38644
« τέλεια γάπη βγάζει ξω τόν φόβο, πειδή, φόβος χει κόλαση, καί κενος πού φοβται δέν χει τελειωθε στήν γάπη» (Α΄ ωάννου 4, 18)
ταν γαπς τόν Χριστό, παρόλες τίς δυναμίες καί τή συναίσθηση πού χεις γι’ ατές χεις τή βεβαιότητα τι ξεπέρασες τόν θάνατο, γιατί βρίσκεσαι στήν κοινωνία τς γάπης το Χριστο.
Τόν Χριστό νά τόν ασθανόμαστε σάν φίλο μας. Εναι φίλος μας. Τό βεβαιώνει διος, ταν λέει: «σες εστε φίλοι μου…» (ω. 15,14). Σάν φίλο νά τόν τενίζομε καί νά τόν πλησιάζομε. Πέφτομε; μαρτάνομε; Μέ οκειότητα, μέ γάπη κι μπιστοσύνη νά τρέχομε κοντά του· χι μέ φόβο τι θά μς τιμωρήσει λλά μέ θάρρος, πού θά μς τό δίδει ασθηση το φίλου. Νά το πομε: «Κύριε, τό κανα, πεσα, συγχώρεσέ με». λλά συγχρόνως νά ασθανόμαστε τι μς γαπάει, τι μς δέχεται τρυφερά, μέ γάπη καί μς συγχωρε. Νά μή μς χωρίζει π’ τόν Χριστό μαρτία. ταν πιστεύουμε τι μς γαπάει καί τόν γαπμε, δέν θά ασθανόμαστε ξένοι καί χωρισμένοι π’ Ατόν, οτε ταν μαρτάνουμε. χουμε ξασφαλίσει τήν γάπη Του κι πως καί νά φερθομε, ξέρομε τι μς γαπάει.