχαναγκαστικά» την βοήθειά του;
Π.χ. ζητάτε την βοήθεια από ένα φίλο ο οποίος σας βοηθά προς στιγμή, ικανοποιεί την ανάγκη σας για βοήθεια, αλλά αυτό συνεχίζει να σας «στηρίζει» σαν να τον έχετε περισσότερο ανάγκη είτε από δική σας υπαιτιότητα (δώσατε το δικαίωμα) είτε από παρερμηνεία δική του;.
Εμένα μου έχει συμβεί κάποιες φορές. Για να αναπαύσω ένα πρόσωπο, ότι έχει αξία και προσφέρει, υποβιβάζω τον εαυτό μου δεχόμενος την περιττή βοήθεια του. Τα πράγματα είναι εντάξει αν το άτομο είναι ταπεινό. Αν όμως αρχίζει και το παίρνει πάνω του και μας χρησιμοποιεί για την τόνωση του εγωισμού του(σχέση εξουσίας δηλ); Τότε τι γίνεται;
Είναι άστοχο ορθόδοξα να δίνουμε «καταναγκαστικά», για τον εαυτό μας, το δικαίωμα σε κάποια άτομα να μας βοηθάνε;
Θα μπορούσε μια τέτοια κατάσταση να θεωρηθεί ελεημοσύνη;
Εμένα προσωπικά μου συμβεί αυτό με έναν λειτουργό ψυχικής υγείας. Ζήτησα την βοήθεια του και αυτό το –μπιπ- το θέμα… πήγα για μαλλί και βγήκα κουρεμένος για να το πούμε έτσι… εγώ αντί να κόψω τον αέρα από το άλλο άτομο, υπέμεινα ταπεινά την καταχρηστική, για το πρόσωπό μου, βοήθεια του. Έκανα καλά; Ήταν ένα είδος ελεημοσύνης από μέρους μου (για να νιώσω αναπαυμένος και να μη τα βάλω με τον εαυτό μου για την παραχώρηση αυτή);
Με βάση τον προηγούμενο μου προβληματισμό σχετικά με τη βοήθεια που προσφέρουμε και το αντάλλαγμα από τον πλησίον… λογίστηκα κάτι που ίσως να έχει συμβεί σε πολλούς...
Σας έχει τύχει ποτέ, για να αναπαύσετε ένα πρόσωπο να δέχεστε «ψυχαναγκαστικά» την βοήθειά του;
Π.χ. ζητάτε την βοήθεια από ένα φίλο ο οποίος σας βοηθά προς στιγμή, ικανοποιεί την ανάγκη σας για βοήθεια, αλλά αυτό συνεχίζει να σας «στηρίζει» σαν να τον έχετε περισσότερο ανάγκη είτε από δική σας υπαιτιότητα (δώσατε το δικαίωμα) είτε από παρερμηνεία δική του;.
Εμένα μου έχει συμβεί κάποιες φορές. Για να αναπαύσω ένα πρόσωπο, ότι έχει αξία και προσφέρει, υποβιβάζω τον εαυτό μου δεχόμενος την περιττή βοήθεια του. Τα πράγματα είναι εντάξει αν το άτομο είναι ταπεινό. Αν όμως αρχίζει και το παίρνει πάνω του και μας χρησιμοποιεί για την τόνωση του εγωισμού του(σχέση εξουσίας δηλ); Τότε τι γίνεται;
Είναι άστοχο ορθόδοξα να δίνουμε «καταναγκαστικά», για τον εαυτό μας, το δικαίωμα σε κάποια άτομα να μας βοηθάνε;
Θα μπορούσε μια τέτοια κατάσταση να θεωρηθεί ελεημοσύνη;
Εμένα προσωπικά μου συμβεί αυτό με έναν λειτουργό ψυχικής υγείας. Ζήτησα την βοήθεια του και αυτό το –μπιπ- το θέμα… πήγα για μαλλί και βγήκα κουρεμένος για να το πούμε έτσι… εγώ αντί να κόψω τον αέρα από το άλλο άτομο, υπέμεινα ταπεινά την καταχρηστική, για το πρόσωπό μου, βοήθεια του. Έκανα καλά; Ήταν ένα είδος ελεημοσύνης από μέρους μου (για να νιώσω αναπαυμένος και να μη τα βάλω με τον εαυτό μου για την παραχώρηση αυτή);